Infernus : The Devil Has Risen

Chapter 18

MORRIGAN was so bored that she decided to visit Morana to give her some food. Hindi niya alam kung bakit hindi niya magawang hayaan ang dalaga. Morrigan thought that she was only helping Morana because of her plans, but she was wrong. Mayroon pang mas malalim na dahilan kung bakit tila hindi sila mapaghiwalay na dalawa.

Naabutan niya si Morana na nanginginig sa maduming sahig at bumubula ang bibig kaya nataranta siya. Morrigan started sprinting from the portal to the dungeon's door, she hurriedly removed the heavy and rusty chains, and she kneeled on the floor, scooped Morana's head and placed it on her lap.

Walang pag-aalinlangan na ginamit niya ang kanyang kapangyarihan upang mabilis na mapabuti ang lagay ni Morana. Ngunit nang hawakan niya ang kamay ng dalaga ay napatulala siya dahil sa pagdaan ng estrangherong emosyon sa kanyang puso na agad rin napalitan ng kaba.

Inalis niya ang ulo ni Morana na nasa hita niya at agad na tinawag si Omisha gamit ang telepatiya.

"Come here, quick!"

Sa loob nang dalawang segundo ay lumitaw si Omisha sa harap niya, nakasuot lang ang huli ng roba na kulay rosas at may subo pang sipilyo. Hindi na lang niya pinansin ang dalaga dahil nag-aalala siya kay Morana na nanginginig pa rin.

"Help that woman, Omisha. Hindi siya maaaring mamatay dahil marami pa siyang dapat na gawin kapag pinakawalan natin siya."

Agad naman na sumunod ang huli. Lumuhod siya sa maduming sahig kahit na malinis ang katawan niya. Tinapat niya ang kanyang palad sa mukha ni Morana, paglipas ng limang segundo ay umilaw ang kanyang palad at agad na natigil ang katawan ni Morana sa panginginig.

Morana breath heavily, trying to remove the pain in her chest. Naiiyak siya sa tuwing naaalala niya ang kanyang panaginip, hindi niya alam ang gagawin. Naaawa siya dahil hindi niya manlang magawang tulungan ang babae sa panaginip niya. The little girl was having a hard time and Morana thought that it was her fault, because all she can do is to watch her suffer... to death.

"Why are you crying?" wala sa sariling tanong ni Morrigan nang makita niyang pumapatak ang masaganang luha sa mata ng dalagang kaharap niya.

Morana was unable to answer because she's emotionally unstable at this moment. All she can feel is to blame herself and cry like it could change anything from the past or either in the future.

"Ligtas na siya, subali't hindi ko alam kung bakit siya lumuluha. I also found a poison in her blood and I think it's one of your servant," ani ni Omisha. Ngumiti siya kay Morrigan saka bahagyang yumuko habang tinatakpan ang kanyang dibdib at naglaho upang tapusin ang kanyang pagsisipilyo at pagligo.

Nanatili si Morrigan subali't nagtatalo ang kanyang puso at isipan kung aalis ba siya o hihintayin na magkamalay si Morana bago siya bumalik sa kanyang ginagawa. But she chose the former, she left and searched for her servant who was trying to kill Morana.

Natagpuan niya ang kanyang katiwala na naghahalo ng lason sa tubig na nasa loob ng maliit na bote. Walang kamalay-malay ang babae na nagmamatyag si Morrigan sa kanyang likuran. Kaya bago pa siya matapos sa kanyang ginagawa ay napugutan na siya ng ulo at walang buhay na bumagsak ang katawan sa sahig.

The atmosphere became cold as Morrigan lit the fire on the servant's head that she was holding.

"No one should lay a finger on Morana," malamig na aniya habang pinapanuod ang ulo ng kanyang alila na unti-unting tinutupok ng nangangalit na apoy.

"Oh my goodness! What have you done!?" hindi makapaniwalang tanong ni Omisha.

Hindi sumagot si Morrigan ngunit ramdam na ramdam ni Omisha ang kanyang galit. Napailing na lamang siya, kakaligo niya lang pero maglilinis nanaman siya ng bangkay.

"I'm one of the Ruler but it feels like I'm a servant." Tanging siya lang ang nakakarinig ng kanyang hinaing sapagkat tuluyan nang umalis si Morrigan at nagtungo sa lugar kung saan siya lang ang nakakaalam.

Morrigan and Thadeus met secretly. Pawisan ang mukha at katawan ng binata nang maabutan siya ni Morrigan sa bahay na kanyang tinutuluyan na nasa tabing-ilog. Kahit nagtataka si Thadeus kung bakit naroon ang dalaga ay hindi siya nagtangkang magtanong dahil batid niyang tinotopak lang si Morrigan.

Kahit sa konting panahon na pagsasama nila ay kilala na niya kung paano mag-isip at kung gaano kabilis magbago ang kanyang isipan, kaya naman hindi na siya magtataka kung maya-maya lamang ay tatarayan siya ni Morrigan.

"Ba't ka naparito?" kunwa'y tanong niya.

Morrigan hissed but when their eyes met, she started to feel the strange emotion in her heart, the longing and the pain. Wala siyang alam kung bakit ganoon ang epekto sa kanya ni Thadeus. Is it because of his face?

