Her Poisonous Kiss (Tagalog)

Episode 2

still Akira's POV

Ako yung Class Valedictorian kaya hinawakan ko ang mikropono para magsalita sa harapan ng lahat. Huminga ako ng malalim.

"Kaya ko ito magsasalita ako ngayon para kay Inay" Ang sabi ng isip ko nang hawakan ko ang mikropono.

"Ang lahat ng narating ko ngayon hindi ko po ito magagawa kung hindi dahil kay Ina'y. Nay salamat sa lahat kahit wala ka na hindi ka namin makakalimutan dahil mahal na mahal ka namin kaya ang lahat ng awards ko para sayo ito Ina'y I love you" Ang Valedictorian speech ko sa lahat.

Nagpalakpakan ang lahat ng mga narito sa graduation ceremony pagkatapos kong magspeech at dito na nagsimulang pumatak ang luha sa aking mga mata.

Naging emotional ang speech ko dahil ito ang unang beses na wala si Inay para sabitan muli ako ng medalya kaya si Ate Josefine na ang nagsabit ng mga medalya ko.

"Sayang naman Inay marami pa naman akong medal na natanggap tapos at saka ka pa nawala" Ang sabi ng isip ko habang naglalakad ako pababa ng stage.

Pagkatapos ng program...

Nanatili akong nakaupo at umiiyak habang si Ate Josefine at Mico ay nakatayo.

"Tama na Akira huwag ka nang umiyak" Ang sambit sakin ni Mico habang humihikbi ako sa pag-iyak.

"Akira alam ko mahirap parin tanggapin na wala na si Inay pero hindi magugustuhan ni Inay kung mananatili kang malungkot" Ang sambit sakin ni Ate Josefine habang hinihimas nya ang likuran ko.

"Gusto mo ba mag-ice cream tayo mamaya sa bagong itinayong grocery? Please huwag ka ng umiyak beh" Ang pakiusap sakin ni Mico na ako ay tumigil na sa pag-iyak.

"Akira please tumahan ka na!" Ang pakiusap sakin ni Ate Josefine.

Dahil sa pakiusap nila tumayo ako at pinunasan ko ang luha sa mga mata.

"Oo tama kayo hindi dapat ako manatiling malungkot dahil ayaw ni Inay na malungkot ako. Salamat sa inyo kasi palagi kayong naandyan para sakin at lalong-lalo na sayo Ate Josefine kasi simula noong namatay si Inay ikaw na yung tumayong Ina para sakin at salamat din sayo Mico kahit topakin ako at iyakin hindi mo ako iniwan mahal na mahal ko kayo Ate Josefine at Mico" Ang emotional kong pahayag Kay Ate Josefine at Mico.

Agad naman nila akong niyakap.

Pagkaalis namin sa school pumunta kami ni Ate Josefine at Mico ngayon sa bagong itinayong grocery para makabili ng konting panghanda sa graduation ko at Isa pa gusto rin akong ilibre ni Mico ng ice cream.

Limuel's POV

Nagpasya si Mama pumunta sa grocery kaya sumama ako sa kanya dahil gusto kong makita ang bagong itinayong grocery store.

Pagpasok namin ni Mama rito sa grocery store malamig ang simoy ng hangin dahil sa aircon.

Kumuha si Mama ng grocery cart para may malagyan sya ng mga nais nyang bilhin dito sa grocery.

Magpapakabait talaga ako kasi gusto kong maging priest malapit na kasi akong pumasok sa Seminary kaya sinasanay ko na ang sarili ko na maging goodboy and humble.

Kasi kapag mabait ka pagpapalain ka ni God at Isa pa masaya sa feeling ang tumulong sa kapwa gusto kong maging priest kasi feeling ko masaya talaga ako sa vocation na ito.

Habang naglalakad ako papunta sa refrigerator ng ice cream.

"Ay sorry po kuya!" Ang sambit sakin ng isang babaeng nakasuot ng uniform at may nakasuot na medals sa leeg.

Napatingin ako sa polo ko na nalagyan ng ice cream nadissapoint ako kasi namantsahan ang polo ko.

