Chapter 36
1357 Words
Enzo's POV.
Ang ulan ay bumuhos nang walang babala, habang isang pangalan ang bumulong sa hangin—kalimutan mo na ako.
Ang ingay ng ulan ay hindi maikubli ang dagundong ng pintig ng puso ko. Nakayuko siya sa harap ko—basa ang buhok, nanginginig ang labi. "Enzo… kailangan nating tapusin ’to."
Hinawakan ko ang braso niya, ngunit siya mismo ang kumalas. "Hindi mo naiintindihan," aniya, bumabakas sa boses niya ang desperasyon. "May mga bagay na hindi natin kayang ayusin, kahit anong gawin natin."
"Alam kong may rason ka, pero bakit hindi mo masabi?" Tanong ko, ramdam ang alat ng ulan sa balat. Pumikit siya, saglit na katahimikan bago bumagsak ang isang sagot—"Dahil mas mabuti nang hindi mo malaman."
Sa likod ng mga patak ng ulan, may sumisilip na katotohanan. Ang mata niya—hindi lang lungkot ang laman, kundi takot. At sa isang saglit, alam kong hindi lang ako ang iniwan niya—may tinatakasan siya.
Lumapit ako, ngunit isang hakbang pa lang, umatras na siya. "Huwag, Enzo." Hindi ko alam kung utos o pakiusap. Ang malamig niyang mga kamay ay kumapit saglit, bago tuluyang bumitaw. "Patawad. Pero hindi na kita maaaring balikan."
Sa pagitan ng ulan at katahimikan, isang pangalan ang bumulong sa hangin—Gabriel Monteverde.
Ang amoy ng lumang papel at kape ay bumalot sa akin—isang araw na dapat tahimik.
Binuklat ko ang luma kong notebook, naghahanap ng lumang tala. Isang lumang litrato ang nalaglag mula sa loob—isang mukha mula sa nakaraan. Kilala ko siya. At dapat, matagal na siyang limot.
“Teka, sino ‘yan?” singit ni Migs, sumisilip sa balikat ko habang sumisipsip ng malamig nang kape. Hindi ko agad sinagot. Kinuha ko ang litrato at pinasok sa bulsa. "Wala. Wala ‘yan."
“T*ngina, seryoso?” Napangisi si Migs, pero halatang may kutob na siya. “’Wag mong sabihing ex mo ‘yan.” Tinitigan ko lang siya, nagbalik sa akin ang bigat ng alaala. Pero hindi ako aamin. Hindi pa.
“Alam mo, minsan ang nakaraan, parang utang. Akala mo tapos mo nang bayaran, pero biglang may interes.” Tumingin ako kay Migs. T*ngina. Paanong ang biro niya ang pinakatotoo sa lahat?
Tumunog ang telepono ko, isang hindi kilalang numero. Pagkabasa ko ng text, nanlamig ako: "Buhay pa ang multo mo, Enzo. At hindi lang siya ang babalik."
Pinikit ko ang mata ko. Ang nakaraan ay hindi patay—bumabalik ito para maningil.
Ang tunog ng ulan sa salamin ay parang lumang kanta—isang awit na di natapos.
Habang nagkakape sa pantry, bumukas ang group chat namin. Isang lumang litrato ang pinost ni Migs—isang company event limang taon na ang nakalipas. At naroon siya. Si Ava.
"Grabe ‘to, pare," tawa ni Jai, umupo sa tabi ko. "Look at our former queen, Ava Marquez. Kamusta na kaya siya?"
Katahimikan. Walang may alam—maliban kay Regina Santiago.
Sa dulo ng pantry, isang tawanan ang tumunog. "Balita ko, babalik na siya," bulong ng isang babae.
"Babalik? Sino?" tanong ko, hindi inaasahang sasagot si Adrian Velasquez mismo.
"Nakita ko sa HR records," bulong ni Adrian, habang hinihigpitan ang hawak sa tasa ng kape. "Si Ava… babalik siya sa kompanya. At kung tama ang hinala ko—may bitbit siyang gulo."
Napamura si Migs. "Sh*t. Ikaw ba ang dahilan, Enzo?"
Hindi ko alam ang sagot.
Ngunit bago ako makapagsalita, tumunog ang telepono ko. Isang unknown number. At isang boses mula sa nakaraan.
"Enzo…" Pamilyar ang tinig sa kabilang linya. "Matagal na akong hindi humihingi ng pabor. Pero ngayon… kailangan kita."
Binasa ko ang pangalan sa sobre. Lorenzo Arceo. P*nyeta. Para bang may multo.
Ang sikip ng dibdib ko habang binubuksan ang sobre. Isang lumang kontrata, may petsang limang taon na ang nakalipas. Nakapirma ako. At sa tabi ng pangalan ko—Ava Marquez.
"T*ngina. Ano ’to?" bumulong ako, hawak ang papel.
"Alam mo kung ano ’yan, Enzo," sagot ni Gab, dumaan sa tabi ko. "Alam mong hindi pa tapos ang utang niyo."
Pinagmasdan ko si Gab. Walang emosyon ang mukha niya, pero may bahid ng paninindigan.
"Ava," sinabi niya nang walang babala. "Nagbabalik siya para tapusin ang hindi niya nasimulan."
Napahigpit ang hawak ko sa papel.
