The Bodyguard

Chapter 6: Awkward Situation

Panay ang pagbalikwas ko sa kama. Hindi ko man lang nagawang matulog dahil sa nangyari kaninang madaling araw. Madiin kong ipinikit ang aking mga mata pero agad ding nagmulat nang muli kong maramdaman ang kamay nya doon sa aking dibdib.

Inis na bumangon ako’t nagdiretso sa banyo. Malalaking hakbang pa ang ginawa ko nang matapos maligo upang lumabas ng silid na iyon para lamang hindi maapakan ang mga natutulog sa sahig.

“Good afternoon, Ms. Mindy.” Gulat na naibagsak ko ang pinto nang marinig ang tinig ni Arthur. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang hiyang nararamdaman ko gayong sya naman ang may ginawa sa akin.

“G-good afternoon.” Bati ko. Pilit kong iniiwasan na salubungin ang kanyang tingin pero ganoon ko kabilis sya natingala nang humarang ito sa daan.

Nahihiyang ngiti ang ibinigay nya sa akin. Ganyan Arthur! Hindi yung parang wala kang ginawang kagaguhan.

“Pasensya na ho kayo kagabi kung—“

“Stop!” Iminuwestra ko ang aking kamay dahilan para matigilan sya. “Just—stop.” Mabilis pa sa alas-kwatro akong naglakad palayo pero muling napatigil dahil sa muling pagharang nya.

Damn it! Mas lalo akong mamamatay sa hiya!

“M-may n-nagawa ho ba akong hindi maganda kagabi?” Inosenteng tanong nya. Hindi makapaniwalang tinignan ko sya, pilit kong hinahanap ang pagsisinungaling sa kanya pero wala talaga akong makita.

How can he be this innocent matapos nyang mahawakan ang dibdib ko?!

“You really don’t remember?” Tanong ko. Sa isip ay paulit-ulit ko nang binubugbog si Arthur dahil sa kakaibang nararamdaman ko lalo ngayo't kaharap ko sya.

“Natatandaan ko po lahat. Kaya nga po humihingi ako ng – “

“Don’t!" Pigil kong muli sa kanya. Inilahad ko pa ang parehong kamay sa kaniyang harapan.

“Kung–“

“Arthur!” Sigaw ko. Kitang-kita kong mamilog ang mga mata nya pero hindi iyon naging dahilan para mapigil sya sa pagsasalita.

“Pero gusto ko ho talagang humingi ng tawad–“ nang marealize na wala talaga syang balak tumigil ay agad akong tumalikod saka naglakad palayo. “Ms. Mindy.” Mabilis kong nilingon ang kamay nyang naroon sa aking pulsuhan. Ang kakaibang kuryente na dumadaloy sa aking katawan habang nararamdaman sya ay hindi ko nagugustuhan.

“You really want to talk about it ha?” Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko dahilan para mag-iba ang nararamdaman ko. “What now?” Tanong ko nang manatili syang nakatitig sa akin.

"H-hihingi lang ho sana ako ng tawad kung–"

I closed my eyes and took a deep breath. Hindi ko na alam kung hanggang kailan ko pa kayang pigilan ang kakaibang init na bumabalot sa aking katawan.

“Kung nalasing ako kagabi’t naabala ko pa kayo. Unang beses ko lang ho kasing nasubukang uminom.”

My jaw dropped. So he remembered being drunk but not touching my melons? Really?! Eh mukhang mas kaala-alala pa ang kayamanan ko kaysa sa pinainom sa kanya ni Kris, a!

“I can’t believe this man.” Hindi makapaniwalang bulong ko. Inihilamos ko ang aking kaliwang kamay sa mukha. “I can’t–ha!” So ako lang pala ang bothered? All along ako lang ang naka-alala non? There's a hint of annoyance on me nang marealize ang bagay na iyon. “Get all my things! We’re going home!” Inis na sigaw ko saka sya iniwan doon.

Damn it! Hindi ako nakatulog kahit isang pikit man lang tapos hindi nya naalala ang bagay na yon?! Mukhang hindi naman na sya lasing nong mga oras na yon ah!

Paulit-ulit kong kinastigo ang sarili habang naglalakad papunta sa kotse. Ang inis na hindi ko talaga maialis sa sarili ay mas lalo tumindi nang matanawan ko syang papalapit sa gawi ko.

“Bakit hindi pa ho kayo pumapasok? Mainit sa labas.” Tanong nya saka inilagay ang mga gamit sa likod ng sasakyan.

“Are you dumb?! Wala akong susi!” I rolled my eyes. This guy is really stupid! Puro kagwapuhan lang ang alam.

