Chapter 89
Dalawang taon na ang nakalipas, isang gala na tila eksena sa slow-motion dream sequence: kumikinang ang mga chandelier lights sa itaas, bahagyang kumukurap ang mga ilaw, habang umaalingawngaw ang banayad na tunog ng violin sa ibabaw ng makinis na marmol. Naka-itim na gown si Celeste at may hawak na pulang alak, habang lumapit kay Adrian sa bar. “You’re good at pretending you’re harmless,” aniya, sabay ngiti na parang kutsilyong pinahiran ng honey. Bahagya lang iniangat ni Adrian ang baso niya. “And you’re good at pretending you care.” Sa dulo ng ballroom, halos walang pumapansin sa isang lalaking naka-gray suit—si Ryan. Tahimik siyang nanonood, hindi umiinom, hindi gumagalaw. Pero ang mga mata niya? Tila chess player na binabasa ang bawat kilos ng dalawa. Walang nakaalam noong gabing ’
- Writer