"Kuya sorry po talaga hindi ko sinasadya! " Sambit nya sakin habang pinupunasan nya ng panyo ang aking polo.

Hinawakan ko ang hawak nyang panyo dahil ang gusto ko ang magpupunas ng mantsa sa polo ko.

"Galit ka po ba? Sorry po talaga kuya di ko sinasadya"

"Hindi naman ako galit." Mahinahon na sambit ko sa babaeng naging dahilan para mamantsahan ang favorite polo ko

"Ako nalang magpupunas nito" I added.

"Pasensya na talaga kuya!" Ang paghingi nya ulit ng paumanhin sakin.

"Beh tara magbabayad na tayo sa counter!" Ang pag-aaya ng isang lalaki sa babaeng kaharap ko ngayon.

"Sige Mico! Wait lang" Sambit ng babaeng kaharap ko sa lalaking nag-aaya sa kanya.

"Kuya sayo na lang yan panyo ko. Pasensya ulit" Ang pagpapaalam sakin ng babaeng kaharap ko.

"Sige" Ang tipid kong sagot.

Nagmadali na ang babaeng ito na maglakad palayo sakin.

Akira's POV

Pagkatapos namin ni magbayad ng mga pinamili sa counter agad na kaming lumabas ng grocery para umuwi magluluto pa kasi si Ate Josefine ng spaghetti kaya nagmadali na kaming umuwi sa bahay para masimulan na ang pagluluto.

Pagkatapos magluto ni Ate Josefine agad kaming kumain ni Mico then pagkatapos namin kumain dumalaw kami sa puntod ni Inay.

On the twenty fifth of May ito na ang araw ng pag-alis ko sa Philippines bago ako umalis niyakap ko ng mahigpit si Ate Josefine.

"Bunso mag-iingat ka doon ha wag mong kakalimutan mga bilin ko." Bilin ni Ate.

"Oo naman Ate, ikaw rin mag-iingat ka mamimiss kita I love you"

"I love you bunso" she smiled at me.

Pagkatapos namin yakapin ang isa't isa sumakay na ako ng eroplano. Habang papalayo ang eroplano na sinasakyan ko hindi ko

maiwasan umiyak dahil mapapalayo ako sa Ate Josefine ko at kay Mico.

Limuel's POV

Pinagbigay alam ko na sa mga kasamahan ko sa church na interesado ako maging pari balang araw ngunit di pa ito alam ni Mama at Papa siguro mag-iipon muna ako ng lakas ng loob para masabi ko na.

Akira's POV

After three days bumalik akong computer shop para tingnan kung pumasa ako sa entrance exam. Yes finally, pasado nga ako sa entrance exam ng university sa Thailand. Ang maganda pa rito may sponsor pa ako at sagot pa ng sponsor ko ang pamasahe papunta sa bansang Thailand.

Magtutuloy-tuloy ang pagtulong sakin ng sponsor ko if mapanatili kong mataas grades ko kaya pinagbubuti ko pa pag-aaral ko para sa amin ni Ate Josefine.

Nagvideo call kami ng boyfriend ko na si Mico actually dati namin kapitbahay si Mico nagkalayo lang kami dahil lumipat na sila sa kabilang bayan. Since last week palang kami nang maging magboyfriend at girlfriend alam ko naman na love at tanggap nya ako. I like him kasi masipag sya tapos mabait at magalang.

Sana kahit anong mangyari hindi nya ako ipagpalit sa iba sa oras na umalis na ako dito sa Philippines at sana maintindihan ni Ate Josefine kung bakit kailangan ko pumunta sa Thailand kasi para naman ito sa amin.

March ten is my graduation day.

I'm so very emotional kasi this is the first time na wala si Inay dapat kasi si Inay yung magsasabit sakin ng medal ngunit hindi na yun mangyayari pa dahil patay na si Inay.

"Our class Valedictorian Soledad, Akira M. let's give her applause" Ang sambit ng principal sa stage.

Nagpalakpakan lahat ng narito sa graduation ceremony.

Tumayo ako at naglakad papunta sa stage dahil tinawag ang pangalan ko kasama si Ate Josefine dahil si Ate ang magsasabit ng mga medal ko.

