JUNJUN’S POV
NARINIG ko ang pag-ingit ng pinto. Naalimpungatan ako. Hala, nakatulog na pala ako dito sa salas. Mukhang nandiyan na sina Bossing Aldrian at Alegria, ah. At natagalan talaga sila. Saan kaya sila nagpunta? Hindi kaya… nagbiglang liko ang dalawang iyon?
Tumayo ako nag-stretching dahil nangalay ang katawan ko sa pagkakahiga ko. Nagtaka ako dahil wala pa pala sila. Sarado pa iyong pintuan. Hindi naman iyon naka-lock para makapasok sila agad pagdating nila.
Biglang dumako ang mata ko sa bintana.
Nakabukas! Peste! Mukhang may—
“Good evening, Junjun baby!”
Nanlaki ang mga mata ko nang marinig ko ang nakakadiring boses na iyon mula sa aking likuran. Isang boses na garalgal na parang may isang kilo ng plema sa lalamunan. Isama na rin ang baga at esophagus.
Marahan akong lumingo
