Madilim. Nalulunod ako sa labis na kadiliman sa lugar na ito. Ah, hindi nalulunod ang tamang salita sa mga katulad ko na anak ng karagatan. Hindi ko nga alam ang pakiramdam ng nalulunod sapagkat hindi ko kailanman naranasan at mararanasan iyon.
Hindi ko maramdaman ang katawan ko. Ang ulo ko naman ay tila pasan ang buong Magus sa sobrang bigat. Ramdam ko ang mabilis na pag-agos ng malapot na likido sa buong mukha ko.
Gusto kong maduwal.
“A, your blood reeks of ocean and . . . dead people—death!” Isang pamilyar na boses ang umalingawngaw sa silid. Sinamahan pa nito ng isang nakakarinding tawa na nagpasakit ng tainga ko.
Pinilit kong imulat ang mga mata ko. Nang tuluyan kong maaninag ang itsura niya, halos magngitngit ako sa galit.
“Nasaan si Zalchad?” galit na sigaw ko rito.
Unti-untin