"She is best in Mathematics, best in English and best in perfect attendance" Ang sambit ng teacher ko habang sinasabitan ako ng mga medal ko.

Ako yung Class Valedictorian kaya hinawakan ko ang mikropono para magsalita sa harapan ng lahat. Huminga ako ng malalim.

"Kaya ko ito magsasalita ako ngayon para kay Inay" Ang sabi ng isip ko nang hawakan ko ang mikropono.

"Ang lahat ng narating ko ngayon hindi ko po ito magagawa kung hindi dahil kay Ina'y. Nay salamat sa lahat kahit wala ka na hindi ka namin makakalimutan dahil mahal na mahal ka namin kaya ang lahat ng awards ko para sayo ito Ina'y I love you" Ang Valedictorian speech ko sa lahat.

Nagpalakpakan ang lahat ng mga narito sa graduation ceremony pagkatapos kong magspeech at dito na nagsimulang pumatak ang luha sa aking mga mata.

Naging emotional ang speech ko dahil ito ang unang beses na wala si Inay para sabitan muli ako ng medalya kaya si Ate Josefine na ang nagsabit ng mga medalya ko.

"Sayang naman Inay marami pa naman akong medal na natanggap tapos at saka ka pa nawala" Ang sabi ng isip ko habang naglalakad ako pababa ng stage.

Pagkatapos ng program...

Nanatili akong nakaupo at umiiyak habang si Ate Josefine at Mico ay nakatayo.

"Tama na Akira huwag ka nang umiyak" Ang sambit sakin ni Mico habang humihikbi ako sa pag-iyak.

"Akira alam ko mahirap parin tanggapin na wala na si Inay pero hindi magugustuhan ni Inay kung mananatili kang malungkot" Ang sambit sakin ni Ate Josefine habang hinihimas nya ang likuran ko.

"Gusto mo ba mag-ice cream tayo mamaya sa bagong itinayong grocery? Please huwag ka ng umiyak beh" Ang pakiusap sakin ni Mico na ako ay tumigil na sa pag-iyak.

"Akira please tumahan ka na!" Ang pakiusap sakin ni Ate Josefine.

Dahil sa pakiusap nila tumayo ako at pinunasan ko ang luha sa mga mata.

"Oo tama kayo hindi dapat ako manatiling malungkot dahil ayaw ni Inay na malungkot ako. Salamat sa inyo kasi palagi kayong naandyan para sakin at lalong-lalo na sayo Ate Josefine kasi simula noong namatay si Inay ikaw na yung tumayong Ina para sakin at salamat din sayo Mico kahit topakin ako at iyakin hindi mo ako iniwan mahal na mahal ko kayo Ate Josefine at Mico" Ang emotional kong pahayag Kay Ate Josefine at Mico.

Agad naman nila akong niyakap.

Pagkaalis namin sa school pumunta kami ni Ate Josefine at Mico ngayon sa bagong itinayong grocery para makabili ng konting panghanda sa graduation ko at Isa pa gusto rin akong ilibre ni Mico ng ice cream.

Lumipas ang apat na linggo...

Akira's POV

Pagkagaling ko sa biyahe naghanap na ako ng boardinghouse para may matirahan na ako habang nag-aaral ako ng college dito sa Thailand. Salamat nalang kasi inadapt na ng Thailand ang pag-aaral ng English language that's why hindi na ako mahihirapan pa na makipagcommunicate sa kanila.

Sa Bangkok, Thailand ako nanirahan kung saan malapit ang school na papasukan ko. Kailangan ko mag-adjust para makipagsabayan sa lahat I need to study very well para mapanatiling mataas ang grades ko para patunayan sa sponsor ko na deserving ako sa tulong nya.

Naging mahirap para sakin ang pagiging student dito sa Thailand. Oo nga aminado akong nasanay ako na palaging nilalait pero hindi ko parin maiwasan na malungkot dahil nakakasawa narin kasi ang palaging pinipintasan ng dahil sa itsura bakit kasi pinanganak akong pangit eh.

