Behind Closed Doors (Daxon & Reign) - SPG

Kabanata 11

PUMASOK si Daxon sa master’s bedroom dala ang spaghetti na tinapos niyang lutuin para kay Reign. Ngunit naabutan niyang mahimbing na itong natutulog. Naging maingat naman siya sa pagkilos, siniguradong walang ingay na magagawa dahil ayaw niyang magising pa ang asawa. Pinatong muna niya sa bedside table ang hawak na plato at tsaka lumapit dito. Inayos niya ang kumot na nakapatong sa katawan nito bago dahan-dahang naupo sa gilid ng kama.

Hindi na bago kay Daxon maabutang natutulog si Reign sa kwarto nila. Madalas kasi ay nakakatulugan talaga siya nito dahil alanganing oras na rin siyang natatapos sa trabaho. Sobrang hands-on kasi si Daxon pagdating sa kanilang kumpanya. He always strives to stay on top of everything, especially now that they're handling a major project.

Katulad ng madalas niyang gawin, tahimik na pinagmasdan ni Daxon si Reign habang mahimbing itong natutulog. Hinawi niya ang ilang hibla ng buhok nito at isinukbit sa tainga.

Pagkatapos ng mga nangyari buong araw, kahit papaano ay naging payapa na ang pakiramdam ni Daxon dahil kasama na niya si Reign. Alam niyang hindi niya mapapatawad ang sarili oras na may mangyari rito lalo na sa kanilang mga anak.

Sa totoo lang ay aminado naman si Daxon na may mga pagkukulang siya kay Reign bilang asawa nito at pati na rin sa mga anak nila bilang tatay. At kahit na ang palagi niyang idinadahilan ay trabaho – lingid sa kaalaman niya’y nag-uugat pa rin ito sa madilim niyang nakaraan.

Oo’t malaya na si Daxon sa poder ng kanyang nanay. Nagkausap at nagkapatawaran na rin sila sa mga nangyari noon. Kung tutuusin ay malaki na ang pinagbago ni Mrs. Savage ngayon lalo na noong dumating ang kanyang mga apo.

Ngunit gusto man ni Daxon magpatuloy katulad ni Bobbie at ng nanay niya ay nahihirapan siya.

The physical abuse he endured as a child, and for years at the hands of his own parents, was not just a simple wound that could easily heal. Many believed, including himself, that he had moved on. But the truth was, it was something he could never forget, and the scars on his body and heart could never fully fade away.

Sa paglipas ng bawat taon, habang lumalaki ang mga anak sa edad kung kailan niya natatandaang nagsimula ang pang-aabuso sa kanya ng mga magulang, unti-unti ring bumabalik ang takot niya. He couldn't help but see himself and his sister, Bobbie, in his children Sky and Summer. Hindi lang siya natatakot na may mang-abuso sa mga anak niya katulad ng nangyari sa kanilang magkapatid, natatakot din siyang maging katulad ng mga magulang nila.

Kaya ganuon na lang ka-protective si Daxon pagdating sa mga ito. Kaya ayaw niyang ipaalaga ito sa iba at umabot pa sa puntong iniiiwas niya ito sa kanyang ina hangga’t maaari. Dahil napatawad man niya si Mrs. Savage ay wala pa rin siyang tiwala. Bukod pa rito, mas gusto niyang maging abala sa trabaho at iba pang bagay dahil gusto niyang alisin sa pagkatao ang takot na matulad siya sa mga magulang.

Ngunit hindi niya alam na dahil sa mga ginagawa niya, si Reign naman ang nahihirapan.

Daxon's own battles made him blind to Reign's struggles, leaving her to suffer in silence. They were both trapped in their own worlds, unable to connect and seek help from each other. Kaya naman sa paglipas ng bawat araw, unti-unting nawawala ang pagmamahal nila para sa isa’t isa nang hindi nila namamalayan.

***

Paggising ni Reign, wala na si Daxon sa kanyang tabi. Kahit inasahan naman na niya ito ay nadismaya pa rin siya dahil gusto pa sana niya itong makasama. Huminga siya ng malalim bago bumangon at nag-ayos ng kama. Mas mabuti na ang pakiramdam niya ngayong nakapagpahinga siya. Kaya naman balak niyang iuwi na ang mga anak dahil ayaw niyang mag-alala pa si Daxon tungkol sa pananatili ng mga ‘to sa bahay ng biyenan.

