His Hated Lady Becomes His Obsession (SPG)

MARIEL DE LEON POINT OF VIEW Putang ina, tangina, hayop talaga ang mga gago ‘yun! Tumatakbo ako sa makipot na eskinita, humahagibis na parang walang bukas, habang naririnig ko ang sigawan at mura ng mga tarantadong siga sa likod ko. Sino ba kasi ang nagsabing makikipagbasagan ako ng bungo ngayong gabi? Well… ako nga pala. "Ano, Mariel? Tatakbo ka na lang?!" sigaw ng isang lalaking halos wala nang ipin, si Berto, na kanina lang ay pinatamaan ko ng bote sa sentido. "Gago! Gusto mong bumalik ako para dugtungan 'yang buhay mo?! Ano, ha?!" sigaw ko pabalik, sabay pakawala ng nakakalokong tawa. Putang ina, ang sikip ng daanan! Halos madapa na ako sa mga nagkalat na basura habang patuloy na binabaybay ang eskinita. Hindi ko na alam kung ilang suntok at sipa ang ibinigay ko kanina, pero sigurado akong marami akong nilampaso. Siguro nga lang, natapat ako sa isang baranggay ng mga gago kaya ako ngayon ang hinahabol. TANGINA, ANO TO? BATTLE ROYALE?! Shet, pagod na ako. Ang lakas ng loob kong makipagsabayan sa walong gago pero hindi ko naisip na mauubusan din pala ako ng hangin. Pucha, parang may dalawang kahon ng yosi sa loob ng baga ko. Kahit ang adrenaline, hindi na yata ako mailigtas sa pagod na 'to. Sa wakas, nakita ko rin ang pamilyar na gusali ng apartment ko. Isang tagpi-tagping gusali na parang isang suntok lang ay magigiba na. Hindi ko na pinansin kung paano ako nakapasok sa unit ko. Ang mahalaga, nakaalis ako ro'n nang buhay. Sumandal ako sa pinto, hinihingal. "TANGINA, AKO NA NAMAN PANALO!" sigaw ko, kahit alam kong walang makikinig. Sinipa ko ang pinto para sumara bago ko nilaglag ang sarili ko sa upuan. Gutom na gutom ako. Tangina, ‘di na ako kakain sa labas. Kailangan kong kumain bago pa ako mawalan ng malay sa gutom. Dumeretso ako sa maliit kong kusina. Halos wala nang laman ang ref, pero may natira pang isang itlog at isang tira-tirang kanin. Pwede na 'to. Kahit anong mangyari, hindi ko hahayaang mamatay ako sa gutom. Kinuha ko ang kawali, binuksan ang kalan, at kinutkot ang lumang posporo sa tabi. Hindi ko na maalala kung kailan ko huling pinalitan ang gasul—basta, gumagana pa naman ‘to last time na ginamit ko. Sinindihan ko ang kalan. TAP! TAP! TAP! Wala. Sinubukan ko ulit. TAP! TAP! TAP! Tangina, bakit walang apoy?! Napangiwi ako at lumuhod para masilip ang ilalim ng kalan. Sinubukan kong isuksok nang maayos ang hose. SHEEEEEEEEEEEEET. Narinig ko ang sumisingaw na hangin mula sa gasul. Hindi maganda ‘to. Pero dahil gutom ako at walang pake sa buhay, inulit ko ulit ang pagsindi ng kalan. TAP! TAP! BOOOOOOOOOOMMMMMM!!! Tangina! Biglang nagliwanag ang buong mundo! Isang nakakabinging pagsabog ang pumuno sa buong apartment. Wala na akong nagawa kundi lumipad nang literal sa ere! Gago! Bigla akong naramdaman na para akong naging apoy mismo! Lahat ng balahibo ko sa katawan parang nagsisigawan, "PUTANGINA MAMAMATAY NA TAYO!" Bago pa tuluyang mawala ang ulirat ko, isang tanging bagay lang ang pumasok sa utak ko. "TANGINA, KREMASYON AGAD?! SI SATANAS TALAGA WALANG PAKE, DIRETSO CREMATION?!" Pakiramdam ko, naglakbay ako sa outer space. Parang isa akong bulalakaw na nagmistulang lumiliyab habang lumilipad palayo sa kalawakan. At bago ko tuluyang mawalan ng ulirat, may isang huling bagay akong naisip. “TANGINA, HINDI NIYO AKO NAPATAY, MGA GAGO! PERO SI GASUL, OO!” Tapos, wala na. Dumilim na ang lahat. At doon natapos ang buhay ni Mariel De Leon. O… akala ko lang pala.