My course is Bachelor of science in accountancy pangarap ko kasi makapagtrabaho sa mga malalaking company balang araw. Kapag nakapagtapos na ako ng pag-aaral at natapos ko na pagtatrabaho dito sa Thailand for two years makakauwi na ako ng Philippines at masisimulan ko na ang pagpasok sa Saison company.

Magtitiis ako na ilang birthdays, Christmas at new years ang dumaan na hindi ko kasama Ate Josefine ko basta gagawin ko ito para sa amin hindi lamang para sakin. Dahil matatapos din ito magtitiis lang muna ako sa ngayon umaasa ako na magiging maayos din ang lahat.

Three days later...

This is my first day of class dito sa Thailand medyo kinakabahan ako kasi mga foreigner makakasalamuha ko today and mukhang mahihirapan akong mag-adjust dahil iba ang kultura dito sa Thailand compare sa Philippines.

Habang naglalakad ako papasok ng classroom halos lahat ng schoolmates ko dito nakatingin sakin and yung iba nakikita kong nagbubulungan for sure pinipintasan na naman nila ako.

Pagkapasok ko sa classroom umupo na ako sa upuan at ipinatong ko ang libro ko sa desk ko. Napansin kong nagtatawanan ang mga katabi ko mukhang pinagtatawanan nila itsura ko.

Hindi na bago sakin ang karanasan na ito dahil nasanay na ako sa mundong mapanghusga. Anong magagawa ko eh pinanganak akong pangit? Pero di bale na atleast matalino ako kahit hindi ako pinanganak na maganda.

Habang wala pa ang professor nagpasya akong kunin ang baon kong tinapay sa loob ng bag ko and inilabas ko ang inumin kong tubig.

Gutom na kasi ako at saka hindi pa ako nakakapag-almusal kaya dito na ako nagpasyang kumain sa school kasi first day of class ko today and ayokong ma-late sa klase.

Fifteen minutes later...

Biglang pumasok ang professor ko rito sa classroom kaya nagmadali akong itago ang pagkain ko sa loob ng bag ko.

"Hello class good morning!" Ang masayang pagbati sa amin ng aming college professor.

Tumayo kaming lahat para sabihing...

"Good morning Sir!" Ang masayang pagbati namin sa aming professor then umupo na kami.

"I'm Mr. Lanja your college professor and I want to introduce yourself to the front of your classmates" Ang utos sa amin ng aming professor.

Nagulat ako nang bigla na lamang ako itinuro ni Mr.Lanja.

"You just introduce yourself here in front" Ang utos sakin ni Mr.Lanja.

Kinakabahan ako pero tumayo nalang ako at pumunta sa unahan para ipakilala ang sarili ko sa lahat.

Huminga ako ng malalim bago ko simulan ang pagpapakilala ko sa lahat.

"Hi I'm Akira M. Soledad I'm fifteen years old I'm from the Philippines" Ang pagpapakilala ko sa lahat.

Limuel's POV

This is my second day dito sa Seminary naninibago lang ako syempre anak mayaman ako I mean sunod ako sa luho at komportable ang buhay ko pero mula nang pumasok ako dito sa Seminary sa bawat araw na dumadaan natutunan ko kung paano gumawa ng gawaing bahay na hindi ko alam gawin noong ako ay na sa Mansion pa.

Natutunan ko rin kung paano magdasal ng rosary at natutunan ko rin kung paano maging disiplinado at kainin kung ano ang nakahain sa lamesa noon kasing na sa Mansion pa ako kung anong magustuhan kong kainin makakain ko pero inside this Seminary kailangan kong kainin kung ano ang nakahain dahil bawal dito ang mareklamo sa pagkain na nakahain exempt kung may allergy ka sa pagkain na ihahain sayo.

Dito sa Seminary kailangan bago ka kumain magdadasal ka. Aminado akong nahirapan ako sa umpisa pero habang tumatagal mas nagugustuhan ko na ang ginagawa ko dito sa Seminary.

Akira's POV

Seventh in the morning I was so busy this Saturday araw na kasi ng paglalaba ko. Pumunta ako sa laundry area binuksan ko ang cabinet, pagkabukas ko ng cabinet eksaktong bumuhos ang asido sa mukha ko.

