Chapter 7
1446 Words
PAGKATAPOS ng program ay agad na nagpaalam kay Arrielle si Diana. Gusto man niyang mainis sa kaibigan ay hindi naman niya ito masisisi. Hindi nito kasalanan na may biglaan itong praktis. At lalong hindi nito kasalanan na namis-place niya ang susi ng locker niya. Kaya ngayon heto siya at mag-isang naglalakad.
Nakalayo na siya sa main entrance ng Oval nang may marinig siyang pamilyar na boses. Nang lingunin niya ito ay nakita niya si Enrico na masayang nakikipag-usap habang naglalakad. Nakasuot ito ng barong at may nakasukbit na gitara sa balikat nito. Ang mga kasama nitong mga lalaki ay ganoon din ang suot. Ang mga kasabay naman nilang babae ay naka-Filipiniana. Kasali ang mga ito sa program. Hindi nga lang niya sila napansin dahil ang atensiyon niya ay nasa parada.
Malapit na siya sa College of Home Arts nang .marinig niyang may tumawag sa pangalan niya. Tumabi siya sa gilid ng daan. Lilingon na sana siya nang may huminto sa harapan niya. Si Enrico na nakasakay sa motorsiklo nito. Wala na ang suot nitong barong. Nakasuot na lamang ito ng puting t-shirt. Nakasukbit na sa likuran nito ang gitara.
“Saan ka pupunta? Hindi naman ito ang daan pauwi sa dorm ninyo, ah,” Nabasa niya sa mga mata ng binata ang matinding pagtataka. Na agad ding napalitan ng pag-aalala.
“Mamaya pa ako uuwi kasi pupunta pa ako ng CHA.”
Biglang sumeryoso ang mukha ng binata. Pati ang mga kilay nito ay nagsalubong. “Anong gagawin mo doon? At sino ang kasama mo?”
“Wala akong kasama. Ako lang mag-isa. May kukunin kasi akong importanteng gamit sa locker ko.”
“Hindi ka ba natatakot na mag-isang pumunta doon? Delikado iyang ginagawa mo. Sana may kasama ka kahit si Diana lang.”
Parang hinaplos ang puso niya sa sinabing iyon ni Enrico. “Salamat sa pag-aalala. Ang totoo niyan ay si Diana naman talaga ang kasama ko na pupunta sa College. Kaya lang may praktis siya. “
Biglang lumambot ang mukha nito sa narinig. “Kung gano’n sasamahan na lang kita. Sakay ka na.”
Napakamot siya ng ulo. “Maglalakad na lang ako. Malapit na rin naman ang pupuntahan ko.”
Napangiti si Enrico. “Takot ka talaga sa motorsiklo. Pero hindi maaalis ang takot na iyan kung hindi mo sasanayin ang sarili mo. Huwag kang mag-alala. Hindi naman kita ihuhulog. Basta kumapit ka lang. Walang masamang mangyayari sa iyo. Pangako ko iyan,” seryosong sabi nito.
Dahil sa sinabing iyon ni Enrico ay biglang lumakas ang loob niya. Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan niya. Tama si Enrico. Hindi siya dapat matakot dahil hindi naman siya pababayaan ng binata. At kailangan niyang magtiwala dito.
“MARAMING salamat, ha? Kung hindi mo ako sinamahan ay baka hindi ko makukuha itong mga gami ko,” masayang sabi ni Arrielle habang pinanonood si Enrico na nagsasara ng locker niya. Ngayon lang niya na-realize na nakakatakot pala ang mag-isang pumunta sa College nila kapag ganitong walang pasok. Bukas nga ang building ngunit wala namang ibang tao maliban sa iilang miyembro ng faculty.
Sinulyapan siya ni Enrico. “Walang anuman. Basta sa susunod ay huwag ka nang pupunta ritong mag-isa kapag walang pasok. Delikado iyon.”
“Eh, di sa sususnod ay magpapasama ulit ako sa iyo,” matamis ang ngiting sabi niya.
Para namang hindi narinig ni Enrico ang sinabi niya. “Tara. Ihatid na kita sa dorm ninyo.” Nauna na itong lumakad palabas ng building.
“Hey, hintayin mo naman ako.” Nagmamadaling hinabol niya ito. “Ang dami kong dala, o.”
Huminto si Enrico at hinarap siya. “Tulungan na kita diyan sa dala mo.” Kinuha nito ang drawing pad niya at ang pouch na naglalaman ng mga ginagamit niya sa pagdo-drawing.
“Galit ka ba?” nagtatakang tanong ni Arrielle sa nakikitang reaksiyon ni Enrico. Seryoso ito at hindi niya maipinta ang pagmumukha nito.
Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan nito bago ito marahang umiling. Muli nitong ipinagpatuloy ang paglalakad.
Tahimik namang sinundan na lang ito ni Arrielle.
“May problema ba?” muling tanong niya kay Enrico nang maabutan niya ito sa harap ng motorsiklo nito. Napansin niyang isinabit nito ang pouch niya sa manibela ng motor.
