Chapter 15.2
PAGKASALOK namin ng tubig ay kaagad namang bumabad si Michael at John. Umupo lang ako sa malaking bato’t pinagmamasdan ko lang silang dalawa. Nagagawa pa rin talagang makipag-usap ni Michael kay John kahit na alam niyang—kagaya ko, hindi rin katiwa-tiwalang tao si John. Nagagawa niyang makisama, makibagay sa lahat ng hindi namin nalalaman kung ano ba talagang tumatakbo sa isipan niyo—o kung anong tunay na nararamdaman niya sa aming lahat.
Naalala ko lang na meron mga araw na—nagiging tulala si Michael, walang kinakausap… baka gulong gulo ang isipan niya’t wala talaga siyang mapagsabihan ng kahit na sino sa amin sa kung anong pinagdaraan niya. Hindi namin makikita sa itsura niya ang bigat na nararamdaman niya—at hindi maganda ‘yon para sa isang katulad niya. Sapalagay ko r
