No Way Of Return

Chapter 1 — SPG

Disclaimer:

Ang pangalan ng kumpanya o organisasyon na nabanggit sa akdang ito ay kathang-isip lamang, at hindi tumutukoy sa mga tunay na entidad. Kung meron mang pagkakahawig sa reyalidad ay maaaring nagkataon lamang.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Pleasure Delight Production :

"Ahh~ ahh~ahh~"

Panay ang ungol ng kapareha ko habang marahas niya akong binabayo, habang panay naman ang pag-usad ko paitaas. Nakahiga ako ngayon sa carpet at doon ay makikita ang magkakahalong likido na lumabas mula sa mga katawan namin.

Maya-maya ay inalis ng kapareha ko ang mga binti ko sa balikat n'ya, ibinuka n'ya nang husto ang mga hita ko saka s'ya dumapa sa akin, pagkatapos ay muli niya akong binayo nang binayo. "A-ahhh~ malapit na, h-heto na...." Ungol niya.

Sa ilang mabibilis pa niyang pag-ulos ay naramdaman ko na ang panginginig ng katawan niya, kasabay niyon ay ang mahaba-haba niyang pag-ungol: "Ahhhh~"

Nagtagal siya sa ibabaw ko habang kum@k@dyot k@dyot pa s'ya nang kaunti. Nang masigurong wala na s'yang ilalabas na katas ay umalis na rin s'ya sa katawan ko.

"Okay, that's a wrap!~"

Dinig kong sigaw ni Ms. pinky, ang director namin. Matapos nun ay bigla na ring namatay ang mga ilaw na nakatutok sa amin.

Bumangon ako mula sa pagkakahiga at naupo saglit. Kahit nakahiga lang ako at wala namang ginawa ay napagod pa rin ako dahil sa ganadong-ganadong "performance" ng kapareha ko, kaya tagtag na tagtag ang katawan ko.

Tinanggal ko ang female co***m sa @ri ko at tumayo na para maghanap ng maitatakip sa hubad kong katawan, nang makita ko ang isang babae na nakatulala lang sa may hindi kalayuan. Hawak niya ang isang puting cover-up habang nakatingin lang sa kinaroroonan ko.

Hindi ko napigilang mairita. Ano ba ang itinatayo-tayo nito, e nakita na nga n'yang tapos na ang shoot?

Lumapit ako sa kanya at pahablot na kinuha ang cover-up na kaagad kong isinuot. Pinahagingan ko s'ya ng tingin. "Bago ka dito?"

Tumango-tango lang s'ya na parang isang inosenteng bata, na lalong nagpairita sa akin. Sa isang banda ay naisip kong, hindi ko din naman s'ya masisi kung first time n'ya sa mga ganitong set. Malamang ay nabigla ito sa mga nasaksihan n'ya. "Kung hindi ka sanay makakita ng mga ganito, mas mabuti pang maghanap ka na lang ng ibang trabaho." Pagkasabi niyon ay umalis na ako.

Nagtungo ako sa dressing room, pagkaupo ay agad kong inalis ang suot kong mask. Kada magshu-shoot ako ng mga p0®n videos ay palagi akong nagsusuot ng mask para siyempre itago ang mukha at pagkakakilanlan ko. Sa kabila nun ay naging in-demand pa rin ako kaya itinuturing akong "A-lister" actress o performer dito sa kumpanya namin. Lahat na ata ng pabor ay ibinibigay sa akin ni boss Bogart kaya naman kinaiinggitan ako ng mga kapwa ko "performers"

Habang nag-aalis ako ng make-up ay pumasok si Ms. Pinky, ang baklang direktor namin. "Miss Pinky, tamang-tama ang dating mo, meron akong gustong i-request sayo."

"At ano na naman yun? Ikaw talaga ang dami mong demand." Pagsusungit n'ya kuno habang nakapamewang pa.

"Sa susunod, ayoko ng may nakatambay na assistant o staff na hindi naman kailangan sa shoot habang nagshu-shoot ako, lalo na kung hindi naman nila nagagawa nang maayos ang trabaho nila."

"Yung bago ba? Huwag kang mag-alala, inilipat na s'ya sa ibang department. Mukhang na-trauma ata sa nasaksihan n'ya..." Tatawa-tawa niyang sagot. "Ayun, tulala pa rin hanggang sa ipatawag s'ya... Anyway, heto o." Iniabot n'ya sa akin ang isang box ng imported na vitamins.

"Ano 'to?"

"Ano pa? edi vitamins."

"Ang ibig kong sabihin ay bakit mo ako binibigyan nito? Bakit, kinakalawang na ba ang performance ko?"

"Hindi naman, although nakahiga ka lang naman sa buong shoot kanina. Kaya lang, napapansin ko kasi na parang wala ka palagi sa mood, at parang kang palaging pagod."

"Yun ba? Huwag mo na lang akong pansinin. Ano kasi..."

"Ano? Kung may problema ka puwede mong sabihin sa akin, baka may maitulong ako."

"Bale... alam mo naman na nagche-chemo ang anak ko, diba?"

"Oo. Bakit, huwag mong sabihing kulang pa ang pang treatment n'ya?"

"Ganun na nga..." Nahimas ko ang noo ko. Sa tuwing maiisip ko ang problemang ito ay hindi ko mapigilang mag-alala. Kung puwede lang sanang utangin muna sa ospital ang pang-treatment ni gelai ay kakapalan ko na ang mukha ko para makiusap sa kanila. "Hindi daw kasi pwedeng mag-skip kahit isang beses lang, kung hindi ay masasayang lang ang mga naunang treatment n'ya. Tapos, pwede na rin daw maging immune ang cancer cell sa chemo. Kapag nagkaganun, e baka hindi na gumaling ang anak ko."

"Naku, e problema nga 'yan. Kailangan mo talagang gumawa ng paraan. Teka... Ah! Gusto mo ba ng booking?"

Bigla akong nakakita ng pag-asa. "Sige ba! Pero, yung bigatin sana ha."

"Huwag kang mag-alala, literal na bigatin ito; kilala mo ba si congressman Rolando Macaspac? Medyo, hindi nga lang magaganda ang mga naririnig kong sinasabi ng mga kababaihang naka ano na n'ya.... ehem, alam mo na. Pero kung pag-uusapan ang pagiging galante n'ya, ay naku 'day, buhay na buhay ka doon! Alam mo na, isa ba naman yun sa mga buwayang pulitiko e. Ano, game ka ba?"