"Aray, please help me!" Ang sigaw ko nang bumuhos ang asido sa aking mukha na syang dahilan kung bakit nasasaktan ako ng sobra ngayon.

Nakahawak ako sa aking mukha hindi ko alam ang gagawin ko ngayon dahil hindi ko magawang imulat ang mga mata ko dahil sa asido na bumuhos sa aking mukha.

Napayuko na lamang ako dahil habang tumatagal humahapdi ang lapnos sa mukha ko.

Hindi ko napansin na may nakapatong na asido sa ibabaw ng cabinet kaya hindi ako nakaiwas sa accident.

"Tulong! Please help me!" Ang sigaw ko.

Nilapitan ako ni Ploy ang isa sa mga kasamahan ko dito sa boarding house.

"What's happening?" Ang tanong ni Ploy sakin.

"Please bring me to the hospital I open my eyes!" Ang pag-aalalang kong sambit kay Ploy.

Dinala ako ni Ploy dito sa hospital upang malunasan ang lapnos sa aking mukha.

"Sorry for my negligence! It won't happen if I just became responsible" Ang paghingi ng tawad sakin ni Ploy.

"I will accept your apology if you pay my hospital bills and please do your responsibility to me" Ang pakiusap ko kay Ploy.

"What do you want?" Ang tanong ni Ploy sakin.

"I want plastic surgery for my face if you pay my plastic surgery operation I will accept your apology since this is your fault so just take this responsibility" Ang hinihingi kong pabor kay Ploy na syang dahilan kung bakit nalapnos ang mukha ko.

Dahil sa kanyang sinabi dito na ako nakaramdam ng galit syempre nadisgrasya ako wala naman taong hahangarin ang madisgrasya di ba?

Sa kasamaang palad nalapnos ang kalahati ng mukha ko at nabulag pa ang kaliwang mata ko. Sadyang napakamalas ko dahil panget na nga ako nabulag pa kaliwang mata ko. Mas lalo pa akong pumanget sa lapnos ko sa mukha.

"Okay I will accept your favor since this is my fault" Ang pagpayag ni Ploy sa ka

gustuhan ko na maiparetoke ang mukha kong nalapnos

2 weeks later...

Akira's POV

Hirap na hirap ako sa paghinga dahil sa nakabalot sa aking mukha.

Nakaratay ako dito sa kwarto ng hospital sumapit na naman ang lunes na hindi ako nakapasok sa school dahil sa sitwasyon ko mula nang malapnos ang mukha ko.

Bigla kong napanaginipan si Inay kagabi na tila may gustong ipahiwatig sa akin si Inay. Sa totoo lang nahihirapan parin akong tanggapin ang pagkamatay ni Inay at higit sa lahat gabi-gabi parin akong umiiyak dahil namimiss ko si Inay.

Sobrang hirap maulila sa ina bakit kasi nangyari pa ito sa amin tapos si Ate Josefine napilitan ibenta ang sarili nyang p*r* kapalit ng malaking pera para lamang maibigay kay Inay ang maayos na burol at pagpapalibing.

Si Inay kasi ang palaging nagluluto ng babaunin ko kapag papasok ako sa eskwelahan at si Inay din ang katabi ko kapag matutulog ako sa gabi.

Magkahalong lungkot at galit ang nararamdaman ko ngayon dahil sa mga nangyayari bakit kasi kami pinabayaan ng Diyos marami naman masasamang tao sa mundo bakit si Inay pa ang kinuha nya?

Ploy asked me apologize kasalanan daw nya ang nangyari kung bakit nalapnos ang mukha ko hindi raw dapat nya inilalagay kung saan-saan ang chemicals from now on magiging responsible na sya sa gamit.

Aminado ako na nagalit ako kay Ploy dahil sa kapabayaan nya na naging dahilan ng kalbaryo ko dito sa hospital pero in the end pinatawad ko sya.

Ngunit kailangan nya akong ipagamot dahil hindi biro ang pinagdaanan kong paghihirap gusto kong makakita na ang left eye ko.

