Infernus : The Devil Has Risen

Chapter 12

NAKAKAPAGTAKA NA hindi nagparamdam si Cozbi sa loob nang ilang buwan kahit na batid kong sinasadya niyang ilayo ang sarili sa lahat dahil sa pagkawala ni Morana. Kahit naman lumayo siya ay hindi niya pa rin ako nakakalimutang kausapin.

Nagpasya akong hanapin siya sapagkat ako ay nagtataka. Sinimulan ko ang paghahanap sa kanyang tahanan, nagtanong sa mga nilalang na nakakasalamuha niya at nagtungo sa mga lugar kung saan siya laging nagpupunta upang mag-isip.

But everyone says that they haven't seen him for a while. Iisa na lang ang hindi ko natatanong, batid kong imposible ngunit mayroong konting pag-asa na sila ay nagtagpo makalipas ang limang taon.

Cessair, a certain name cross my mind. Siya ang binata na malapit kay Morana at ramdam ko rin na siya ay may pagtingin sa dalaga. Nagtungo ako sa kanyang tahanan subali't hindi ko inaasahan na makikita ko si Sythe. Sythe is also a Ruler just like me and Ruler's aren't close to the other people, unless they are protecting them or planning to kill them.

Rumehistro ang gulat sa mga mata ni Sythe nang pagbuksan niya ako ng pinto pero agad din na ngumiti.

"Devon, what can I do for you?" masaya niyang tanong subali't nahihimigan ko ang kaba sa kanyang tinig.

Imbes na sagutin siya ay napatitig ako sa pusa na nasa kanyang balikat. It was his Maui, Sythe's pet and also his guardian. Maui has a dark past but it is not my story to tell.

"You're scaring my cat, Devon. Stop staring at her."

Natawa ako saka inangat ang aking kamay upang tapikin ang braso ni Sythe.

"Nasaan si Cessair? I need to talk to him, urgently."

Nag-isang linya ang kilay ng aking kaharap. I know that he wanted to ask me what is happening but he didn't ask, he wasn't a nosy demon like the rest.

"I didn't know where he is," he said after avoiding my gaze. He even gritted his teeth while trying his best not to look at me.

"You're lying, you know exactly where he is."

Hindi siya sumagot kaya naman tinapik ko ang kanyang balikat at tinitigan siya ng masama. He sighed and scratched his nape before answering my questions.

"Nasa hardin siya sa likod ng bahay. Why, what do you want from him? Kung gulo lang ang dala mo ay maaari ka nang umalis sa pamamahay na ito."

Nakatitig lang ako sa mukha ni Sythe dahil nakikita ko ang pagiging mahigpit niya. Ano ang mayroon kay Cessair at gano'n na lamang ang kanyang pagiging strikto. I don't want to ask him but my curiosity is killing me.

I heave a deep sigh and diverted my gaze, I bit my lower lip to stop myself from asking irrelevant questions. I'm just here to ask Cessair if he had seen Cozbi.

"Pupuntahan ko muna siya, Sythe. I just need to ask him something very important."

Bago pa siya makasagot ay tinalikuran ko na siya at nagtungo ako sa hardin. Naabutan ko si Cessair na nagbubungkal ng lupa. Nakakunot ang noo niya na puno ng pawis at tumataas-baba ang kanyang dibdib dahil sa paghahabol ng hininga. Tiyak akong kanina pa siya nagbubungkal ng lupa base na rin sa kanyang itsura.

"Cessair," sambit ko sa kanyang pangalan. Tingin ko ay hindi niya ako narinig kaya muli ko siyang tinawag.

"Cessair. Can I have your attention, please?"

Agad na humarap siya sa akin at tinitigan ang aking mukha na parang kinikilala kung sino ako.

"I'm Devon. Do you remember?"

He frowned but few minutes later he gasped and smiled at me.

"Devon! I didn't recognize you. I apologize. By the way, what is it?"

I clasped my hands and stared at his emotionless orbs.

"I need to find Cozbi. He's been missing, so I thought that you might have an idea where he is right now."

