“Nay… Alam naman na ninyo po kung ano ang sagot ko sa tanong ninyo,” medyo naiiyak kong wika kay Nanay Lusing.
Kumuha naman siya ng tissue at pinunasan ang papatak na luha sa gilid ng mga mata ko.
“Masisira ang make-up mo, Anak, huwag ka nang umiyak,” saad niya sa akin.
Kinuha ko naman ang tissue kay Nanay at ako na ang nagpunas.
“Hindi ko po alam kung ano ang gagawin ko, Nay,” wika ko rito, “Sumusunod na lang po ako sa agos ng kapalaran ko. Kung ano po ang nakatakdang mangyari sa akin, sa amin, ay iyon na lamang po ang aking ipapasa-Diyos.”
“Anak, tahan na,” turan ni Nanay sa akin at saka hinaplos niya ang likuran ko, “Mahirap man, pero alam kong kakayanin mo,” saad nito, “Alam ng Diyos kung bakit niya ipagkakaloob ang mga pangyayaring to sa iyo, sa inyo.”
Pinapak
