Hindi na ako makapaniwala sa mga nakikita ko ngayon. Hindi ko rin alam kung totoo ba ang nakikita ko sa harapan ko ngayon. Kahit nakalutang ako ngayon sa ere ay kitang-kita ko sila mula sa kinaroroonan ko. Hindi ako maaaring magkamali. Ang mga itsura na ‘yon ay tandang-tanda ko, kahit sa litrato ko lang sila nakikita mula pagkabata ko.
“M-Mama? P-Papa?” tawag ko pa sa kanila. Hindi ko alam kung panlilinlang din ba ‘to ng mga taga-bantay ng dimensyon para sa akin. Pero wala na akong pakialam pa. Gusto ko na lang mayakap ang mga magulang ko ngayon. Nakita ko na naiiyak na rin sila na nakatingin sa akin.
Ang dami kong mga tanong sa isipan ko. Totoo ba talaga na ang mga magulang ko ‘yon? Akala ko ba ay pinatay na sila noon ng mga bampira? Bakit narito pa rin sila? Bakit sila nakakulong sa
