Chapter 42
Dali-dali ko namang tinago ang papel na ibinigay sa'kin ni kuya at saka ngumiti kay Leighton. "Sorry, Leighton. Ang sabi ni kuya ay nag-alala ka daw nang husto. Pero okay na naman ako kaya hindi mo na kailangang mag-alala." Sabi ko habang nakangiti nang peke.
Dali dali namang siyang lumapit sa'kin at saka ako niyakap. Ramdam kong tama nga ang sinabi ko na nag-alala talaga siya pero matapos kong malaman na nagtataksil siya ay nagsisimula na akong magduda.
"Oo, nag-alala talaga ako nang husto sa'yo! Sino ba naman kasing may sabing magpakapagod ka? Okay lang naman na magtatakbo ka pero kung nakakaramdam ka na ng may masakit man sa'yo sabihin mo na, lalo na sa'kin!"
Parang nanay na pangaral niya pa sa'kin na medyo ikinatawa ko pa. Yumakap na lang ako sa kaniya pabalik dahil hi
