Soleil’s POV
I was 8 years old that time, while my brother was 12 years old. Those were the happiest years for me when my mother was still with us.
We don't have a father but we never ask questions to our mother about him dahil lagi niya kami pinupunan ng pagkukulang ng isang ama. Mahirap lang kami pero masaya dahil nandiyan siya sa tabi namin. Bawat araw ay walang kalungkutan pero alam ko na sa tuwing sasapit ang gabi ay umiiyak siya, hindi ko alam ang dahilan.
Pero dumating ang araw na pinasyal niya kami sa Amusement Park. We were so happy that time dahil sa wakas makakapasyal na rin kami sa amusement park, dati kasi ay lagi nagkukuwento sa amin ang mga batang nakakalaro namin sa tuwing namamasyal sila ng pamilya nila.
That day, nakaupo kami sa bench at binilhan kami ni Mama ng ice
