Chapter 6
2205 Words
PAGKATAPOS ng klase ni Arrielle nang hapong iyon ay dumiretso siya sa locker sa hallway. Nang buksan niya ang bulsa ng kanyang bag ay hindi niya makita ang susi ng locker niya. Hinanap niya sa loob ng kanyang bag ngunit hindi pa rin niya ito makita. Sa inis ay ibinuhos niya ang laman ng kanyang bag sa sahig. Kasalukuyan niyang hinahalukay ang kanyang mga gamit nang dumating si Diana.
“Hoy, anong ginagawa mo diyan?” gulat na tanong ni Diana nang lumapit sa kanya.
Tiningnan ni Arrielle ang kaibigan. “Hinahanap ko iyong susi ng locker ko. Pero hindi ko makita dito sa bag ko. Saan ko kaya nailagay iyon?” nagkakamot ng ulong sagot niya saka muling yumuko. Isa-isa na niyang ibinalik sa loob ng bag ang mga nagkalat na gamit.
“Baka naman naiwan mo iyong susi sa dorm.” Yumuko si Diana at tinulungan siyang pulutin ang mga gamit niya.
“Ewan ko ba. Sa pagkakaalala ko ay nandito lang iyon sa bag ko.” Tumayo na siya pagkatapos maibalik sa bag ang mga gamit niya.
“Kailan mo ba huling ginamit iyong susi?”
Ilang sandaling nag-isip si Arrielle. “Last week pa. Ginamit ko iyon bago ako magkasakit. Pero bakit ngayon ay hindi ko na makita? Kailangan ko pa namang makuha ang drawing pad at iba ko pang gamit sa pagdo-drawing. Baka kasi bukas ay sarado na itong building,” nag-aalalang wika niya.
Napakunot ang noo ni Diana. “Bakit naman sarado itong building ninyo bukas?”
“Intrams bukas, hindi ba? So, walang pasok,” paalala niya. Sigurado siyang alam ni Diana ang bagay na iyon. Ngunit nakalimutan lang siguro nito.
Natutop ni Diana ang bibig. Ngunit agad din nitong ibinaba ang kamay. “Oo nga pala, opening ng Intrams bukas.”
“Paano ko pa kaya makukuha iyong gamit ko sa loob ng locker?” problemadong sabi niya.
“Tara. Umuwi na tayo. Hanapin natin sa dorm iyong susi. Tapos balik tayo dito. Anong oras ba nila isinasara itong building?”
“Malamang alas sais ay sarado na ito.” Ngunit hindi siya sigurado doon. Sa pagkakaalam ni Arrielle ay hanggang alas singko lang ang mga klase sa kolehiyo nila. Kung may umaabot man ng alas sais ay overtime na iyon. “May time pa ba tayo para makabalik dito?”
Tiningnan ni Diana ang suot na relo. “Oo may oras pa tayo. Maaga pa. Five-fifteen pa lang. Kaya tara na. Mag-tricycle na lang tayo para mas mabilis tayong makabalik.” Sa pagmamadali ay halos hilahin siya ni Diana palabas ng building.
Tiyempo namang paglabas nila ay may nakita silang tricycle. Agad itong pinara ni Diana. Sumakay silang dalawa at nagpahatid sa dorm. Pagbaba nila ng tricycle ay patakbo silang tumuloy sa kanilang kuwarto. Nang maibaba ni Arrielle ang bag sa ibabaw ng kanyang cabinet ay dumiretso siya ng kanyang higaan. Binuksan naman ni Diana ang kanyang kabinet.
Isa-isang itinaas at ibinaliktad ni Arrielle ang mga gamit niya sa ibabaw ng kanyang kama. Hindi pa siya nakontento. Sinilip pa niya ang ilalim ng kanyang higaan. Nagbabaka-sakali siyang makita roon ang hinahanap niya. Ngunit wala pa rin.
“Arrielle, ito ba ang hinahanap mo?’
