Nanginginig pa rin ang buong katawan ko nang mahulog ako sa malamig na sahig, hingal na hingal, ang mga hita ko’y basang-basa ng sarili kong katas. Parang sinakal ng sarap ang baga ko—hirap akong huminga, at hirap akong mag-isip. Ngunit hindi Siya umalis.
Nakatayo pa rin si Señor Lucero sa ibabaw ko, matangkad, maputla, at nakatitig na para bang nilalasap ang bawat panginginig ng laman ko. Nakapako ang pulang mga mata Niya sa akin—matalim, mapanganib, at sabik.
“From tonight,” mariin Niyang sabi, mababa at nanginginig, “you'll serve Me as My bride. Every night, you will open yourself to Me. Your pleasure, your pain, your very womb… all Mine.”
Para akong pinukpok ng malamig na martilyo sa dibdib. Gusto kong magsalita, pero ang lumabas lamang ay basag na tinig. “P-Poon ko…”
Biglang bumuk
