Chapter 3 After 10 years
1018 Words
Alexes POV
“Good morning Architect!” bati sa akin ng isang empleyado namin sa Construction firm.
“Good morning din sayo!” masayang tugon ko dito at tuloy-tuloy ko nang tinungo ang aking opisina.
Pagpasok ko sa loob ng opisina ko ay inilapag ko ang aking bag sa lamesa ko at hinubad ang suot na jacket suite ko.
Umupo ako sa aking swilling chair at inikot-ikot ito habang nakatingala sa kisame.
Maya-maya ay kinuha ko ang blue print na matagal ko nang ginawa. Tiningnan ko ito ng mabuti at siniyasat kung may dapat pa ba akong baguhin sa bawat anggulo o parte ng ipapatayong building.
“Halos perpekto na lahat. Sigurado ako na napakaganda nito sa oras na maipatayo na ang building na ito,” sambit ko.
Ang kulang nalang ay ang Engineer na gagawa nito. May mga Engineer naman kami dito sa Construction firm namin ngunit gusto ko ay iba ang gumawa ng building na ito kasi ipapatayo ko ito sa isang pinaka-memorabling lugar sa aking buhay. Yes, opo. Sa akin ang ipapatayong building na ako mismo ang nagdesign. Kays gusto ko ang pinakamagaling na Engineer ang gagawa.
I open my loptop at nagsimulang mag-post sa aking social media account.
Finding a most didecated and hard working Engineer. No biding for this building project. ‘Pag nagustuhan kita, ikaw na ang magpapagawa.
Sulat ko at pinindot ko ang post.
Pagkatapos kong mag-post i turn off and close my loptop.
Naalala ko na may pupuntahan pala ako na mga Construction Site.
Tumayo ako at isinuot kong muli ang aking jacket suite. Lumabas na ako ng office ko at tinungo ang kinaroroonan ng aking kotse.
FASTFORWARD
Una kong pinuntahan na site ay ang papatayuan ng isang mall at ngayon ay nasa pang-apat na ako na Construction Site. Nasa kalagitnaan ako ng pagkuha ng mga litrato sa area na papatayuan ng building ng may magsalita sa likuran ko.
“Oh Architect, hindi ka pa ba uuwi? Malayo-layo pa ang ibab'yahe mo.” sabi sa akin ng isang foreman.
“Ay oo nga pala. Naaliw ako sa mga ginagawa ko. Hindi ko namalayan na hapon na pala. Kailangan ko ng bumalik sa opisina ko,” sabi ko.
“Hanga ako sayo Archetict . Napakasipag mo sa trabaho mo. At ang gaganda ng mga building na nadesign mo. Sana katulad mo ang anak ko, pero malabo na sigurong mangyari iyon kasi buntis na sa edad na kinse anyos, kaya ayon sa amin inaasa ang lahat. Alam mo, ang s'werte ng mga magulang mo kasi bukod sa napakabait at matalinong anak ay napakasipag at responsable mo, bunos na do'n ang kagandahan mo. ‘Di ka lang magaling na Architect, napakagaling mo ding anak. Kailan ka ba mag-aasawa ha, Architect?” mahabang sabi nito sa ‘kin.
“Hindi ko po alam foreman,” sabi ko at pilit ang ngiti.
“May hinihintay ka ho ba, Architect?” nanunukso nitong sabi.
Nais ko itong sagutin ng opo, pero hindi ko ito masabi.
“Ano ka ba Alexes, 'wag mo na s'yang hintayin pa!” pinagalitan ko ang sarili ko, pero s'yempre sa isip ko lang.
“Ah sige po foreman, mauna na ako sa inyo,” sabi ko at ngumiti ako dito.
“Sige ho Architect, mag-iingat ka sa b’yahe.” sabi nito.
“Sige po. Salamat.” sabi ko at sumakay na ako sa aking kotse at nagdrive papuntang office.
Pagdating ko ng office ay agad kong in-open ang laptop ko at natuws ako na marami ang gustong makipagkita sa akin para pag-usapan ang tungkol sa ipapatayong building.
Nakaagaw pansin sa akin ang isang nagngangalang Mr. Hurtman. Ini-stalk ko s'ya. Maganda ang backround at maraming naipatayong buildimg na maganda ang quality ng pagkakagawa. Artista ang profile nito. Pero okay s'ya, hindi naman ito scammer. Nakalagay dito kungsaan ito nag-aral at nag graduate ng kolihiyo at kurso nito bilang Engineer.
I message him.
To Mr. Hurtman:
Hello! Mr. Hurtman. Your the one I chosen to build this building project. Can we meet tomorrow?
Send.
Hinintay ko ito na mag reply. Nunit wala yatang balak itong mag reply. Naghintay pa ako ng ilang sandali.
One hour na ang lumipas ngunit no respond parin, kaya naisipan ko nalang umuwi sa Condo Unit ko.
Nandito na ako sa Condo Unit ko at nakahiga sa higaan ng biglang...
“Ting!” tunog ng messenger ko. Tiningnan ko ito. Isang message request?
I opened it.
From: Mr. Hurtman
Hi! Miss beautiful. If it is okay on you that we meet next other day? I have to do some important matters to do about my job tomorrow and it will not be a good to canceled.
To: Mr. Hurtman
Okay, Sir. Next week if you can.
I replied.
Nice. Copied, Miss beautiful. Wait for me and i'll be there. ?
Reply nito at may pa heart emoji pa.
“Ayy, chix boy yata to ahh,” nasabi ko sa aking isipan.
Please, set your schedule on what day we meet.
Reply ko at click the send.
Hindi ko na hinintay pa ang kan'yang reply and turn off my mobile data(cellular data) at ipinikit ang aking mga mata habang yakap-yakap ang litrato ng nag-iisang lalaking minahal ko mula noon hanggang ngayon.
Maraming beses at pagkakataon na sinasabi ko sa aking sarili na tama ba ang mga ginawa kong pagsunod sa gusto ng aking mga magulang noon–, ang hiwalayan si Kenny. Iniisip ko na tama sila dahil siguro kung hindi ko sila sinunod noon, hindi ko narating kung saan ako ngayon. Masaya ako at naabot ko ang pangarap at gusto ko sa buhay. Masaya ako't masaya ang aking mga magulang dahil sa naabot kong mga pangarap at pangarap din nila ngunit sa kabila ng mga magaganda at masasayang nagyari sa buhay ko ay nakakaramdam parin ako ng kalungkutan. Pakiramdam ko may kulang parin sa buhay ko at iyon ay si Kenny.
“I miss you so much, Kenny.” sambit ko habang pumapatak ang mga luha ko sa mga mata kasabay ng pagkawala ng diwa ko. At nakatulog na may mga luha sa mga mata.
END OF CHAPTER 3
- Writer