Nilingon ni Arrielle ang kaibigan niya na nakatayo sa harapan ng cabinet niya. Nilapitan niya ito. ”Ito nga iyon.” Kumikislap ang mga matang sabi niya. Pagkatapos ay kinuha niya sa kaibigan ang hawak nitong susi. “Saan mo ito nakita?”
“Dito sa cabinet mo. Nakita ko iyan sa lagayan mo ng mga underwear.”
“Gano’n ba? Puwede na tayong bumalik sa College. Tara na.” Hindi na niya hinintay na sumagot si Diana. Hinila na lang niya ang kaibigan palabas ng kuwarto. Pagdating nila ng gate ay pinara nila ang unang tricycle na dumaan. Ngunit nang makarating sila sa Home Arts building ay sarado na ang main entrance nito.
"Sayang, hindi na natin inabutan. Kailangan ko pa namang maiuwi ung drawing pad at iba ko pang gamit na nasa loob ng locker," nanghihinayang na sabi ni Arrielle.
"Kailan mo ba balak umuwi?"
"Bukas din. Pagkatapos ng program. Dalawang araw tayong walang pasok tapos Sabado at Linggo pa. May time na akong maihabol iyong mga na-miss ko sa drawing class namin. Pero paano ako makakapag-drawing ngayon kung iyong gamit ko ay naiwan sa locker?" Ang laki ng problema niya ngayon.
"Eh, di subukan nating bumalik dito bukas ng umaga. Malay natin, bubuksan pala nila ito kahit walang pasok. Ano sa tingin mo?"
"Sige. Bumalik na lang tayo. Sana nga buksan nila ito bukas," umaasang sabi niya.
KINABUKASAN ay maagang gumising si Arrielle. Kahit na wala silang pasok ay naisip niyang kailangan pa rin nilang lumabas ng maaga sa dorm. Maaga ang simula ng opening program ng Intrams. Gusto niyang mapanood ang grand parade ng mga athlete at mga muse ng lahat ng mga kolehiyo sa SMU. Nanghihinayang siya na hindi nakasali sa parada. Siya dapat ang muse ng kolehiyo nila. Iyon nga lang pinalitan siya ng Presidente ng Class Council ng College of Home Arts. Akala kasi nito ay hindi siya makakabalik agad nang magkasakit siya.
Noong first year siya at nasa CAS pa lang ay kinuha rin siya bilang muse ng kolehiyo. Nanghihinayang talaga siya na hindi makakasali sa grand parade. Ngayon ay ordinaryong audience na lang siya. Kaya bilang pampalubag-loob ay panonoorin niya hindi lang ang parada kundi pati na rin ang mismong opening program. Saka gusto rin niyang makita kung sino ang ipinalit sa kanya.
“Hoy, bilisan mo diyan. Mamaya niyan ay wala tayong mapuwestuhang magandang upuan. Paano pa natin mai-enjoy ang manood, ano?” sabi ni Arrielle kay Diana habang palakad-lakad siya a tabi ng higaan ng kaibigan.
“Oo na. Binibilisan na nga, eh. Sandali at magsusuot na lang ako ng sapatos,” iritadong sagot ni Diana.
“Ang sarap kasi ng tulog mo,eh. Nakalimutan mo yatang may pupuntahan tayo ngayong umaga.”
Napailing si Diana. “Ang sabihin mo excited ka lang na manood ng parada kaya sobrang aga mong gumising.”
Bahagyang natawa si Arrielle. May katotohanan ang sinabi ng kaibigan niya. Pero kaya siya maagang nagising hindi lang dahil sa excited siyang manood ng parada kundi hindi siya halos nakatulog kagabi. Iniisip niya kasi iyong mga gamit niya na naiwan sa locker. Hindi siya makakauwi nang hindi dala ang mga iyon. Kaya mamaya pagkatapos nilang manood ni Diana ay pupunta sila ng CHA.
“Ano? Aalis na ba tayo?” tanong niya sa kaibigan nang makitang tumayo na ito.
“Oo na. Tara na.” Kinuha nito ang shoulder bag saka lumapit sa kanya.
