Doon sa malapad na batuhan, kung saan niya unang nakita ang engkatong-dagat ay hinayaan ni Roselda na lamunin ng lungkot at galit ang kanyang damdamin. Umiyak siya nang umiyak. Ibinuhos niya sa iyak ang lahat ng kanyang sama ng loob buhat sa kanyang natuklasan sa kanyang itinuturing na mga magulang. Gaano na katagal nilang inililihim ang katotohanang iyon? Matagal, matagal na matagal. Iyon ang kanyang napagtanto. Lumaki siya sa isang kasinungalingang hindi man lamang sumagi sa kanyang hinuha.
Habang siya ay nakaupo roon, yakap-yakap ang kanyang mga binti at tahimik na humihikbi, isang isipin ang namuo sa kanyang isipan. Nagpahid siya ng mga mata kahit na natuyo na ng gapyo ng maalat na hangin ang kanyang mga luha.
Nag-ayos siya ng sarili bago tumayo at naglakad patungo sa gawi ng lihim n