His brows furrowed after hearing Cozbi's name. Kapagkuwa'y umiling siya saka binalik ang kanyang atensyon sa pagbubungkal ng lupa.

"Wala akong matutulong sa iyo, Devon. Kaya maaari ka nang umalis sa aking pamamahay."

Bigla na lamang naging malamig ang kanyang pakikitungo sa akin. I know the reason why, it is because of Morana and their past. Tiyak akong hindi pa rin nakakalimot si Cessair. Hindi na ako nagsalita pa, tinalikuran ko siya saka umalis sa kanyang teritoryo. Habang naglalakad ako paalis ay nararamdam ko ang matalim na titig ni Sythe sa aking likuran kaya napailing ako.

He dislikes me, I didn't even do anything to him.

TINAPON KO sa isang tabi ang hawak kong asarol saka inayos ang magulo kong buhok. Hinawakan ko ang dulo ng suot kong damit at inangat upang punasan ang pawis sa aking mukha. Binaling ko ang tingin kay Sythe nang marinig ang mahihinang yabag sa likuran ko, may dala siyang isang bote ng tubig at mangkok na puno ng cookies.

"Quench your thirst, Cessair. I also brought some chocolate chip cookies, your favorite."

Kinuha ko ang plastic bottle na hawak niya pati ang mangkok saka naupo sa malaking bato na nasa likuran ko. I noticed that Sythe keep on stealing glances at me. Parang may nais siyang sabihin ngunit hindi niya magawa. Hindi ko na lang siya pinansin dahil ayaw ko rin na magsalita, wala namang magandang lumalabas sa aking bibig.

"What did he said?" Sythe asked, there's a hint of suspicion on his voice but I choose to ignore it.

"He just asked me if I had some idea where Cozbi is."

Nakatitig lang siya sa akin kaya napailing ako at nagpasyang ipagpatuloy na lang ang aking ginagawa. Kinuha ko ang asarol saka nagsimula muli aa pagbubungkal hanggang sa may matamaan akong matigas na bagay. Tinuloy ko ang aking ginagawa at hindi ko inaasahan na makakakita ako ng naaagnas na bangkay.

"Oh, a dead body. Did you kill someone?" Sythe scrunched his nose because of the bad smell from the decomposed body.

"No, why would I do that?" naiiritang tanong ko pabalik sa kanya. Biglang pumasok sa isipan ko ang nakangiting imahe ni Dolion kaya nagkaroon ako ng hinala kung sino ang naglibing sa bangkay ng babae sa'king bakuran.

"He really likes to prey on the innocent."

PINAGMAMASDAN KO si Cessair mula sa loob ng aking sasakyan. Batid kong naguguluhan siya kung bakit may naaagnas na bangkay sa kanyang bakuran at alam kong may ideya siya na ako ang gumawa ng bagay na iyon.

Ngunit hindi ako ang pumaslang sa babae. I just found her floating in the river and there's a slit on her throat. Nakatitiyak akong pinaslang siya saka pinaanod sa ilog upang mapunta sa dagat ang kanyang bangkay. Unfortunately I was the one who retrieve the body. Hindi ko alam kung sino siya kaya naman nagpunta na lang ako sa bahay ni Cessair at doon nilibing ang babae.

I know Cessair will not mind even if I buried a thousand of dead bodies on his place. Nagmaneho ako patungo sa kagubatan at doon ay nagpasyang maghanap ng panibagong bangkay na ihahandog ko kay Cessair o kaya sa isa sa mga Ruler. Tiyak kong magugustuhan nila ang aking regalo.

I parked the car three kilometers away from the forest and changed my form into a child. Mas madali kong magagawa ang aking nais kapag nag-anyong bata ako at isa pa ay walang magdududa na gagawa ako ng masama. I can deceive anyone around me, even those who can manipulate the mind... I'm pertaining to the Divinity's.