Isinukbit na rin niya ang kanyang sling bag saka sinabayan ang paglabas ng kaibigan. Pagdating nila sa gate ay inabutan nila ang napakaraming estudyante na nag-aabang ng masasakyan.
“Sasakay ba tayo o maglalakad na lang?” Nakatingin sa kanya si Diana habang naka-krus ang dalawang kamay sa ibabaw ng dibdib nito. Halatang naiirita sa nakikita nitong nag-iingay na mga estudyante.
Kung maglalakad sila ay aabutin sila ng 15-20 minutes bago makarating sa Oval. Pero kung sasakay sila ng tricycle ay wala pang limang minuto ay makakarating na sila. Ang problema lang ay napakarami ring estudyante na naghihintay ng masasakyan. Baka matagalan din silang makasakay.
“Maglakad na lang tayo.” Iyon ang naisip niyang solusyon.
“Sigurado ka? Baka mapagod ka. Kagagaling mo lang ng sakit, ah?”
Napangiti siya sa sinabi ng kaibigan. “Okay lang ako. Kaya ko nang maglakad basta huwag lang nating bibilisan.”
“Sige. Sinabi mo iyan, ha? Pero kung bigla kang mapagod mamaya ay sabihin mo lang. Maghahanap ako ng masasakyan natin. Okay ba iyon?”
Tumango na lang siya bilang pagsang-ayon sa sinabi nito.
Habang naglalakad sila ay hindi niya maramdaman ang pagod. Nawiwili pa nga siya kasi marami silang nakasabay na naglalakad din. May mga nakita pa nga siya na mga naka-uniform na estudyante. Siguro ay mga athletes ang mga ito. Nang makarating sila ng Oval ay hindi pa nagsisimula ang program. Ngunit may mga athlete na nakapila sa gilid. Napansin niyang marami na ring tao sa mga bleacher.
Naghanap sila ni Diana nang magandang mapuwestuhan. Ang napili nilang upuan ay malapit sa hagdan na katabi lang ng stage kung saan gaganapin ang program. Sa kinauupuan nila ay kitang-kita nila ang mga tao na nasa stage pati na rin ang mga taong dumadaan sa harapan. Kaya mapapanood nila ng husto ang parada.
Hindi pa sila natatagalang makaupo ay bigla na lang tumayo si Diana. “Dito ka lang muna, Arrielle, ha? May kakausapin lang ako.”
“Sino?”
“Iyong mga kasama ko sa Teatro. Pupuntahan ko lang sila sa baba.”
Bababa na sana ito ngunit pinigilan niya. “Paano mo sila nakita? Wala naman akong nakita na lumapit sa iyo, ah?” Hindi siya makapaniwalang iiwanan siya ng kaibigan dahil lang sa mga kasama nito.
Itinaas ni Diana ang hawak nitong cellphone. “Nagtext sila sa akin. May bilin daw si Sir Julius, iyong adviser namin sa Teatro.”
Napabuntung-hininga siya. Hindi niya napansing may kausap pala sa phone ang kaibigan niya. Abala kasi ang mga mata niya sa mga nakikita niya sa Oval. “Okay. Bumalik ka kaagad, ha?”
“Sure. Hindi ako magtatagal.” Tumalikod na si Diana at dahan-dahang bumaba ng hagdan. Sinundan pa niya ito ng tingin kaya nakita niya kung saan ito nagtungo. May mga kasama nga itong naghihintay sa baba ng bleacher. Naglakad pa palayo ang mga ito kaya ibinaling na lang niya ang tingin sa mga atletang nagkukumpulan sa pila.
Sampung minuto pa ang lumipas nang marinig niya ang anunsiyo ng emcee na magsisimula na ang parada. Hindi nagtagal ay napansin niya na umusad na ang parada. Makikita sa unahan ang mga miyembro ng ROTC na may hawak ng mga flag. Kasunod nito ay ang Drum and Bugle ng SMU. Sa likuran naman nito ay ang mga atleta ng College of Arts and Sciences. Biglang nawala ang atensiyon niya sa parada nang maramdaman niyang may umupo sa tabi niya.
