Chapter 37
1312 Words
Ava's POV.
Sa isang tahimik na sulok ng Maynila, isang lihim ang itinago, isang pangalang kinalimutan.
Hinawakan ko ang sobre sa pagitan ng nanginginig kong mga daliri. Isang simpleng papel, pero bigat nito’y tila bakal. "Ava, sigurado ka ba?" tanong ng pamilyar na boses sa likuran ko.
Napalingon ako. Gab Monteverde—tulad ng dati, kalmado pero may kung anong iniingatan sa mata. "Hindi mo na mababawi ’yan," dagdag niya, binabasa ang takot sa mukha ko.
"Alam kong dapat hindi," sagot ko, hinihigpitan ang kapit sa sobre. "Pero kung hindi ko gagawin ’to, hindi lang ako ang mawawalan." Nagdilim ang mata ni Gab. "May ibang paraan, Ava."
Ngumiti ako nang pilit. "Kung may ibang paraan, matagal ko na sanang pinili yun." Isang pilit na buntong-hininga ang pinakawalan niya. "Kapag bumagsak ang lahat, ikaw lang ang mananagot," bulong ni Gab, habang tinatalikuran ako.
Pinanood ko siyang lumayo, ang yabag niya’y lumulubog sa bigat ng ulan. Hindi niya alam—hindi lang ako ang nagdesisyon. May isang taong nagtulak sa akin dito. Regina Santiago.
Sa gabing iyon, isinara ko ang sobre—at sinimulan ang sunog na lalamon sa akin.
Sa loob ng opisina ni Regina, isang pirma ang bumura sa isang pangakong hindi natupad.
Pinagmasdan ko ang dokumento sa harap ko—isang kontrata, isang kasunduan. "Ito ang gusto mo, ‘di ba?" tanong ni Regina Santiago, habang iniabot ang panulat. Hindi ko alam, pero may kumikirot sa dibdib ko.
Hinawakan ko ang ballpen, pero nag-alinlangan. Sumagi sa isip ko ang isang lumang sulat, luma na pero hindi ko matapon. May pangako akong sinira noon—at eto na naman ako.
"May problema ba, Ava?" Tumikhim si Regina. "Alam mo namang hindi ka pwedeng umatras." Huminga ako nang malalim. "Wala." Mabilis kong pinirmahan ang papel. Hindi ko alam, pero parang may nabura sa akin.
“Good girl,” bulong ni Regina, tinapik ang balikat ko bago iniwan akong nag-iisa. Hindi ko namalayan ang isa pang sobre sa mesa ko. May isang pangalang nakasulat sa labas—Lorenzo Arceo.
Sinilip ko ang sobre, pero hindi ko binuksan. Bakit nandito ang pangalan niya? May bumigat sa sikmura ko. Huli na para umatras. Pumikit ako saglit, pero kahit anong gawin ko, hindi ko mabura ang kaba.
Tumayo ako, iniwan ang sobre. Hindi ko alam, pero iyon na ata ang unang pagkakamali ko.
Ang yapak ko sa makintab na sahig ay nag-iwan ng echo—tulad ng isang alaala.
Huminto ako sa harap ng Iconic Financial Group. Ilang taon na rin mula nang huli akong nandito, pero pakiramdam ko hindi talaga ako umalis. Nandito pa rin ang multo ko.
Nag-vibrate ang phone ko. Isang text mula sa unknown number.
"Sana hindi ka bumalik, Ava. May utang ka pang hindi nababayaran."
Pinunasan ko ang pawis sa palad ko. Hindi ito biro.
Pumasok ako sa elevator, pilit na hindi iniinda ang bigat sa dibdib. "Bakit ka nandito?"
Napalingon ako. Gab Monteverde. Matigas ang tingin niya, parang may hinahanap na sagot.
"Nakita kita sa HR records. Bumalik ka para saan?" tanong niya, mababa ang tono.
"Hindi mo na 'ko kilala, Gab," sagot ko, pero hindi ko maitanggi—may hinahanap din akong sagot.
"Ginagawa mo na naman 'to, Ava," bulong niya, mas mahina pero mas mabigat.
"Bakit parang ikaw ang kinakabahan?" Napangiti ako, pero naglagay siya ng sobre sa kamay ko.
"Basahin mo 'yan bago ka magsisi."
Nanginginig ang daliri ko habang binubuksan ang sobre. At doon ko naintindihan—huli na nga ang lahat.
Pinaniwala ko ang sarili kong tapos na ang lahat—pero bakit may bahid ng kaba?
"Narinig mo na ba?" bulong ni Regina Santiago, tinatapik ang baso ng wine.
"Narinig ang alin?" tanong ko, pilit na walang pakialam.
"Si Enzo," aniya, nakangiti. "Nahanap na niya ang dokumento."
Muntik akong mabulunan sa alak.
"Hindi posibleng—"
Regina ngumisi. "Bakit, Ava? May tinatago ka ba?"
Nanuyo ang lalamunan ko. Tangina. Alam niya. Alam niya kung ano ang ginawa ko noon.
Tumayo ako, tinapik ang bag ko. "Pasensya na, may kailangan akong ayusin."
