Nakatulala kong pinanuod ang mga ibon na malayang lumilipad sa kalangitan. Narito nanaman ako sa paboritong lugar ni Arthur sa bahay. Umaasa na sa muling pag-upo ko sa silya kung saan ko sya madalas matagpuan ay naroon sya at hinihintay na dumating ako. Ngunit tulad nang mga nagdaang araw ay nabigo ako. Walang Arthur na naroon.
Kakatwang ang dating saya na nararamdaman ko sa tuwing nagagawi rito ay biglang napalitan ng hindi maipaliwanag na lungkot. Iyong lungkot na hindi ko alam kung kailan matatapos o kung mamatapos pa nga ba.
"Arthur," malungkot na pagtawag ko. Niyakap ko ang sandalan ng upuan, iniisip na sya iyon.
Suot ko ang naiwan nyang damit sa kwarto ko pero hindi iyon nagiging sapat para sa akin. Gusto ko syang makayakap. Yung sya mismo pero paano ko magagawa yong kung wala n
