Sa oras na bumukas ang pinto ng conference room ay agad akong tumayo, dala ang kumpiyansa na kanina ko pa iniipon. Nauna akong lumabas kasabay ng secretary ni Nicholas. Ramdam ko ang mga tingin at bulungan sa likod ko, para bang sinusundan ako ng mga mata nila hanggang sa huling hakbang ko palabas. Hindi ko alam kung ano eksaktong iniisip nila, pero isang bagay ang malinaw… hindi ako basta babae lang na nasa tabi ni Nicholas. Ako ang asawa niya. At kanina, ipinakita ko na rin na kaya kong makipagsabayan sa laro nila.
Pagbukas ko ng pinto ng opisina ni Nicholas ay agad kong nakita ang pamilyar na tanawin… siya, nakaupo, may suot pang reading glasses, at nakatitig sa laptop niya na para bang wala siyang naririnig sa paligid. Nakakunot bahagya ang noo niya habang may bahagyang ngiti sa labi.