Balak maglinis ni Reign ng buong bahay bago maligo at maghanda ng tanghalian na dadalhin sa mga bata. At dahil ang alam niya’y mag-isa lang siya sa bahay, laking gulat niya nang paglabas niya ng kwarto, nakarinig siya ng pamilyar na tugtog galing sa kusina.

And I was dying inside to hold you…

The last time she heard this song was years ago. Kaya naman mabilis na bumuhos ang mga masasayang alaalang kakambal nito. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa pinanggagalingan nito at naabutan sa kusina si Daxon, nakatalikod ito sa kanya at nagluluto. Nakasuot lang ito ng bulaklaking apron, puting t-shirt, at kulay gray na boxers.

At kahit dapat ay mangiti o matawa si Reign, nanikip ang dibdib niya at nangilid ang luha sa mga mata niya habang pinapanuod itong medyo napapasabay ang katawan sa beat ng tugtog.

Naramdaman ni Daxon ang presensya ni Reign kaya napalingon siya rito. Lumawak ang ngiti sa kanyang labi. “Good morning, baby,” bati niya sa asawa. Alam ni Reign na siya ang tinatawag nitong baby ngayon dahil parang noong bagong kasal pa lang sila, siya lang naman ang kasama ni Daxon sa bahay sa mga oras na ‘to. Wala ang mga anak nilang tinatawag din nilang baby.

Ngayon ay alam na ni Reign ang pakiramdam ni Daxon sa tuwing tinatawag siyang ‘babe’ ng mga kapatid niyang lalaki bilang endearment.

Nagulat naman si Daxon nang biglang bumuhos ang luha ni Reign. Kinabahan siya dahil baka may nangyari rito habang nagluluto siya sa kusina ng umagahan nila. Hindi talaga siya pumasok para pagsilbihan ang asawa. He worked on the urgent tasks until the early hours of the morning, even if it meant leaving him with no sleep.

Nagmadaling lumapit si Daxon kay Reign. Sinapo niya ang mukha nito gamit ang dalawang kamay, inangat hanggang sa magtagpo ang mga mata nila. Kitang-kita ni Reign ang pag-aalala sa mukha ng asawa.

Parang bata’y biglang humagulgol si Reign. It had been a long time since she had cried that much in front of him. Alam niyang nakakahiya pero hindi niya mapigilan.

“Are you in pain?” tanong ni Daxon. Despite the intensity of his words, there was a hint of concern in his voice. Dito naman tumango si Reign habang patuloy pa rin sa pag-iyak. Sinusubukang punasan ni Daxon ang basang pisngi ni Reign pero nababasa lang ito ng mga luha niya ng paulit-ulit.

“Anong masakit sa ‘yo?” mas nanunuyong tanong ni Daxon. Nag-iisip na siya kung ibabalik ba niya ang asawa sa ospital.

Dito kinuha ni Reign ang kamay ni Daxon at itinapat sa ibabaw ng kanyang dibdib. She was trying to communicate that her heart was hurting her.

Noong una ay hindi pa sana makukuha ni Daxon ang ibig nitong sabihin. Ngunit nang sa wakas ay naintindihan niya ito, hinalikan niya sa noo ng ilang beses si Reign bago niyakap ng mahigpit.

Hindi pa sila nakakapag-usap pero humingi na siya ng tawad kaagad. “I’m sorry, baby. Nandito na ‘ko. You’re fine. Everything will be fine.” His voice was low and soothing, the kind that could calm even the most frayed nerves.

Kaya naman nang marinig ito ni Reign ay unti-unti siyang kumalma. Sobrang laking bagay para sa kanya malaman na kasama niya ang asawa sa pinagdadaanan niya.

Sa totoo lang ay malaki ang pinagbago ni Daxon mula sa Daxon na unang nakilala ni Reign. In the past, he was always serious and cold, but now she could feel his warmth. In his arms, she knew she was safe.