"Anong ibig mong sabihin?"
"May nagplano ng pagbagsak mo noon, Enzo," ani Gab. "At hindi ako sigurado kung bumalik si Ava para iligtas ka—o tapusin ka."
Nag-ring ang telepono ko. Unknown Number.
Sinagot ko.
"Enzo."
Halos mabitawan ko ang cellphone. Si Ava.
"May dapat kang malaman," aniya, mababa ang boses. "Pero hindi tayo pwedeng mag-usap dito."
Ang dugo ko’y bumilis. Kung hindi dito, saan?
At higit sa lahat—bakit ngayon?
Ang nakaraan ay hindi lang alaala—palagi itong isang kalsadang nagbabalik sa parehong destinasyon.
Binasa ko ulit ang lumang kontrata. Lima kaming nakapirma—ako, Ava, Gab, Regina… at isang pangalang hindi dapat naroon.
Adrian Velasquez.
T*ngina. Ano’ng ginagawa ng hayop na ’yon sa listahan?
Ang conference room ay tahimik, pero ang utak ko hindi. Lima kaming pumirma noon—pero isa lang ang nanalo.
Si Ava.
At kung nasa listahan si Adrian… may nilaro siyang laro.
"Ito ang kabayaran, Lorenzo."
Bumalik sa akin ang boses ni Regina Santiago, limang taon na ang nakalipas.
Pinili ko ang pananatili sa kumpanya.
Pero anong kabayaran ang pinili ni Ava?
Isang papel ang nahulog mula sa sobre—isang lumang sulat, punit sa gilid.
Ava’s handwriting.
"Enzo, kung nababasa mo ‘to, may hindi ako nasabi noon…"
Nanlamig ako. T*ngina. Ano ang hindi pa niya nasasabi?
Bago ko pa mabasa ang natitira, bumukas ang pinto.
Si Adrian.
Ngumiti siya. "Tingin ko, pare, may gusto kang itanong sa ‘kin."
Ngayon ko lang napagtanto—hindi ko ito kayang takasan.
Hinawakan ko ang papel. Mahina akong bumulong, at hindi makapaniwala.
"Ava… ano’ng ginawa mo?"
Ang hangin ay mabigat, parang bagyo sa di kalayuan—isang bagay ang gumalaw nang hindi dapat.
Dumating ang isang sobre sa desk ko—walang return address, walang pangalan ng nagpadala.
Binuksan ko.
Isang resibo.
May pirma sa dulo.
Ava Marquez.
At isang pangalan na hindi niya dapat kasama.
Napalunok ako. T*ngina, hindi puwedeng ganito.
Ilang taon na ang lumipas, pero ngayon lang bumalik ito.
Hindi ko dapat ito maalala.
Pero rinig ko ulit ang boses niya. "Enzo, kailangan mo akong paniwalaan."
Sa paligid ko, tuloy ang trabaho, pero sa isip ko, parang nagdudugtong ang noon at ngayon.
Ang amoy ng lumang papel. Ang tunog ng ulan sa bintana.
At ang resibo sa harap ko—isang transaksyon na hindi dapat nalaman ng iba.
May lumapit sa akin. Si Gab Monteverde. Tahimik, seryoso.
"Basahin mong mabuti ‘yan, Enzo," aniya.
"Bakit?"
Sumulyap siya sa paligid bago bumulong.
"Kasi kung tama ang iniisip ko… may nagplano ng pagbagsak mo, matagal na."
Hindi ko namalayang bumukas ang pinto ng opisina.
Si Ava.
At si Adrian Velasquez, nakatayo sa tabi niya.
Nakatingin sila sa akin—hindi sigurado kung ako ang kalaban o kakampi.
Isang text message ang bumulong sa tenga ko: "Sinabi ko sa’yo, hindi ka pwedeng tumakbo magpakailanman."
Ang nakaraan ay parang gusaling may bitak—akala mong matibay, pero unti-unting bumibigay.
Tumitig ako sa folder na hawak ni Adrian.
Pamilyar ang logo sa papel.
Monteverde & Co.
Ang law firm na bumuo ng lumang kasunduan namin ni Ava—ang kasunduang dapat nang limot.
"T*ngina, anong ginagawa mo rito?" tinig ni Gab mula sa likod.
Nagtagpo ang mga mata nila ni Adrian.
"Ikaw ang dapat kong tanungin niyan, Monteverde," sagot ni Adrian, mababa pero matalim.
Napatingin ako kay Ava.
"Nalaman mo na ba?" tanong niya.
"Hindi ko alam kung anong dapat kong malaman," sagot ko.
Kailangan ko ng sagot.
Binuksan ni Adrian ang folder at inilapag sa mesa.
Isang pangalan ang bumungad.
Lorenzo Arceo – Beneficiary.
Napalunok ako.
"P*ta," natatawang bulong ni Gab. "Enzo, may natanggap ka bang pera mula rito?"
Nanigas ako.
"Anong ibig sabihin nito?"
Tumawa si Adrian, pero malamig. "Ibig sabihin, pare, hindi mo alam kung kanino ka may utang na loob."
Nanlamig ang dugo ko. May nagbayad para sa’kin noon… pero sino?
Napatingin ako kay Ava.
"Hindi ikaw ‘to… ‘di ba?"
Pero hindi siya sumagot.
- Writer
