Infernus : The Devil Has Risen

Chapter 14

GUMULONG AKO sa basa at maputik na lupa saka sinipa ang binti ng lalaki na nakatayo sa aking paanan. Naglalakbay ako ng bigla na lamang niya akong pinaulanan ng atake, mabuti na lamang at hindi ako tinamaan ng kanyang punyal na mayroong lason. Dahil tiyak akong malalagay ang aking buhay sa alanganin.

Patuloy pa rin siya sa pagsugod sa akin, hindi ko siya magawang saktan dahil batid kong nasasapian siya. Hindi maaapektuhan ang espirito sa loob ng kanyang katawan kahit na ilang beses ko pang suntukin ang babae sa harapan ko.

I badly needed some help. I was about to call for Omisha when Morrigan arrived. She's wearing a midnight blue dress that has a collar and short sleeves. She looks adorable but she has that strong facial expression that anyone can be afraid of. She was holding a sniper gun but what I noticed the most is the evil smirk plastered on her face.

"Go to hell, you scumbag!" aniya saka binaril ang dibdib ng binata. Nanlaki ang mata ko saka nataranta, nilapitan ko ang binata at sinuri ang kanyang dibdib ngunit wala siyang sugat.

"It was just an illusion, Thadeus. The bullet is for the evil spirit, not for the that weak human body. Maaari mo na siyang ihatid sa kanilang tahanan hangga't hindi pa sumasapit ang hatinggabi. It will be too dangerous for her to travel around."

Para akong nawalan ng tinik sa dibdib. Mabuti naman kung hindi maaapektuhan ang tao. I don't want to drag them into this mess between our kind. Kailangan pa rin na mapanatili ang balanse ng daigdig upang maging payapa ang mundong ito.

"Thadeus... have you seen him?" tanong ni Morrigan.

Hindi ko agad siya nasagot dahil binuhat ko ang walang malay na babae. Naramdaman ko ang matalim niyang titig kaya napalunok ako. We're both Rulers but I'm afraid of Morrigan and I never deny it. Morrigan is more scarier than a demon. She uses her brain, she has no emotion, and she treat everyone as a toy. Mahirap basahin ang laman ng kanyang utak kaya hindi mo alam kung ano ang susunod niyang hakbang, at iyon ang nakakatakot. Sapagkat hindi mo alam kung ano ang iyong kahihinatnan.

"Thadeus, you're spacing out. Would you like to answer my question?" she politely asked but her eyes are shooting daggers. Hindi ko talaga alam kung bakit na lang niya ako tinitingnan ng masama.

"Him? Devon's son? Hindi ko pa siya natatagpuan dahil pakalat-kalat ang mga espírito na nakawala sa kahon na pag-aari ng isang dyosa. Nang dahil sa babaeng 'yon ay bigla na lamang naging magulo—"

Natigil ako sa pagsasalita nang iharang niya ang kanan niyang kamay sa tapat ng aking mukha.

"I only asked you if you saw him, not to tell me the story of your whole life."

Kahit ang paraan ng kanyang pagsasalita ay walang emosyon. Hindi ko maiwasan na mapatitig sa kanyang maamong mukha at mapaisip na kung sino man ang lalaking magpapatibok ng puso niya ay tiyak na mas pipiliing mamuhay sa Sehnos Realm kesa sa mundong ito.

However, I still believe that everyone can change once they fall in love, and no one is an exemption not even Morrigan. She must feel in love in order to show her emotions. I don't know much about her past, but it's darker than the shade of black.

"Stop staring at my face, Thadeus. I'm leaving. Sa susunod ay huwag mo akong tawagin, dahil hindi sa lahat ng pagkakataon ay lilitaw ako upang iligtas ka." Tumalim ang kanyang titig sa akin kaya napangiti ako.

"But I didn't call you, you just appeared out of nowhere to help me," I said in a soft voice. She was taken aback because of what I said and she even narrowed her eyes.

"Unbelievable." She was shaking her head in disbelief and pure disgust while she was walking away from me. She was slightly touching the muzzle of the gun as she mumbled something to herself. She must've gone crazy.

MAGKASALUBONG ANG aking kilay habang naglalakad ako sa kalagitnaan ng madilim at tahimik na daan, hindi ko nga alam kung bakit mas pinili kong maglakad kesa gamitin ang aking kakayahan na maglaho at lumitaw sa ibang lugar.

I just needed to clear my mind. Bakit ko nga ba iniligtas si Thadeus?

"It's because I needed something from him. Tama, iyon lang ang dahilan kaya ko siya tinulungan." Pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na gano'n nga subali't batid kong iba ang sinasabi ng aking puso. Bakit ba kasi sa lahat ng maaari niyang maging kamukha ay siya pa? Now I'm losing my sanity, baka tuluyan na akong mawala sa mundong ito kapag inulit ko muli ang pagkakamali na ginawa ko.