Dahil labis syang nagsisisi sa kapabayaan nya she asked her parents to pay my hospital bills at pagpapagamot ko. Parents ni Ploy ang nagbayad ng hospital bills ko pati na rin pagpaparetoke ng mukha ko.Si Ploy ay anak mayaman kaya hindi na ako nagdalawang isip pa na humingi ng tulong sa kanya dahil sya naman ang may kasalanan kung bakit nalapnos mukha ko.

Next week ooperahan na ang left eye ko at mukha kong nalapnos. Nararapat lamang na iparetoke nya mukha ko dahil kasalanan nya nangyari sakin.

One week later...

Now I am ready to face this fear, takot ako sa mga operation pero bahala na ang mahalaga maoperahan na kaliwa kong mata para makakita na ulit ito.

Habang nakahiga ako sa stretcher papasok sa operating room ang lakas ng t***k ng puso ko sobra akong kinakabahan sa susunod na mangyayari. Nang nakarating na kami sa loob ng operating room gosh! the doctor is here kaya pinakalma ko ang sarili ko hanggang naramdaman ko nalang na tinurukan na ako ng pampatulog hanggang sa nakatulog na ako.

Alas singko ng hapon nagising na lamang ako sa loob ng isang kwarto na nakahiga may nakabalot pa rin sa mukha ko. Finally the operation was successful ngunit nasasabik akong makita mukha ko pero maghihintay na lang muna ako na maghilom mga sugat ko bago ko makita bago kong itsura.

After twenty days ng paghihintay ko. Finally this is it! narito si Ploy at yung doctor.

"Are you ready Miss?" tanong ni Doc sakin.

"Yes I'm ready" sagot ko.

Nakaupo ako sa bed at sinimulan nang tanggalin ng Doctor ang nakabalot sa aking mukha.

Pagkatanggal ng balot dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at tiningnan ko ang sarili ko sa salamin.

"Wow is it true? Ang ganda ko na!" masaya kong sambit sa sarili ko.

Hinawakan ko ang aking mukha halos hindi ako makapaniwala na napakaganda ko na kumpara sa dati na napakapangit. Sa tingin ko wala ng manlalait sakin dahil maganda na ako ngayon.

Pagkatapos kong magpagaling sa hospital umuwi na ako sa boarding house pagkauwi ko halos hindi ako makilala ng mga kasamahan ko dahil gumanda na ako.

Nagbago ang buhay kong ito simula nang naaksidente ako halos lahat ng tao napapansin na ako halos lahat napapalingon sa akin kapag napapadaan ako at halos lahat natutuwa na sakin kumpara noon na napakapangit ko pa. Pero syempre nag-aral akong mabuti para sa magandang future.

Ang sarap sa feeling na tanggap ka ng lahat. Ang bilis talaga ng panahon habang lumalakad ang mga araw hindi ko namamalayan na gagraduate na ako at need ko na maghanap ng trabaho.

Ngunit hindi lamang pag-aaral ang palagi kong inaatupag syempre kailangan ko rin magtrabaho para may pangsuporta ako sa pang araw-araw na gastusin ko sa school.

Nagpart time job ako sa isang laundry shop para may ekstra akong pera minsan kasi late na nadating ang allowance ko galing sa sponsor ko marami din kasing projects sa school na kailangan kong bayaran para makumpleto ko lahat ng requirements ko syempre kailangan kong panatilihin mataas ang grades ko para makapagpatuloy ako ng pag-aaral.

Nagvideo call kami ni Mico ngayon gabi pagkatapos kong kumain ng hapunan.

"Kamusta na Beh?" tanong ni Mico sa akin.

"Heto graduating na ako. Eh ikaw beh kamusta ka na?" tanong ko kay Mico.

"Okay lang naman ako beh, makakauwi ka na ba dito pagka-graduate mo?"

"Sorry pero need ko pa magtrabaho dito for two years. Don't worry kasi kapag natapos na yung two years na pagtatrabaho ko rito makakauwi na ako"

Pagkatapos namin magvideo call ay natulog na ako dahil graduation ko na bukas kailangan kong gumising ng maaga.

Alas otso ng umaga ako nagising kaya nagmadali na akong ayusin ang sarili ko dahil kailangan kong pumunta ng maaga sa school because I am the Class Valedictorian.

