Chapter 84
“Wala nang ibang upuan,” sabay ngiti ni Jai habang itinutulak niya ako papasok ng van. Napatingin ako kay Enzo—nasa dulo, naka-headphones, mukhang tulog pero buhay ang ngiti. “Kung teleserye lang ‘to,” bulong ni Jai mula sa likod, “‘forced proximity’ tropes na ‘to.” “Isa pa, susunugin ko ‘tong van,” iritado kong sagot. Tahimik kami ni Enzo sa buong biyahe. Siya, tulog pa rin. Ako, nakatingin sa labas, kinukumbinsi ang sarili na hindi ko siya sasadyain buhusan ng tubig. “May tension,” bulong ulit ni Jai. “Yung parang... ‘I hate you, but not enough.’” “Gusto mo bang malaman kung gaano ako kabilis sumapak sa loob ng moving vehicle?” sagot ko. Natawa lang siya. That was two years ago. At akala ko noon, si Enzo, simpleng background noise lang sa buhay ko. Spoiler alert? Minsan, ang tah
- Writer
