"SIT DOWN." Hindi mawari ni Blitzen kung susundin niya ang utos ng kanyang amang si Sebastian o kung pipiliin niyang talikdan ito at tumakbo palayo. He was known to be a very brave man. He did whatever he wanted without caring about what other people might think about him. Lumipad ang tingin niya sa kanyang ama. As usual, Sebastian wore that ugly smile he had—grim and dark, parang may binabalak na masama. He was like the grim reaper, too frightening to come across to. Sa tuwina'y pinanginginigan din siya sa sobrang galit rito. He would do everything to eradicate that anger and fear he felt for him. "I'm waiting for you to sit," untag ni Sebastian nang hindi pa rin siya kumikilos mula sa kanyang kinatatayuan. He clenched his teeth. Dahil ayaw niyang mauwi sa bangayan ang pagkikita nila