“Pasensiya na. Natagalan ako. Pinuntahan pa kasi namin si Sir,” ang sabi ni Diana nang mapatingin siya rito.
“Anong sabi ng Sir ninyo?”
“May praktis daw kami pagkatapos ng program. May ipapalabas kasi kaming play next month. Ngayon na raw kami magpraktis kasi mamayang hapon ay marami nang mag-uuwian.”
Nahalata ni Arrielle ang lungkot hindi lang sa mata ni Diana kundi pati sa boses ng kaibigan.
“Parang hindi ka masaya, ah. Akala ko ba mahal na mahal mo ang Teatro.” Nagtataka talaga siya sa ikinikilos ng kaibigan niya.
“Wala namang problema kahit na magpraktis pa kami maghapon ngayon. Kaya lang ay ikaw ang inaalala ko, eh. Baka hindi kita masamahan na kunin ang mga gamit mo sa locker mo.”
Hindi siya agad nakapag-react sa sinabi nito. Nakalimutan na niya ang tungkol doon. Naagaw ng interes niya sa parada ang pinoproblema niyang gamit. “Ibig sabihin ay pupunta akong mag-isa sa CHA mamaya?” Hindi man sumagot ang kaibigan niya ay alam na niya ang kasagutan sa tanong niya. Napaismid siya at muling ibinaling ang atensyon sa parada. Ang mga atleta na ng College of Education ang nasa unahan. Ang sumunod ay ang mga taga-College of Engineering and Technology. Tiningnan niyang mabuti ang mga atletang naroroon. Nakalagpas na sila ngunit hindi man lang niya nakita si Enrico. Ang nakita lang niya ay ang kaibigan nitong si Richard na miyembro pala ng basketball team. Napaisip tuloy siya. Hindi ba mahilig sa sports si Enrico?
Nang sulyapan niya ang katabi ay nagulat pa siya nang mapansin seryosong nakatitig si Diana sa mga atleta ng mga College of Engineering. Sa bandang dulo ito nakatingin kung saan naroroon ang mga basketball players. Napakunot ang noo niya.
“Bakit ganyan ka makatingin sa kanila? May kakilala ka ba diyan? O naguguwapuhan ka lang sa kanila?” sunud-sunod niyang tanong sa kaibigan. Ngunit para namang walang narinig si Diana. Patuloy lang itong nakatingin sa maga dumadaang atleta. Marahang tinapik niya ang kaibigan. “Hey, kinakausap kita, ah.”
Gulat na napalingon sa kanya si Diana. “May sinasabi ka ba?”
Umiling siya saka sinabayan ng mahinang tawa. Muli niyang itinuon ang tingin sa parada. Ang mga atleta na ng kolehiyo nila ang nasa unahan. Pinakatitigan niyang mabuti ang babae at lalaking may hawak ng streamer. Kilala niya ang lalaki. Ito ang pambato ng kolehiyo nila sa badminton. Ang babaeng kasama nito ay hindi niya kilala. Ngunit pamilyar ang mukha nito sa kanya. Ito ang pumalit sa kanya bilang muse. Ipinikit niya ang mga mata at pilit na inisip kung saan niya nakita ang babae.
“Anong ginagawa mo? Inaantok ka ba?” Narinig niyang tanong ni Diana.
Nagmulat siya ng mata. “Hindi ako inaantok. Nag-iisip lang ako. Hindi ko kasi kilala iyong muse ng College namin.”
“Nanghihinayang ka ba na hindi ikaw ang naroon sa puwesto niya?”
“Sayang kasi nagkasakit lang ako tapos pinalitan na nila ako agad.”
Inakbayan siya ni Diana. “Huwag ka nang mag-alala. May next year pa naman. Saka may Lantern Parade pa sa December. Puwede ka doon, hindi ba?”
Hindi na siya sumagot. Ngumiti na lang siya.
- Writer