Naisip ni Daxon pag-usapan ang problema nilang mag-asawa pero naisip din niyang masyado pang maaga para pag-usapan ang seryosong bagay. Bukod pa rito ay nagluluto siya!

“Oh, sh*t!” Daxon cursed. Naamoy niya ang nasusunog na bacon. Ngunit imbes na humiwalay kay Reign ay nagawa pa niya itong buhatin habang nakayakap pa rin ito sa kanya. Nagpapababa si Reign pero hindi niya pinakinggan kaya tuloy tawang-tawa ito nang dalhin niya papuntang kusina. Walang kahirap-hirap na iniupo ni Daxon si Reign sa ibabaw ng counter at pagkatapos ay nagmadali siyang hanguin ang bacon sa kawali.

Hindi pa rin maalis ang ngiti sa labi ng mag-asawa dahil sa kakaibang umaga pinagsasaluhan nila.

“Bakit?” nangingiting tanong ni Daxon nang mapansin ang matamis na ngiti ni Reign, litaw na litaw ang maliit na dimple malapit sa magkabilang dulo ng labi nito.

“I was just thinking about when we first moved in together. Parang ganito lang tayo noon,” sagot ni Reign. Naalala niya noong pasayaw-sayaw at pakanta-kanta pa silang dalawa. “You weren't in your boxers back then, of course,” panunukso pa niya.

Natawa naman si Daxon dahil pareho lang sila ng naiisip ng mga oras na ‘yon. “Well, at least I’m still wearing one now,” balik niya na nagpainit ng pisngi ni Reign. Dumampot na lang tuloy siya ng toasted bread malapit sa tabi niya at kumagat dito nang ‘di tinitingnan ang asawa.

“How do you want your eggs done?” tanong ni Daxon maya-maya pagkatapos niyang kumuha ng itlog sa ref. Ito na lang ang iluluto niya at tapos na siya sa kusina.

Tumingin si Daxon kay Reign at naabutan ang pilyang pag-angat ng isang dulo ng labi nito habang kagat-kagat ang hawak na tinapay.

“Well done,” sagot ni Reign, malagkit na tingin ang pinukol sa kanya, bago bumalik sa pagkagat sa tinapay. Nailing na lang si Daxon dahil hindi siya makapaniwalang pinapakaba pa rin siya ng simpleng ngiti at tingin ni Reign kahit ilang taon na silang mag-asawa.

Bago magsimula sa niluluto ay mabilis niyang ninakawan ng kagat ang tinapay na kasalukuyan ding nasa bibig ni Reign. Nanlaki tuloy ang mga mata nito at agad namula ang mukha.

Habang nagluluto si Daxon, tahimik siyang pinapanuod ni Reign. Maraming tanong si Reign para sa asawa – bakit nandito ito sa bahay, bakit nagluluto ito para sa kanya, at kung anu-ano pa na alam niyang pwede naman niyang ipagpaliban. She wanted to savor this precious moment with her husband.

“Natatandaan mo pa noong unang beses kitang pinagluto? Sabi mo hindi ka kumakain ng breakfast pero kinain mo pa rin ‘yung sunog na niluto ko,” pagbabalik-tanaw ni Reign.

Malinaw pa rin ito sa alala ni Daxon kaya natawa siya ng mahina. “Sabi mo pa nga, pinatay mo na para sa ‘kin ‘yong hotdog.”

“Gagawin ko naman talaga lahat para sa ‘yo,” pagyayabang pa ni Reign na nagpatawa sa kanilang dalawa. Nagkatinginan sila bago muling nagsalita si Daxon.

"You were adorable that time that I almost kissed you," he said softly, his eyes fixed on hers.

"Why didn't you?" mas mahinang tanong ni Reign, sinusubukang itago ang kaba.

"Because I could have scared you," pag-amin ni Daxon. Pinatay na niya ang kalan at itinuon ang pansin sa asawa nang magpatuloy. "When you realized right away that I'm no saint."

She couldn't help but smile at his words, feeling a flutter in her chest. "Well, I was never a believer," nanunuksong balik niya. Lumalim ang tingin ni Daxon sa kanya na lalong nagpabilis ng t***k ng puso niya. "And actually, good girls fall for bad guys,” dagdag pa niya.