“Pa-pasensya na po,” saad nya saka binuksan ang pinto.

Nang matapos ayusin ang mga gamit ay mabilis syang sumakay at nagmaneho.

“Arthur. Arthur. What should I do to get back to you?” Tanong ko sa sarili. Pinagmamasdan ko syang pagpalinga-linga habang nagmamaneho. Sa isip ay bumubuo na ako ng magandang plano. Awtomatiko akong napangiti nang magbaba ako ng tingin sa kandungan nya. You’ll pay the price now, Arthur.

Inilabas ko ang aking cellphone saka nagpunta sa isang specific na site. Agad na humanap ako ng magandang video saka iyon plinay. Noon ko lang napatunayan na totoo pala ang kasabihang what come’s around goes around dahil nang isipin kong makagaganti ako sa paraan ng videos na iyon ay nagkamali ako. Nanatili syang tahimik habang ako ay hindi na mapakali sa kiliting nararamdaman sa buong katawan.

“M-miss.” Biglang pagtawag ni Arthur.

“What?!” Inis na tanong ko. Hindi ko magawang ialis ang mga mata ko sa screen ng aking cellphone.

“Pwede ho bang pakihinaan ng pinapanuod nyo?” Pakiusap nya. Nang tignan ko sya sa rearview mirror ay para syang tuod na nakaupo ng tuwid at madiin ang mga kamay sa pagkakahawak sa manibela.

“Can’t you just drive?!” Inis na sigaw ko. Kung kailan naman maganda na ang labanan sa pinanunuod ko ay saka naman sya mang-iistorbo.

“H-hindi ho kasi ako makapag-concentrate e,” aniya. Rinig ko ang paglunok nya at kitang-kita ko ang panginginig ng kanyang mga braso.

“Why–“ mabilis akong tumayo sa kinauupuan nang maintindihan ang gusto nyang sabihin. Nagpapalit-palit ang tingin ko sa kanya saka sa pinanunuod. “Oh let me see.” Salita ko saka dumungaw. At hindi nga ako nagkamali ng inaakala dahil nang silipin ko iyon ay agad nya iyong tinakpan saka nag-iwas ng tingin.

Natatawang hinawakan ko ang kamay nya saka iyon inalis doon. “What a sight! I think I can handle that. Want me to help–“ Kitang-kita ko ang pamumula ng taenga nya, senyales na nahihiya na sya.

I can feel his body burning with lust kahit hindi pa nagdidikit ang balat naming dalawa. Palihim akong ngumiti saka inabot iyon pero naipatong ko pa lang yata ang kamay ko sa pantalon nya nang bigla itong nagpreno dahilan para sumubsob ako. “Ano ba?!” Inis na sigaw ko. Mabilis kong hinawakan ang aking noo nang makaramdam ng kaunting pagkahilo. Shxt! Lakas non ah.

“Bigla-bigla po kasi kayong nanghahawak."

Kusa syang tumigil para alalayan akong umayos ng upo pero nang isipin nyang uupo ako sa kaninang kinauupuan ko ay nagkakamali sya dahil pinagsiksikan ko ang ang sarili sa pagitan ng dalawang upuan at lumipat sa passenger seat. Wala akong pake kung nakikita nya ang ibabaw ng dibdib ko. Nahawakan nya na nga eh. Issue pa ba ang makita yon?

"M-miss." Utal na pagtawag nya. Napangiti ako nang manatili ang mga tingin nya roon. Pero agad syang nag-iwas nang iayos ko ang mga yon.

Cute.

“You want me to take it slow? Pull over,” saad ko saka itinuro ang ilalim ng tulay kung saan walang tao. This place is going to be the perfect stop–with the sound of moving cars above and the melody of the waves, paniguradong magiging memorable ito pareho sa aming dalawa.

“Po?" Ayon nanaman ang pagiging inosente nya. Pero imbis na mainis ay mas lalo kong naramdaman ang pagnanasa.

“Pull over, Arthur.” I seductively said. May landing hinawakan ko ang kanyang dibdib at hinaplos sya pababa pero iniwasan kong umabot ako roon, sinasadya na mabitin sya at sya mismo ang humiling ng mas higit pa sa mga haplos.

“Pero–“

“Nahawakan mo na nga yung akin–“

“Hindi ko po nahahawakan yan ah!” Depensa nya, ni hindi man lang ako hinayaan na tapusin ang sasabihin ko. So naaalala nya? Tapos nagkukunwari lang syang walang maalala, ganoon ba yon?

Kitang-kita ko ang namumungay nyang mga mata na sumilip mula sa labas upang maiwasan ang aking mga tingin.