Ako ay kumain, naligo, at nabihis at inayusan ko na ang sarili ko because this day is so special dahil graduation ko na.

Then nagmadali na akong pumunta sa school buti nalang hindi pa nagsisimula ang program.

Naiingit ako sa iba dahil buti pa sila may kasama sila sa pag-akyat sa stage at mayroon magsasabit ng kanilang medal samatalang ako wala, dahil ako lang mag-isa pero di bale matatapos din ito at makakaalis na ako dito.

After two hours sa wakas natapos na ang graduation ko kanina pa masakit paa ko dahil sa suot kong high heels.

After graduation ko umuwi na ako at nag-celebrate mag-isa then nagvideo call na kami ni Ate Josefine.

Finally pagkatapos ng two years ng pagtatrabaho ko dito sa Thailand ay makakauwi na ako sa Philippines s

a wakas makakasama ko na si Ate Josefine at ang boyfriend kong si Mico.

After two years ko ng pagtatrabaho dito sa Thailand finally makakauwi na ako sa Philippines. Nagpaalam na ako sa lahat ng mga kasamahan ko dito sa boarding house pati na rin sa land lady I was so emotional but happy dahil sa wakas dumating na yung oras na makakauwi na ako sa Philippines.

Nag-empake na ako ng gamit at dumeretso na sa airport baka kasi mahuli ako sa flight. Sumakay ako ng eroplano dahil sa pagiging excited ko nakatulog ako sa biyahe.

Napanaginipan ko ang isang lalaki hindi ko ito kilala pero ewan ko ba kung bakit napapanaginipan ko ito. Medyo gwapo ito at palaging nakangiti sakin at palaging nakahawak sa aking kamay habang naglalakad kami sa isang maganda at tahimik na lugar. Kapag pinagmamasdan ko ngiti ng lalaking ito gumagaan pakiramdam ko.

Tila nakita ko na ang lalaking ito noon pa hindi ko lang tanda kung saan ko nakita.

Dahil sa ganda ng panaginip ko hindi ko namalayan na narito na ako sa Philippine Airport. Iniunat ko ang aking braso at uminom ako ng kape para hindi na ako antukin pa.

Bumaba na ako ng eroplano then kinuhit ko sa likod si Ate Josefine then lumingon sya.

"Akira ikaw na ba yan?" tanong ni Ate sakin.

"Oo ate ako ito" Ang sagot ko then niyakap ko si Ate Josefine.

" Ang daming nagbago sayo ah, ang ganda mo na bunso" Ang masayang sambit ni Ate Josefine sakin.

"Uy kamusta ka na Beh?" tanong ni Mico sa akin.

"Ayos lang naman" Nakangiting sambit ko.

"Uy akala ko ba hindi ka makakasama pagpunta dito sa airport" I added.

"Pwede ba naman yun? Syempre ang tagal natin hindi nagkita kaya mag-eeffort akong makita ka." Nakangiting sambit ni Mico sakin.

Nagulat ako nang lumuhod si Mico sa harap ko at may hawak pang sing-sing. Naghiyawan ang mga tao rito sa airport sa proposal ni Mico.

"Akira will you marry me?" Ang tanong ni Mico sakin.

I was so emotional kasi yung lalaking mahal ko gusto akong pakasalan at kahit kailan hindi ako niloko kahit pa na sa ibang bansa pa ako noon so this is it.

Hindi na ako nagdalawang isip pa na sabihin

"Yes! Papakasalan kita" Ang masayang sambit ko.

Pagkatapos kong pumayag isinuot na ni Mico sa daliri ko ang sing-sing na hawak nya then niyakap namin ang isa't isa. Nagpalakpakan ang mga saksi sa proposal na ito.

Dumeretso kami ni Ate Josefine at Mico sa restaurant para kumain I am so very hungry na kasi.

We are here inside the restaurant nakaupo sa upuan habang naghihintay ng order namin pagkain.

Limuel's POV

Narito kami sa loob ng simbahan kakatapos lamang ng misa.

Lumapit sakin si Brix.