"Is that so?" he asked, a mischievous glint in his eye. "And are you a good girl?"

Tumayo si Daxon sa pagitan ng mga binti ni Reign, lumapit pa siya hanggang sa halos maramdaman na nila ang mabigat na paghinga ng isa’t isa. Marahang hinaplos ni Daxon ang hita ni Reign na nagpapikit dito dahil sa kuryenteng dala nito.

Nang magtama ang tungkil ng mga ilong nila’y halos hangin na lang ang naging sagot ni Reign.

"Maybe I am.”

With a longing in his heart, Daxon closed the gap between them and pressed his lips against hers in a deep, intense kiss. Gamit ang isang kamay, hinawakan niya ang leeg ni Reign, hinaplos ang pisngi nito habang patuloy ang paggawad ng nakakapanghinang halik.

In that moment, all their doubts, fears, and insecurities melted away, replaced by the intensity of their desire for one another.

Mabilis na inalis ni Reign ang suot na apron ni Daxon. Isinunod niya ang t-shirt nito. But instead of taking it off completely, she intentionally left it hanging on his raised hands, leaving only his lips and upper body exposed.

Napahawak si Daxon sa kitchen cabinet na nasa bandang itaas at likuran ng ulo ni Reign. Wala mang makita’y mas lalo lang tumindi ang pagnanasa niya sa asawa.

Reign couldn't also resist the urge to taste his lips once more. Para bang dahil sa pagkabitin sa nagdaang gabi’y mas lalo siyang nagutom sa asawa. She wanted more of him, more of his touch, more of his kisses.

Umangat ang isang dulo ng labi ni Reign bago niya muling inangkin ang labi ni Daxon. Tumugon ito kaagad sa paggalaw ng kanyang labi. They started exploring each other’s mouth, her hunger growing with every passing moment.

Habang patuloy sa mainit na paghalik sa isa’t isa’y hinawakan ni Reign ang dibdib ni Daxon. She started fondling his n****e, causing him to moan softly against her lips. Inulit pa niya ang ginawa, dahan-dahang bumaba ang kamay sa katawan nito. She felt him wide awake, his body responding eagerly to her touch. Halos bumigay ang tuhod ni Daxon dahil sa matinding sensasyong hatid nito.

Unable to resist any longer, Daxon pulled off the t-shirt that was getting in the way, his eyes smoldering with desire as he looked at Reign. "I love you," he said, his voice deep and husky.

Lalong bumilis at lumakas ang t***k ng puso ni Reign dahil sa sinabi ng asawa. Niyakap niya ito, pinulupot ang mga braso sa leeg, ang mga binti’y iniyakap din niya sa beywang nito. “I love you so much,” walang pag-aalinlangan niyang tugon.

As Reign straddled him, Daxon could feel the heat radiating from her body. Hindi na siya nakapagpigil pa at binuhat niya ito, dinala sa kanilang sala. Naupo siya sa couch at sumandal, hinayaan niyang nakaupo sa ibabaw niya si Reign. At dahil manipis at kulay puti ang suot na nightgown ni Reign, wala rin itong panloob, kitang-kita ni Daxon ang hubog ng katawan nito na lalong nagpabaliw sa kanya. Tuloy ay hindi man niya intensyon ay nagawa niya itong mapunit, maalis lang agad sa katawan ni Reign.

“Favorite mo ‘yon!” protesta ni Reign, hindi makapaniwalang ganuon kadaling nasira ni Daxon ang suot niya. Napansin na ni Daxon ang suot niya noong gabi pa lang. Kaya nga sinigurado nitong nakakumot siya ng mabuti.

"Then let's get you a new one," Daxon said before he took one of her breasts into his mouth, kneading the other with his hand.

Napasinghap si Reign at napaliyad dahil dito. Nag-alangan namang magpatuloy si Daxon dahil sa reaksyon niya. Alam kasi nito na nagpapagaling pa siya.

"Tell me to stop if it hurts," utos ni Daxon at dito marahang pinagpatuloy ang ginagawa.