"Huwag mong hayaang makialam si Enzo," aniya. "Baka hindi mo magustuhan ang mga sagot niya."
Napalingon ako. Gusto ko nga ba?
Naglalakad ako sa lobby nang biglang bumukas ang elevator.
At sa loob, nakatingin sa akin si Gab
"Ava," aniya, malamig ang boses. "Huli na para umatras."
Humakbang si Gab palapit. "Gusto mong malaman kung anong nalaman ni Enzo?"
Hindi ako sumagot.
"Sinusundan ka na nila," bulong niya.
Sino? Sino ang sumasama sa akin sa dilim?
Narinig ko ang isang pangalan mula sa likod ko.
"Marquez."
At doon ko naintindihan—nagsimula na ito.
Lahat ng desisyong ginawa ko noon—tama man o mali—ay nagdala sa akin dito ngayon.
Pinanood kong bumukas ang elevator. Dahan-dahang lumabas si Adrian Velasquez, ang tinik sa buhay ko mula pa noon.
"Long time, Ava." Ngumiti siya. "Akala ko tapos na ‘to. Mali pala ako."
Humigpit ang hawak ko sa bag. Pwede namang hindi ako bumalik. Pwede ding hindi ako bumitaw noon.
Pero wala na ‘kong magagawa ngayon.
Sa likod ni Adrian, nakita ko si Enzo.
"T*ngina, kayo na namang dalawa?" singit ni Jai, lumalapit na may dalang iced coffee.
"Tapos na ‘to, di ba?"
"Depende," sagot ni Adrian, nakangiti pa rin. "Kung papayag si Ava."
Nag-ring ang phone ko. Unknown number. Binasa ko ang text: "Nagkamali ka sa pagbabalik mo. Huli na para umatras. Lahat ng iniwan mo noon… babalikan ka rin nila."
Nanlamig ang daliri ko.
"Tingin mo, sinong nagpadala niyan?" tanong ni Adrian, tahimik pero puno ng panunuya.
Hindi ko alam. Pero may kutob ako.
Lumingon ako kay Enzo.
At alam kong konektado siya rito.
Tatalikod na sana ako. Pero may bumangga sa’kin.
At nag-iwan ng isang pirasong papel.
"Ava, we need to talk."
Nagising ako kaninang may bigat sa dibdib, parang may alaalang gustong kumawala mula sa dilim.
Sa hallway ng opisina, narinig ko ang dalawang empleyadong nag-uusap.
"Si Enzo Arceo raw, may hinahanap sa lumang records."
Biglang nanuyo ang lalamunan ko. Bakit siya naghuhukay ng nakaraan?
Nagmamadali akong pumasok sa opisina ko. Hindi coincidence ‘to.
May taon din akong hindi nagpakita kay Enzo, pero ngayon lang siya nagkalkal ng mga records.
May kung sino ang nagtutulak sa kanya rito.
Bago pa ako makapag-isip, nasa elevator na ako. Alam kong mali ‘to.
Pero hindi ko kayang manahimik.
Pagdating ko sa third floor, bumukas ang pinto—at naroon si Enzo.
Tumigil kami sa harap ng isa’t isa. Ilang segundo ng katahimikan.
"Bakit ka nandito, Ava?"
Bago ako makasagot, isang boses ang pumasok mula sa likod ko.
"Huli na ‘to."
Napalingon ako.
Si Adrian Velasquez.
May hawak siyang folder. Pormal ang ngiti niya, pero malamig ang mata.
"Kapag may binuksang lumang sugat, Ava, huwag kang magulat kung dumugo ulit."
Bago ako makapagsalita, nakita ko ang pangalan sa folder ni Adrian.
"Monteverde & Co."
Ang nakaraan ay hindi lang alaala. Humihinga ito. Gumagalaw. At bumabalik para maningil.
Nakatayo ako sa harap ng lumang opisina ng Monteverde & Co. At ilang taon ko na din iniiwasan ang lugar na ‘to.
Pero ngayon, andito ako. At kasama ko si Enzo.
"Huwag mo nang hukayin ‘to, Ava."
Napatingin ako kay Gab Monteverde, seryoso ang mukha.
"Late na para diyan," sagot ko, pinipigilan ang panginginig ng boses. "Alam na niya."
Bumukas bigla ang pinto. At lumabas si Regina. "Well, well," nakangiti pero matalim ang tingin. "Ang mga nagpakalunod sa kasinungalingan… bumalik din."
Itinulak ni Regina ang isang folder sa mesa.
Confidential Account Transfers – Arceo, Lorenzo.
"Tumanggap ka ng pera mula sa akin, Ava. At gusto mong sabihin sa’kin na wala kang alam?"
Tumawa si Enzo, pero walang saya. "Sabihin mo sa’kin kung bakit pangalan ko ang nandiyan."
Napakapit ako sa gilid ng mesa.
Kailangan kong magsalita. Pero paano ko ipapaliwanag ang kasalanan ko?
Sa gitna ng katahimikan, may bumulong sa likod ko.
"Ava."
Pero sino ito—at paano?
- Writer