"Bro! Seven months nalang maoordinahan na tayo!" Ang nakakatuwang balita sakin ni Brix.

"Talaga two months nalang?" Tanong ko.

"Oo totoo" Nakangiting sambit ni Brix sakin.

"Eh akala ko ba three months pa or four months" sambit ko.

"Bro! Nabago schedule natin ng ordination kaya two months nalang magiging pari na tayo!" Ang masayang sambit sakin ni Nathan.

"Mabuti naman! Grabe excited na ako mga bro!" Ang masayang sambit ko.

Pagkatapos namin mag-usap patungkol sa ordination agad na kaming umalis dito sa simbahan dahil gusto na namin bumalik sa Seminary.

Pagkadating namin sa Seminary it's already twelve in the afternoon na pala pagkatapos kong tingnan ang relo ko kailangan na namin kumain ng tanghalian.

Pumila na agad ako dahil baka maubusan ako ng ulam. Ganito dito sa Seminary kailangan kapag oras na ng pagkain kailangan kumain ka narin at kailangan sumunod ka sa oras dahil kung hindi mauubusan ka ng pagkain kapag hindi ka sumunod sa oras.

Pagkabigay sakin ng pagkain agad akong umupo sa tabi ni Brix dahil si Brix ang pinaka-close ko sa lahat ng kapwa ko seminarista.

Pagkatapos kong kumain tinawagan ko si Mama para ipaalam ang schedule ng ordination ko sa pagpapari.

Pumwesto ako at nakasandal ako sa hamba ng pintuan habang katawagan ko ngayon si Mama.

"Hello Limuel kamusta ka na dyan anak?" Ang tanong sakin ni Mama.

"Okay lang naman po ako Mama eh Ikaw po kamusta na?" Ang tanong ko kay Mama.

"Ayos lang naman ako anak huwag mo akong intindihin" Ang sagot ni Mama sakin.

"Ahhhm.. Si Papa po kamusta na?" Ang tanong ko.

"Ayos lang naman ang Papa mo yun nga lang busy sa trabaho" Ang sambit ni Mama sakin.

"Mama malapit na po pala ordination ko pwede po ba pumunta kayo?" Ang masayang sambit ko.

"Syempre naman anak pupunta ako! Sabi ko naman sayo susuportahan kita palagi" Ang malambing na sambit sakin ni Mama.

"Salamat po Mama! Ingat po kayo dyan ipagdadasal ko kayo!" Nakangiting sambit ko.

"Sige anak ingat ka dyan" Ang pagpapaalam sakin ni Mama na ibaba na niya ang tawag.

"Ang saya ko dahil excited na akong maordinahan thanks God matutupad na ang pangarap ko!" Ang sabi ng isip ko habang nakangiti ako.

Akira's POV

Umorder kami ng carbonara at sushi with drinks sobrang namiss ko ang moment na magkakasama kami.

Habang kumakain nagkukwentuhan din kami upang kamustahin ang isa't isa.

"Beh ang ganda mo na talaga ngayon!" Ang papuri sakin ni Mico.

"Syempre naman sinuwerte lang!" Ang paproud kong sambit kay Mico.

"Grabe bunso ang laki ng pinagbago mo sana mabait ka parin!" Ang pabirong sambit sakin ni Ate Josefine.

"Syempre naman! Mabait parin ako hindi naman dahil nagbago itsura ko eh magbabago na ako" I reasoned.

Pagkatapos namin kumain umuwi na kami sa bahay ni Ate Josefine dahil gusto ko ng magpahinga pagod kasi ako galing biyahe then bukas magsisimba pa kami ni Mico. Ayokong magsimba pero dahil sa kagustuhan ni Mico magsisimba ako pagkatapos ko kasi bumalik dito sa Philippines si Mico naman yung aalis para magtrabaho sa Germany.

Gusto ni Mico na magsimula nang mag-ipon para sa pangarap namin na dream house kaya sa Germany sya magtatrabaho upang malaki ang pera na kikitain nya pambili ng dream house at para na rin makapag-ipon ng pera pampakasal I was so happy kasi responsabl

e, matured mag-isip at loyal ang boyfriend ko na magiging future husband ko.