Despite his overwhelming desire to take her roughly, Daxon knew that Reign deserved nothing but tenderness and care. Kaya nga ilang sandali lang ay iniupo naman ni Daxon si Reign sa couch, lumuhod siya sa carpet, sa harapan at pagitan ng mga binti nito. Dito niya dahan-dahang inalis ang natitirang saplot nito hanggang sa makita niya ito ng buong-buo, halos hindi siya makahinga.

Now that she was completely naked before his eyes, with the sunlight passing through the window, she looked ethereal to him.

“You’re so beautiful,” Daxon said before he began to feast on his wife.

Reign moaned as she felt his tongue expertly playing with her, making sure she felt pleasure to the core.

“Daxon!” Ilang beses niyang tinawag ng malakas ang pangalan ng asawa. Niyakap niya ang kalayaan dahil silang dalawa lang ang magkasama. Hindi tulad ng mga nagdaang gabi, alam niyang walang dudang mararating niya ang rurok na inaasam.

And it did happen. Her whole body trembled when Daxon finally stopped.

Naghahabol pa ng hininga’y nakipagpalit agad ng posisyon si Reign. Ngunit ayaw ni Daxon paluhurin siya kaya naman nahiga ito sa couch at dito siya pumaibabaw ng pabaliktad. Reign laid on him, her face right in front of his throbbing manhood.

“F*ck. Baby…” napamura si Daxon nang hawakan siya ni Reign.

She made sure to reciprocate and pleasure her husband. He cursed out loud as she worshiped his manhood with her mouth, giving it the attention it deserved. Kahit siya lang naman ang naging lalaki sa buhay ni Reign ay alam na alam nito kung paano siya paligayahin.

At dahil hindi na kaya pa ni Daxon ang init na nararamdaman ay bumalik sila sa dating pwesto – Reign sat on Daxon's lap while he leaned against the couch. They locked their bodies together and engaged in a passionate kiss, as if time had stood still and nothing else in the world existed except the two of them.

Dahan-dahang pinasok ni Daxon ang sarili kay Reign hanggang sa makapag-adjust ito para sa kanya. Nakita niyang napapikit si Reign at napakagat naman siya sa labi habang sinusubukang maging maingat. He supported her from behind as they moved together.

Noong una ay mabagal lang ang pagtatagpo nila. Hanggang sa nakita ni Daxon na nakuha na ni Reign ang tamang bilis at lakas na gusto nito. Daxon matched her rhythm, feeling the urge to explode with ecstasy while watching her, but he held back patiently, waiting for his turn.

Halos ‘di na makilala ni Reign ang sarili. Katawan na niya mismo ang nasusunod. Bumilis at lumakas ang pagbayo ni Daxon, at sa wakas ay muli niyang narating ang sukdulan. Agad siyang sinundan ng asawa at kapwa sila naghahabol ng hininga habang magkayakap. Hinalikan ni Daxon ang ibabaw ng balikat ni Reign.

Ilang sandali lang ay dito saktong may tumawag kay Daxon. Pinagsisihan niya agad kung bakit iniwan niya sa couch ang kanyang cellphone.

Ayaw sanang sagutin ni Daxon ang tawag pero si Reign na mismo ang nag-abot sa kanya ng cellphone niya dahil alam nitong importante ito. Si Reign pa mismo ang sumagot sa tawag, tinapat niya ang cellphone sa tainga ni Daxon habang nakayakap pa rin sila sa isa’t isa.

Daxon’s secretary informed him about the bad news.

Dahil sa meeting na ilang ulit na na-cancel, may posibilidad na mag backout ang business partner nila para sa malaking proyektong ginagawa. Tuloy ay kailangan niyang magpunta ng ibang bansa para kausapin ito ng harapan at mapagbago ang isip nito. The project was at risk of being canceled kung wala siyang gagawin bilang CEO ng Savage Enterprises.

Sinabi naman ni Daxon kay Reign ang sitwasyon nang ibaba na ang tawag. Tumango ito, naiintindihan ang pag-alis niya.

"Let's work this out together when I get back," Daxon told Reign, hoping that the love they had just felt could be rekindled once he returned.