Lucy Pearl and her Borrowed Husband

Lucy Pearl

Naitukod ko ang kamay ko sa pader sa aking likuran. Hindi ko na ata maiiwasan ang mainit na presensiya ni Russell. Narito kami sa bahay na sabay nilang binuo ng kapatid ko. Kagagaling din lang namin sa dinner, nabusog ako, ngunit hindi ko inakala na ay kasunod pa pala 'yon.

Nagbukas ng Champagne si Russell, ayaw ko sana ngunit hindi naman ugali ni Loraine ang umayaw sa alak kaya kahit na hindi gusto ng panlasa ko'y pinilit ko na lang na siyang naghantong sa akin upang mahilo at manghina ng bahagya.

Langhap na Langhap ko ang mabangong amoy ng katawan ni Russell. Medyo nakakabaliw 'yon na para bang gustong magwala ng aking sistema.

Unti-unting inilapit ni Russell ang mukha sa akin. Gosh! Ano'ng dapat kong gawin?

Inilapat ko ang dalawang palad sa kaniyang dibdib, balak kong itulak na lang siya ngunit mas malakas ang lalaking ito kaysa sa akin. Imbes ay kinuha niya ang aking mga kamay, itinaas iyon saka ako mas ipinako sa pader.

"What's the problem, babe? You seems not interested," tanong niya sa akin.

"Ahmm... H-hindi ah. Feeling ko kasi ang bigat ng tiyan ko. Busog na busog ako sa dinner natin," pagsisinungaling3 ko naman sa kaniya.

I am still looking at him. Hindi nagbago ang hitsura niya, gano'n pa rin ang tangos ng kaniyang ilong at pagkapangahang mukha. Ang mga mata niya na para bang palaging nangungusap at ang kaniyang mapulang labi ay siya pa rin niyang dala. Wala ng pa-glow up na nangyari dahil noon pa man ay almost perfect na and physical looks nito. Nagmature lang siyang tignan, nagkamuscles at higit sa lahat ay naging successful sa buhay. Nagawa niyang i-ahon sa kahirapan ang pamilya sa pagpupursigi niya sa pag-aaral.

"Ohw, bakit hindi mo sinabi kaagad?"

Nagbago ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Ang kaninang sexy at hot na aura niya ay naging malambot na, nagtanong siya ng paulit-ulit kung saan ang masakit sa akin upang nabigyan niya agad ng paunang Luna.

"A-ano ka ba, Wala namang malala na nangyari maliban sa bumigat lang ang tiyan ko. 'Wag kang mag-alala kailangan ko ang i-cr 'to, I think," sabi ko pagkatapos ay natawa ako ng bahagya.

Iginiya niya ako sa Sofa, nag-insist pa rin siya na bigyan ako ng gamot at painumin. Hindi siya umitigil hangga't hindi ako pumapayag sa gusto niya.

Masyado ata siyang mapilt, clingy? Aywan, hindi ko rin sigurado kung ano ang idedescribe sa kaniya.

"Sana, sinabi mo kaagad kanina babe na may problema sa 'yo. Hindi na sana tayo naglakad-lakad pa bago umuwi," aniya pa.

"Hindi okay lang 'yon. Gusto ko rin talagang mag unwind at medyo nakatulong ang paglalakad kanina."

"Really? I thought you hate walking too much. Nagtaka nga ako kanina na pumayag ka nang walang halong pagrereklamo na sasakit lang ang paa mo,." Russell giggled, pagkatapos ay tumabi sa akin habang ako ay tila na estatwa naman sa kinauupuan. Mukhang may nasabi akong mali ah.

"But it's okay dahil sabi mo nga na nakatulong naman na magkaroon ka ng peace of mind ay 'di na 'ko magkukwestiyon pa."

"Ah, hehe. Thanks."

"What's with the cold responce? Are you really okay?" Sinalat niya ang noo ko.

Napalunok ako ng laway.

"Wala ka namang lagnat," aniya. "I think you need something than a medicine."

Nangunot ang noo ko. Pilyong ngumiti si Russell na akin na mas lalong nakapagpakaba sa akin. My Gosh! Sa mga dramas na napapanood ko kapag ganito na magkasama ang babae at lalaki sa isang bahay na sila lang ay biglang may kung anong nangyayari eh. At 'wag naman sana, hindi ako handa sa gano'ng mga eksena.

Ngunit mukhang praning lang siguro ako.

