Hapon na nang mga sandaling iyon.
Bitbit ni Roselda ang basket na laging niyang dala sa kanyang Papang noong nananahi pa ito ng kanyang lumang lambat. Subalit ngayon, ang laman nito ay mga pagkaing babaunin ng kanyang tatay sa buong magdamag. Makakapangisda na ulit ang kanyang Papang Miggie matapos ang ilang araw na pagtitiis na makumpuni ang mga butas sa lambat na panghuli nito. Ihahatid niya ito sa dalampasigan.
“Hindi mo na ako kailangan pang ihatid, anak.” Sabi ni Miguel, nakapatong sa kanang balikat nito ang lumang sagwan. “Kaya ko namang dalhin iyan.”
“Pang naman.” Nakangusong tugon ng dalaga. “Hayaan mo na ako. Matagal na rin bago ang huli mong pagpalaot. Ihahatid kita pa mapabaunan kita ng s’werte.”
Natawa ng bahagya si Miguel sa sinabi ng kanyang anak. “Hindi ko naman kailanga