“So, you want to touch it?” Nakakaloko ang ngiting tanong ko. Nang hawakan ko ang kamay nya ay marahas nya iyon binawi. “Come on, Arthur!" Napaka-arte ng lalaking 'to. Akala yata teenager sya, e.

“Miss.” May pagbabantang salita nya.

“Pull over. Now!” Mas malakas na talagang sigaw ko. Naramdaman yata sya ng takot dahil bigla na lang syang ipinarada ang sasakyan kung saan ko tinuro.

Ramdam ko ang parehong kaba naming dalawa nang hawakan ko ang kamay nya. Nagpumiglas pa ito pero nang pandilatan ko sya ay hinayaan nya akong ilagay ang kanyang kamay sa aking dibdib.

“Feel it,” saad ko saka pinisil ang dibdib ko gamit ang kanyang kamay. Nanatili syang nakatitig doon pero di nagtagal ay kusa nya nang iginalaw ang mga kamay nya. “Just feel it, okay?” Mahina at maingat pero naroon ang pagiging agresibo.

Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman. Mas lalong tumitindi ang pag-iinit ng katawan ko. Ngayon ko lang naramdaman ang kagustuhan na ibigay ang sarili sa lalaking kaylan ko lang nakilala.

“Hm.” Napadaing ako nang unti-unti ay mas lalo nyang pinagbubuti ang ginagawa. “How was it?” Para akong isang taong lulong sa droga nang tignan sya.

Namumungay ang pareho naming mga mata. Nang hindi na makatiis ay hinawakan ko ang kanyang kamay pero bago ko pa man iyon maipasok sa suot kong tshirt ay agad nya na iyong binawi’t nag-iwas ng tingin.

“Such a cutie,” saad ko saka sya hinayaan. “Now let’s go back to you–ano ba?!” Inis natanong ko nang bigla nya iyong takpan ng parehong kamay.

Masama ang tingin na sinalubong ko ang kanyang mga mata. “Ialis mo yan.” May diing utos ko.

“Matatanggal ho ako sa trabaho ko.” Tugon nya at mas lalong idiniin ang pagkakatakip non nang subukan kong tanggalin ang kanyang kamay.

Fvck this! I’ll go crazy kapag hindi ko pa nakita yon ngayon!

“We don’t need to tell dad!” Sigaw ko saka nakipaghilaan ng kamay sa kanya. “Come on Arthur! This is going to be quick!” I am about to cry. I am crying for that thing under his pants!

“Pero–“

“No buts. Hubad!” Sigaw ko. Wala na syang ibang nagawa nang hilain ko sya at angkinin ang labi nya.

Nang una’y pinanatili nya pang tikom ang bibig pero di kalaunan ay hinayaan nyang pasukin ko iyo’t paglaruan ang nagtatago roon. Ramdaman ko ang paghawak nya sa aking batok at inalalayan akong mas palalimin pa ang halik.

Gusto kong kwestyunin ang pagiging virgin nya dahil napakagaling nyang humalik. Sabagay, ako rin naman ay virgin pa pero nakahalik na rin.

Nang masiguradong naialis ko na ang natitirang katinuan nya ay agad kong ibinaba ang aking tingin. Hindi ko na kinailangan pang sabihan syang muli dahil sya na mismo ang kusang nagbukas ng kanyang pantalon.

“Mindy.” Pagtawag nya sa aking pangalan nang manatili akong nakatitig doon. Hindi ko kasi inaakala na ganoon iyon kalaki. I mean may nasa isip naman ako pero hindi ko inaasahan na sosobra pa pala sa kung ano ang nasa isip ko.

Naramdaman ko ang pagliyad nya nang binasa ko iyon. Ang halinghing at paghahabol nya ng hininga ay tila ba naging musika sa akin nang hawakan ko iyon at paglaruan. Taas. Baba. Taas. Baba.

“Ah!” He moaned nang idikit ko iyon sa aking labi. Nanunukso ang mga tingin na nag-angat ako ng tingin sa kanya.

Nang tuluyan ko na sanang gagawin ang dapat gawin ay agad akong napatigil sa malakas na pagwawala ng cellphone nya. Inilingan ko sya nang ipakita nito na si dad ang tumatawag pero wala akong ibang nagawa nang sagutin nya iyon.

“Opo. Pauwi na po kami,” saad nya. Pinatay nito ang tawag saka nagmamadaling isinara ang kanyang pantalon.

“Arthur!”

“P-pasensya na sa nangyari, Ms. Mindy. Nawawala na ako sa sarili. Kailangan na po nating umuwi.” Tuluy-tuloy na saad nya.

Gusto ko pa sanang magprotesta pero hindi ko na nagawa dahil nagsimula na syang magmaneho.