"Bukas na bukas din ay tiyak na gagaling ka na, you have my therapeutic hug right now."

Isang oras ang lumipas nang magpasya kami na magpahinga na. Nagshower muna ako, naghanap ng maisusuot sa closet ni Loraine bago naunang nagtungo sa higaan. Si Russell ay nasa banyo pa.

I tried calling Loraine pero hindi siya sumasagot. Itatanong ko sana sa kaniya kung nanlalapa ba ng buhay ang fiance niya.

Ngunit natapos na lang at lahat si Russell sa paliligo ay wala talaga akong narinig mula sa kapatid ko. Humiga ako't nagtulog-tulugan nang maramdaman ang paglabas ni Russell.

Nakiramdam ako, nagdasal na sana'y lamunin na ako ng lupa matakasan lang ito.

"Goodnight babe, mukhang pagod ka sa lakad niyo ng kapatid mo. Bukas na lang tayo ulit mag-usap, okay? Kung may maramdaman ka pang hindi maganda sa tiyan mo'y gisingin mo lang ako."

Nakatalikod ako sa gawi ng pwesto ng kaniyang higaan, nakakapit sa unan at hindi na nag-attempt pa na gumalaw. Pero kahit pa na gano'n ay hindi pa rin ako nakatakas sa pagiging thoughtful ni Russell... Sa pangalan ng kapatid ko.

He manage to reach me, kissed me on my cheeks.

"I love you." Russell hugged me from the back.

I want to let go but my mind won't. Am I liking it?

...

Napakabilis ng oras, limang araw na ang itinagal ko sa tabi ni Russell. Nakayanan kong umiwas ng umiwas sa kaniya lalo na sa usapang S*x. Ilang beses itong nag attempt na sumiping sa akin subalit hindi talaga ako pumayag. Marami akong rason na ibinigay sa kaniya pero mukhang hindi ako tatagal sa gano'ng set up sa loob ng limang taon.

Nakalipad na rin pala ang kapatid ko patungong France, hindi talaga siya nagpapigil. Nagulat ang lahat sa desisyon na iyon ni Lucy... I mean, hindi ako kundi si Loraine, ang identity ko lang talaga ang gamit niya.

Naranasan ko na rin na magrehears para sa kasal. Speaking of kasal ay sa susunod na linggo na kaagad 'yon. Puwede bang i-atras ang oras?

"Babe, are you listening?"

Naalimpungatan ako sa pagd-daydream. Narito kami ni Russell sa Church kung saan gaganapin ang kasal. Gusto niyang personal na maayos ang lahat mula sa reception hanggang sa simbahan.

"Huh? Sorry. Ano 'yon?"

"Ano bang problema? This past few days pansin ko ang pagiging lutang mo parati. Hindi ka rin kumakain ng maayos. Ayaw mo ring tumabi sa pagtulog ko. Sabihin mo babe, ayos ka lang ba?" Sunod-sunod ang pagsasalita niya.

Hindi ko alam kung ano ang dapat na unahing sagutan.

"Hindi, ayos lang ako. Ano nga ulit 'yon?"

Malaming ang buntong-hininga na binitiwan ni Russell. Halata sa hitsura niya ang pagtataka na ikinabahala ko, 'wag naman sanang makahalata ito, malalagot ako kay Loriane pag nagkataon.

Ang b*bo mo kasi Lucy, umayos ka nga kasi. Natural makakahalata talaga siya sa mga unpleasant gestures mo.

"Don't tell me may problema ka na naman with Mr. Peterson, sa Gallery niya?"

Mr. Peterson? Wait hindi ata sa akin na naikuwento ni Loraine ang tungkol sa kaniya ha.

"Ah, oo. Medyo stress nga ako sa kaniya eh." Ay naku! Bahala na nga.

"Hmm... Ganito na lang, umuwi na tayo mauna ka na sa kotse, okay? May kakausapin lang ako saglit." Russell gave me a kiss on the forehead.

Tumango ako bilang sagot sa kaniya.

Ilang araw na kaming magkasama pero hindi ko pa rin talaga magawang maging open sa kaniya. Naiilang ako sa bawat paghalik niya sa akin, pagyakap at pag-aalaga. I am not used to it.

Wala pa 'kong balita kay Loraine hanggang ngayon, hindi ko alam kung ano na ang ginagawa niya gamit ang pangalan ko. Sinubukn ko lahat ng communication na puwede subalit walang pumabor kahit isa.