Habang naglalakad ako ay may nakasalubong akong lasing na lalaki. Nakayuko siya at pasuray-suray sa paglalakad habang may binubulong. I saw a black spirit behind him. Hindi na ako nagtangkang mangialam dahil kahit na anong gawin ko ay mamamatay talaga siya.

Everything happened so fast, when I look at the man he is already lying on the road while clutching his chest. He is having a heart attack, I just watch him die because that is what I'm supposed to do.

The spirit became bigger and that is when I knew that he already died. Sayang at hindi siya nakauwi. Naglakad ako palapit sa kanya saka hinawakan ang kanyang palapuluhan upang tingnan kung mayroon pa siyang pulso. Nang masiguro na siya nga ay patay na, dinala ko ang kanyang bangkay sa pinakamalapit na bahay upang madala nila ang katawan ng lalaki sa pinakamalapit na morgue at upang doon na kunin ng kanyang pamilya ang bangkay.

After doing that I left and decided to continue what is in my head.

THE WOMAN woke up in the middle of the dark forest without any hint why she was there. Narinig niya ang malakas na alulong ng mga lobo subali't hindi siya natakot o naduwag. Nanatili siyang nakahiga sa malamig na lupa at nakatunghay sa langit na puno ng kumikislap na mga butuin.

Pansamantalang nawala ang kanyang dinadalang problema na siyang nagpapabigat ng kanyang dibdib. Kahit papaano ay nakalimutan niya ang mga nangyari sa lugar na iyon.

They are blaming her for the sin that she didn't even commit. When are they going to realize that she was not an evil. Tahimik siyang naninirahan sa bayan ngunit lahat ng tao ay hinahabol siya at pinaparatangan. Hindi na niya nais bumalik sa lugar na iyon dahil sawang-sawa na siya sa paraan ng kanilang pagtrato sa kanya.

She just wanted to feel how to love and to be loved genuinely.

"I see you're awake now. How do you feel?"

She immediately sat and hugged her body while looking around to search for the man who just talked. Napahinga ng maluwag si Aine nang makita ang isang makisig na binata sa likod ng malaking puno. She felt safe and it's weird because she doesn't trust anyone easily.

"Maayos naman ang pakiramdam ko. You don't have to worry about me. By the way, who are you?"

His lips curved into a smile while he fixed his messy hair using his left hand.

"My name is Eazare. I'm living in this forest."

Nakatulala lang si Aine sa mukha ng binata. Wala sa sariling nasambit niya ang pangalan ng lalaking kaharap.

"Eazare," she whispered in a soft tone. Eazare felt the fire inside him ignited. Ilang dekada na ang nakalilipas mula nang may nilalang na bumuhay ng natutulog niyang p*********i.

"I think I heard your name somewhere."

Nag-isip si Aine kung saan niya narinig ang pangalan ng binata at umawang ang labi niya saka napahalakhak nang malakas, kung kaya't nagtaka ang binata.

"You! You're the one who burned the city. I already met you when I was fifteen. Nahuli kita na sinusunog ang isang bayan. Takot na takot nga ako noon, eh. But you told me to run and hide."

Nanlaki ang mga mata ni Eazare nang marinig ang kwento ni Aine.

"It was you? You remembered it?"

Natawa na lang si Aine habang nakatitig sa mukha ni Eazare na naguguluhan. Kapagkuwa'y umiling siya at natahimik nang mapansin niyang hindi natatawa ang binata.

"Sorry, did I offend you?" tanong niya sa binata.

Eazare smiled a little when he saw that Aine is blushing.

"I thought you forgot about it already. I removed your memories."

Napailing si Aine saka huminga ng malalim.

"I perfectly remember everything, Eazare. Walang naalis sa aking alaala... kahit ang nangyari kanina."

Eazare was totally shocked after hearing what she said. So it means he can't use his power to her.

Then does it mean he already found his soulmate? Si Aine nga ba ang tinadhana para sa kanya? Because if it was her, then he is the happiest man on this world. He'll do anything for her. Kapag sinabi niyang tumalon siya sa bangin ay gagawin niya mapasaya lang ang dalagang nasa harap niya.