“S-sorry, may kanipisan kasi `tong sinuot ko kaya g-ganito…” utal-utal kong sabi nang `di malaman kung ano ang gagawin. Sa pagkataranta ay napatalikod na lang ako nang nakayuko sa bwisit na dibdib ko. “Saglit lang, babalik lang ako para magpalit—”
“No! Kahit `wag na,” pagpipigil sa akin ni Rio, dahilan kung bakit hindi natuloy ang akma kong paghakbang. Marahan kong ibinalik ang baling sa kaniya at nakita siya ngayong diretso ang paningin sa aking mga mata.
“S-sure ka? Hindi ba nakaka-distract?”
“Hindi naman. Hindi na ako bata, Raph. Sanay na akong makakita niyan.”
Pilit akong tumawa upang pagaanin ang mood ng paligid. Napangiti rin tuloy siya na para bang walang nakita.
“Yupp. Ganoon nga. We’re mature enough para lagyan pa ng malisya ang bagay-bagay.” Pagsabi ko nito’y