Binuksan ko ang stereo ng sasakyan at namili ng kanta pero walang pumasa sa music taste ko kahit isa.

"Wala man lang bang kpop song dito? Pagsasabi-sabi ko pa. "Ang boring ng life nila ah."

Hindi naman gaanong natagal si Russell pagbalik, at nakakatuwa lang na may dala siyang coffee na para sa aming dalawa.

"Hindi ko alam na magugustuhan mo ang kape na 'yan babe. Hindi na nga sana kita ibibili lalo't walang iced coffee sa shop na nabilhan ko malapit lang sa church." Pagpapaliwang niya pa sa akin.

Nginitian ko siya. "Okay lang 'to, thank you." Masaya kong nilagok 'yon. Mas preferred ko ang hot kaysa sa cold coffee.

He smiled back to me. "Nga pala babe, wala ka bang pupuntahan ngayon? Kung wala ay ihahatid na kita, pagkatapos didiretso na ako sa opisina."

"Sa bahay na 'ko," sabi ko. Doon ko na naman uubisin ang oras ko, mag-iisip kung anong magandang rason kapag nag-aya na naman siyang mag make love sa akin.

...

Nakaramdam ng p*******t ng likod at hita si Loraine pagkagising kinaumagahan. Nakarating na siya sa France ilang araw na ang nakalipas ngunit wala pa rin siyang nagagawang makabuluhan. Ilang tawag na ang nareceive niya mula sa Arts Academy na napasukan pero tinatamad siyang sagutin ito. Sa isip niya'y susulpot na lamang siya kung kailan niya na gusto.

Isa pa ay ang pagtawag ng kakambal sa kaniya. Hindi rin siya ready pa na makausap ito mula ng umalis ng Pilipinas. At saka, tiwala naman siya sa kapatid na tutupad ito sa napagkasunduan nila na hindi siya nito ilalaglag kay Russell.

Bumangon na siya't dumiretso sa banyo upang magshower. Ang balak niya'y lumabas, mag strolling o di kaya'y magshopping na rin.

"Argh, napakasarap sa pakiramdam ng malamig na tubig sa katawan."

Inabot ng halos dalawang oras si Loraine sa pag-aayos sa kaniyang sarili. Alas nuebe na ng umaga't nakaramdam na siya ng pagkagutom.

"Ano kayang masarap na ma-almusal ngayon?" Tanong niya sa sarili habang isinusuot ang hikaw na may batong ruby.

"Hi, Good morning, what taking you so long? Nakaluto na ako ng almusal." Isang matipunong lalaki ang yumakap kay Loraine mula sa likuran. Hindi lang ito basta random na lalaki, siya si Arki ang ex boyfriend ni Lucy.

"Pupunta na 'ko, hintayin mo na 'ko ro'n, okay?"

"Pero ang tagal mo, lumalamig na ang pagkain," umayos ito ng pagtayo't hinarap si Loraine.

"Yeah. Yeah. Bibilisan ko na."

"Bibilisan o baka binabagalan mo pa lalo, gusto mo ata na ikaw ang kainin ah," ibinulong lang iyon ni Arki kay Loraine kay may kung anong kiliti ang dumampi sa malanding kaibuturan ng babae.

"Shut up, Arki. You had be almost four rounds hanggang bago ako gumising. Rest. " Pinitik pa nito ang noo ng binata.

"Why? I can have you anytime around, walang sagabal pa. I can kiss and touch like this."

"Ohh... Arki..." Ungol na lang ang naging sagot ni Loraine sa pagdantay ng palad ni Arki sa pagitan ng kaniyang mga hita.

"Your face looks like Lucy's but the way you call my name in between breathes significes only you Loraine. Such a naughty cowgirl. I want to f*ck you from behind."

"Ohh..."

Hindi na napigilan pa ni Loraine na hindi bumigay sa lalaking kasama niyang nagtungo ng France. The Academy was her first reason but the second one is the man she was with. Gusto niyang makipaglaro ng apoy sa ex-boyfriend ng kaniyang kambal. She wanted to feel what it feels like to be Lucy, the one loved by everyone. The smart and demure Lucy. Sobra-sobra ang pagka-inggit niya rito, kaya naman kung kailangan na gamitin si Russell para ikulong ang kapatid sa buhay may-asawa ay gagawin niya.

Loraine wanted to broke Lucy, her twin, bestfriend and the other half.