“Wala. Wala akong problema.” Sagot nito saka inabot sa kanya ang drawing pad niya. Sunod nitong inalis ang gitara na nakasukbit sa balikat nito at saka inabot sa kanya. “Pakihawak nga muna ito.” Pagkatapos ay sumampa ito sa motorsiklo. Muli nitong kinuha ang gitara sa kanya at isukbit paharap sa katawan nito. Nang simulan nitong irebolusyon ang motorsiklo nito ay saka lang siya sumampa sa likuran nito. Dahil hindi na siya makahawak sa beywang nito ay sa balikat na lang binata siya kumapit.
Habang nasa daan ay tahimik silang pareho hanggang makarating sila sa harapan ng Dorm 8. Agad na bumaba si Arrielle.
“Patayin mo iyang motorsiklo,” seryosong sabi niya nang humarap kay Enrico.
“Bakit?” kunot-noong tanong ng binata.
“Anong bakit? Bumaba ka diyan at mag-usap tayo ng maayos. Ayoko ng ganito.” Bigla na lang naging seryoso si Enrico pagkatapos nilang makuha ang mga gamit niya kanina. Kaya alam niyang nagalit ang binata sa kanya. Hindi nga lang siya sigurado kung ano ang ikinagalit nito. Kaya hindi siya matatahimik hangga’t hindi nila ito napag-uusapan nang maayos.
Sumunod naman si Enrico sa kanya. Pinatay nga nito ang makina ng motorsiklo. Pagkatapos ay kinuha nito ang pouch niya sa manibela at saka inabot sa kanya bago ito bumaba ng sasakyan.
“Doon tayo sa loob mag-usap.” Nauna na siyang pumasok sa gate. Nakarating na siya sa receiving area nang mapansin niyang hindi pala sumunod sa kanya si Enrico. Nang lingunin niya ito ay nakita niyang nakatayo pa rin ito sa labas ng gate. Pabagsak niyang ibinaba ang mga gamit niya sa pinakamalapit na upuan. Bago muling lumabas at nilapitan ang binata.
“Anong ginagawa mo diyan? Ang sabi ko ay mag-uusap tayo sa loob,” nanggagalaiting sabi niya habang tinitingala ang binata. Nagsisisi siyang nagsuot ng flat shoes. Dahil sa taas niyang limang talampakan at apat na pulgada ay halos hanggang balikat lang siya ni Enrico. Sigurado siyang aabot ng anim na talampakan ang height nito.
“Wala naman tayong dapat na pag-usapan,” malumanay na sagot ni Enrico.
Kumuyom ang mga palad niya. “Anong gusto mo sapak o halik?” wala sa loob niyang nasabi. Huli na para ma-realize niya ang sinabi.
s**t! Bahala na.
Biglang lumikot ang mga mata ni Enrico. Halatang nagulat sa sinabi niya. “Ano bang pinagsasabi mo?”
“Gusto ko lang mag-usap tayo ng maayos. Bakit bigla ka na lang nagalit sa akin? Ano bang ginawa ko o sinabi ko na hindi mo nagustuhan?”
Ang lakas ng iling ni Enrico. “Wala naman. Saka hindi ako galit sa iyo.”
“Sigurado ka?” hindi makapaniwalang tanong niya. Pinagloloko ba siya nito? Eh, kanina lang ay seryosong-seryoso ito.
Tumango ito. “Sigurado ako.” Tumingin ito ng diretso sa mga mata niya. “Kailangan ko nang umalis.” Pagkasabi nito ay tinalikuran na siya ng binata.
Ngunit bigla niyang hinila ang braso nito. “Teka lang…” Napilitan itong huminto sa paglalakad at lumingon sa kanya. “Kailan tayo ulit magkikita?” Hindi niya maintindihan ang sarili kung bakit iyon ang naitanong niya.
“Hindi ko alam. Bakit mo tinatanong?”
“Paano kung….. kailangan ko uli ng tulong? Hindi mo na ba ako tutulungan?” Please say something positive.
“Hindi lang naman ako ang puwedeng tumulong sa iyo. Marami namang iba diyan.”
Parang nakuryenteng bigla niyang binitiwan ang braso ng binata. “Tell me, honestly, may magagalit ba?”
Biglang sumeryoso ang mukha ni Enrico. “Anong ibig mong sabihin?”
Hindi siya kaagad nakasagot. Ayaw niyang isipin na may katotohanan ang naglalarong senaryo sa isipan niya. Sana ay hindi totoo iyon. “M-may...g-girlfriend ka na ba?”
Sana wala. Sana’y sabihin mong wala ka pang minamahal.
“Ano naman ang problema kung may girlfriend ako?”
Oh, s**t!
“I-ibig s-sabihin…i-ibig m-mong s-sabihin…m-may g-girlfriend k-ka na?” Halos hindi lumabas sa bibig niya ang mga salitang iyon. “K-kaya ba…n-nagagalit ka kanina k-kasi kapag n-nalaman n-niya na…m-magkasama tayo ay…m-magagalit s-siya. Mag-aaway…k-kayo?” Hindi na niya hinintay na sumagot ang binata. Agad na niya itong tinalikuran. Sigurado kasi siyang sasabog lamang ang dibdib niya sa sakit kapag maririnig pa niya ang sagot nito. Ayaw na niyang masaktan pa. Pero bakit ang lupit ng tadhana? Lagi na lang siyang sinusubok.
- Writer
