Ris POV
Ris POV
Nakabihis na kami ni Diyosa matapos ang masidhing sandali sa loob ng kubo. Tahimik kaming naglakad pabalik sa mansyon, ngunit hindi rin nagtagal at nagsimulang magbiro si Diyosa, nagpatianod sa mga halakhak na tila walang kabigatan ang mga problemang nasa likod ng bawat tawa. Nakakatawang isipin na ang simpleng pagtatawanan ay nagbigay ng pakiramdam na tila kami lang ang nasa mundo—walang problema, walang hadlang.
Napatingin ako sa kanya, nakangiti pa rin at tila ba walang pakialam sa gabi. Ngunit nang makarating kami sa harap ng mansyon, biglang bumigat ang bawat hakbang. Pakiramdam ko, tila nagbabalik lahat ng takot sa posibilidad ng pagkagalit ng kanyang mga magulang.
At hindi nga ako nagkamali. Sa isang iglap, bumukas ang pinto, at sumalubong si Señorita Lea, ang k
