Dumaan ako sa open-space office na parang ghost town. Wala pa ring mga bumabati. Lahat abala sa pagtitig sa screen, pero ramdam mong ako talaga ang tinitingnan. Ang tunog ng hakbang ko, paulit-ulit sa tenga ko.
Nakita ko si Carla sa Marketing, ngumiti—pero tulad ng iba, pilit. “Hey, Ava,” sabi niya.
“Hey,” sagot ko. Pero ang tingin niya sa’kin… alam kong awa. Hindi respeto.
May narinig akong bulungan mula sa kabilang cubicle. “Si Adrian daw ang may bagong project ngayon. Di ba ‘yun yung kay Ava dati?”
Naglakad ako nang mas mabilis. Parang bawat segundo sa floor na ‘to, lason.
Pag-upo ko sa desk, wala na ang nameplate ko. Pinalitan na: “Temporary Workstation.”
Ang dami ko nang tiniis sa kumpanyang ito. Pero ito—ito na ang huling beses.
Pag-upo ko sa desk, ramdam ko pa rin ‘yung kilig