Thadeus snapped his finger twice to get her attention, but she left without saying a word. Mas lalong napuno ng pagtataka ang isipan ni Thadeus dahil sa inakto ni Morrigan, ngunit imbes na mag-isip ay tinuloy na lang niya ang kanyang ginagawa.

MALAKAS NA hinampas ni Devon ang kamay ni Sythe nang kunin ng huli ang isang piraso ng karne sa dahon ng saging. Nagpalitan sila ng masamang tingin at halos magpatayan na, kaya kinuha ko ang ulam na nasa aking plato— na gawa sa dahon ng saging— at nilagay sa kanyang pinggan.

"Huwag na kayong mag-agawan. Save your energy, we still need to find the deity of truth."

Panandalian silang nanahimik ngunit paglipas ng ilang segundo ay muli nanaman siyang nagbangayan.

"I think you're lovers in your past lives," may bahid ng pang-aasar na sabi ko.

Natigilan si Devon saka napangiwi samantalang si Sythe ay napailing at tumayo. Ngunit habang naglalakad siya palayo sa amin ay naririnig ko pa rin ang kanyang hinaing.

"Lovers? Past life? Psh! It's impossible to happen because this is my first life and I don't like Devon. We're definitely not a lovers in our past lives."

Devon chuckled softly but when Sythe suddenly looked at him he choked on his food.

"You okay?" tanong ko kahit na batid kong sasamaan niya lang ako ng tingin dahil sa tinapon kong tanong sa kanya.

Nang matapos kami sa pagkain at pamamahinga ay nagpatuloy kami sa paglakbay. Kung saan-saan na kami napadpad ngunit hindi pa rin namin makita ang diwata. Hindi pa rin sila natahimik kaya nagpasya akong kunin si Maui at mauna na kaming maglakad.

Huminga ako ng malalim, hanggang ngayon ay nananakit pa rin ang aking katawan sa 'di malaman na dahilan. Sythe won't tell me what happened and I'm dying because of curiosity.

Maui meowed at me and she began to lick my face. Natawa tuloy ako. Hinaplos ko ang kanyang ulo hanggang sa makatulog siya sa aking balikat. She knows how to balance herself so I do not have to worry if she will fall. Mabilis naman ang reflexes ni Maui kaya hindi siya malalagay sa kapahamakan.

Lumiko kami sa isang masukal na daan hanggang sa napadpad kami sa harap ng isang napakagandang tanawin. The place is enchanting. The waterfalls are shining because of the crystals that was reflecting the sun. There are flowers everywhere, and I saw a lot of fairies; cleaning at throwing dust all over the place, making it look magical and surreal.

"Whoa! Sarap magtampisaw sa tubig!" bulalas ni Devon saka lumapit sa batis ngunit biglang nag-iba ang anyo ng mga fairy na nasa paligid.

"Uh-oh, you made a mistake, Devon."

AGATHON FOLLOWED Aine in the forest while she was picking some flowers and humming a familiar song, it was a song that her mother made as a lullaby when they are having trouble sleeping.

Nais niyang takpan ang kanyang tenga dahil naiirita siya ngunit dahil ang babaeng gusto niya ang kumakanta ay nakinig siya. Tila nakalutang siya sa alapaap dahil sa lamig ng boses ni Aine. He was imagining that Aine was singing a song while they are having their first dance as a married couple. He started to appreciate the song but Eazare showed up and ruined the mood.

Inakbayan niya ang dalaga na patuloy pa rin sa pagkanta. May matamis na ngiti sa kanyang labi at gano'n din sa labi ng dalaga. Agathon thought that his plans are already ruined, but he saw the real Aine in the woman's necklace.

Tila nawalan siya ng tinik sa dibdib dahil hangga't nariyan ang tunay na Aine ay hindi magiging masaya ang kanyang kapatid. The heaven is still siding with him.

Nagpasya siyang magpakita sa dalawa. Marahan siyang naglalakad sa kanilang likuran nang biglang may sumulpot na mga tao. May dala siyang malalaking baril at sibat.

"Dito ka lang pala nagtatago sa gubat!"

"Dapat ka nang mamatay!"

"Paslangin siya!"

Agathon saw the fear in woman's eyes, same with Eazare that was frozen in his place. Tumigil siya sa paglalakad saka nagtago upang hindi siya madamay.

"Should I let her die?" tanong niya sa kanyang sarili. Ngunit napailing din siya, hindi maaaring mamatay ang huwad na Aine hangga't hindi sumasapit ang kabilugan ng buwan na sa susunod na linggo na mangyayari. He decided to help his brother.

He changed his form into a wolf and attacked the humans. He bit their neck and sucked their bloods. Then she detached their limbs, eating their flesh, and hitting their head so they can't survive. Agathon was killing them and it gives him satisfaction, he didn't noticed that Aine was looking at him with fear.

Aine was extremely traumatized by what she saw that she fainted. Buti na lamang at nasalo siya ni Eazare. Umalis silang dalawa at hinayaan si Agathon na tapusin ang mga tao na nagtatangkang paslangin si Aine.

When Agathon noticed that they are gone without saying anything, it angered him even more, making him lose his sanity.