Napagpasyahan ko na lamang na bumili ng pagkain at nagtungo sa Sehnos Realm. Naabutan ko si Ivy na binibigyan ng pagkain ang nanghihina na si Morana. She lifted her head and our eyes met. Ivy slightly nod her head to greet me before leaving.

Naramdaman ko na may tumitingin sa akin at nang ibaling ko ang pansin kay Morana ay napansin kong titig na titig siya sa aking mukha, tila pinag-aaralan niya ang aking kabuuan. Batid kong hindi niya ako naaalala, iyon ay dahil inaalis ko ang kanyang alaala na may kinalaman sa akin. I don't want her to remember the pain and suffering that I've cost.

Lumapit ako sa kanyang hawla at binuksan iyon nang makapasok ako ng matiwasay. Natakpan ko ang aking ilong dahil sa masangsang na amoy, iyon ay dahil hindi nalilinisan ang kulungan. Inabot ko sa kanya ang supot na may lamang pagkain. Agad na binuksan ni Morana ang supot upang suriin kung ano ang laman, at nang makita niya na pagkain ang nakapaloob sa binigay kong plastic ay kuminang ang mata niya sa tuwa.

"Thank you," naiiyak na sabi niya. Nanubig ang kanyang mata habang yakap ang binigay ko. I felt something strange while I'm watching her eat. The pain that I already forgotten suddenly resurfaced and it makes me wonder, when am I going to heal myself? Tuluyan na akong umalis bago pa ako maluha habang nakatitig sa kanya. I don't want anyone to see the tears streaming down on my cheeks.

Ang luha ay isang simbolo ng kahinaan. I'm a strong woman, and woman like me doesn't shed a tear.

Paglabas ko sa Sehnos Realm ay sumalubong sa aking paningin ang nakangising mukha ni Dolion. Ano nanaman ba ang kailangan sa akin ng isang ito? Is he here to play with me?

"Morrigan!" he exclaimed and tapped my shoulder. Siya lang ang nilalang na hindi nagpapakita ng takot kapag ako ang kaharap, kaya siguro hindi ko magawang mainis sa kanya kahit na kilala siya bilang isang traydor at mapanlinlang.

"What are you doing here, Dolion? Kung If you're here to ruin my mood, you can freely leave."

He mockingly laughed while pointing my face but his eyes was void with emotions. Bigla siyang natigil sa pagtawa saka bigla na lang hinawakan ang aking kamay. Napaatras naman ako dahil nanlalaki ang mga mata niya habang nakatitig sa akin.

"What are you doing? Stay away from me, Dolion."

"Hahanapin ko siya at papaslangin hanggang sa mawala ang hinanakit mo," aniya sa mababang tinig. I was about to ask him what he means but he vanished.

EAZARE KEEPS on staring at Aine's face for three minutes. Mas lalo siyang gumaganda habang tinititigan, kaya hindi naniniwala si Eazare sa sinabi ni Aine na 'she has a face of a demon' dahil hindi naman iyon totoo.

Maybe Aine was just scared to see her face that has been a reason of countless deaths. Hindi niya naman kasalanan kung madaming lalaki ang nahuhumaling sa ganda niya at nakikipagpatayan para lang makuha ang atensyon niya. She has been hunted by those people, trying to kill her and blaming her beauty..

Kaya hindi pumapayag si Eazare na bumalik pa siya sa bayan na kanyang tinitirhan dahil maaari siyang mamatay.

He already learn how to love Aine and he promised to himself that he is going to do anything, give her everything even she doesn't ask for it. Gano'n niya kamahal ang dalaga kaya naman palihim niyang sinasalin ang kanyang kapangyarihan kapag ito ay nakakatulog. The power that he has will protect Aine for the rest of her life.

Subali't hindi alam ni Eazare na ang kapangyarihan niya ay ang magiging dahilan kung bakit magbabago ang buhay ng dalaga.

He immediately stood up after seeing his brother Agathon. Eazare was so close to Agathon because he is the one who teached him how to survive and to use his powers. Parang si Agathon na ang naging ama niya sa loob nang ilang libong taon. Tumakbo siya patungo sa kanyang kapatid saka ito sinalubong ng isang mainit na yakap.

"You are still staying in this forest. You need to leave this place because the humans, that were after her is planning to burn this place. Hindi ko nais na ikaw ay malagay sa panganib."

Nagtatakang tinitigan niya ang mukha ng kapatid saka napailing. He is not going to leave this forest because it was his home.

"...and you need to leave that woman, Eazare. Hangga't hindi pa huli ang lahat. Iwan mo na siya."

Agad na umalis si Agathon pagkatapos niyang sabihin ang mga katagang iyon.