Tuluyan nang nawalan ng lakas ang mga tuhod ko. Napaluhod na lang ako habang tanaw ang papalayong si Onse, hanggang sa nanghihina akong umupo na parang batang humagulgol.
Ang bigat-bigat ng kalooban ko. Ang sikip-sikip ng puso ko. Bigo ako na tuparin ang lahat ng pangako ko sa asawa ko. I failed as a man and a husband; hindi ko na alagaan ang asawa ko. Hindi ko na panindigan ang mga pangako ko.
“Charmaine, I’m sorry. I'm sorry.” Paulit-ulit kong sinuntok ang sementadong daan na kinauupuan ko, kasabay ang paulit-ulit ang paghingi ng tawad sa kanya. Masakit, pero walang mas sasakit sa nararamdaman ko ngayon. Puno ng pagsisisi ang buong pagkatao ko.
Nagpadala ako sa galit ko. Nagpadala sa emosyon ko. Nakalimutan ko na mas malaki ang problema na dala-dala niya. Naging insensitive ako sa nar
