P A U B A Y A (Series 1)

6

Papa's day of departure has already arrived. Ihahatid namin siya ngayon ni Sancho sa airport sa madaling araw ng umaga.

The cold wind of the early morning sent shivers on my skin as I open my window for fresh air. Madilim pa sa labas at tahimik. Niyakap ko ang aking sarili nang madama ang lamig ng hangin habang nakatanaw sa madilim na langit. Kalaunan, naisipan ko na ding pumasok sa loob para maghanda na sa aming pag-alis.

Papa's flight is five in the morning. Alas tres pa lang, nakagising na ang lahat ng tao sa bahay para ipagsadya siya sa mga kakailanganin niya sa kanyang business trip.

On the dinning area, the other housemaids along with Rosana cooked our morning breakfast and served it on the table. While manong Lando is preparing the BMW at our garage.

Mabilis lang kaming kumain ng almusal. Tumulak na kami agad paalis papuntang Clark airport nang pinatawag na kami ni papa sa labas, naghihintay na siya sa amin.

Si Sancho ang nagpresintang magmaneho sa sasakyan habang si papa ay nakaupo lang sa shotgun seat katabi niya at ako naman ay nasa likod, nakaupo mag-isa sa passenger seat.

Hindi ko talaga maintindihan kung bakit kailangan ko pang sumama sa kanila. Tuwing may business trip naman si papa noon, hindi na niya ako inaabisuhang sumama dahil may maghahatid naman na sa kanya. Ngayon lang talaga nangyari ito na sinadyang ipasama ako para ihatid siya sa airport.

This all because of Sancho! Papa wants me to be with him all the time.

Sa buong byahe, naguusap lang si Sancho at papa tungkol sa farm at ibang mga bagay. Hindi ko na nasundan ang iba pang pinaguusapan nila dahil natuon na ang pansin ko sa labas.

The darkness of the early morning still covers the vision of the sorroundings. Kasalukuyan kong pinamamasdan ang tanawin nang napukaw ang atensyon ko dahil sa pinaguusapan nina papa.

Bahagya akong umusog para mas marinig sila ng mabuti.

"Maswerte ang magiging nobya mo, hijo." panimula ni papa, binasag ang kaninang katahimikan.

Sancho chuckled.

"Salamat, sir."

"I meant it, hijo. Look at you...masipag ka, madiskarte, matipuno, may itsura. Hindi ako maniniwala kung sasabihin mo sa aking walang nagpaparamdam sa'yong chics?"

Hindi nagkomento si Sancho. Nagpatuloy naman si papa sa pagsasalita.

"Wala ka pa bang nililigawan ngayon, hijo?"

Mabilis din nakasagot si Sancho.

"Wala pa po, sir, 'e. Wala pang prospect." at mahina siyang humalakhak, tila napipilitan.

Natawa naman si papa.

"Wala pa bang lumapit sa'yong babae at nagtapat ng pag-ibig?"

Nagsalubong ang kilay ko at biglang may eksena na lumitaw sa aking isip.

I remember Leticia Salvador. Leticia did confess her feelings towards Sancho infront of many people. She begged for his love and he reciprocate it with merciless rejection.

"Meron naman po, sir." si Sancho, nakangisi.

Obviously, it was Leticia Salvador.

"Oh, talaga? Kung ganon, bakit wala ka pang nobya?" nahihimigan ko sa boses ni papa pagkadismaya.

Kita kong nagkibit balikat lang si Sancho.

"Ayaw ko lang po." simpleng sagot niya.

"Hindi ako naniniwala." si papa, natatawa.

Mahina ding tumawa si Sancho.

"Matagal na po akong walang nobya, sir" bunyag niya

Umiling si papa sa kanya, hindi makapaniwala.

"Sa gwapo mong iyan, hijo, impossibleng wala ka man lang babaeng gusto?"

Tahimik lang si Sancho pero kita ko sa rear-view mirror na nakangisi siya.

"Wala po talaga, sir" si Sancho, denying the accusation.

Tumango si papa at sinilip niya ako sa likod. Mabilis naman akong tumingin sa labas, nagkunwaring hindi nakikinig.

"Ayos ka lang ba dyan, anak? Hindi ka ba naiinip?"

Painosente kong nilingon si papa. I flashed my well-acted smiled and nodded to him.

"I'm okay, pa. Don't worry about me." at tumingin muli sa labas ng bintana, nagkunwari na naaliw doon.

Kita ko sa gilid ng mata ko na ngumiti siya sa akin at tumango. Kalaunan. binalik niya ang tingin kay Sancho at nag-usap muli sila.

"Kung babae lang itong anak kong si Zoren...hindi ako magdadalawang isip na ipakasal siya sa'yo." diretsang biro ni papa, tumatawa

Malakas akong napaubo dahil sa pagkawindang. What?! I can't belive him! Tinapunan ko siya ng masamang tingin kahit hindi niya ako nakikita.

"Pa!" sigaw ko, may tono ng iritasyon sa boses.

Hindi ako makapaniwala na kaya akong ibugaw ni papa sa golden boy niya!

Tinawanan lang niya ako at hindi pinansin. Sumimangot naman ako.

"Kung sakali lang naman, anak. Kung naging babae ka, ipapakasal kita sa kanya. Hindi ka naman babae kaya 'wag kang mag-alala."

Nilingon ni papa si Sancho at nagpatuloy sa pagsasalita.

"Tatanggapin mo ba itong anak ko kung nagkataon na babae siya? Gusto mo ba siyang pakasalan?"

"Pa! Ano bang klaseng tanong 'yan!" iritado kong pigil kay papa.

Sandaling natahimik si Sancho, tila nag-iisip yata. Aba! Nakakainsulto ang matagal niyang pagsagot ha! Choosy pa 'tong probinsyanong 'to!

Tinignan ko siya ng masama sa rear-view mirror. Inangat niya lang ang tingin niya doon para hanapin ang mata ko. Umiwas agad ako ng tingin. Nadinig ko ang ngisi niya bago nagsalita.

"Hindi po ako magdadalawang isip pakasalan siya." si Sancho

Natigil ako at natahimik, mabilis ang kabog ng dibdib. Ilang sandali, pumula ang pisngi ko at napaiwas ng tingin. Totoo kaya 'yon?

"Talaga? Sayang!" si papa, kunwari nanghihinyang.

Habang ako ay lalagnatin na yata sa sobrang pamumula ng pisngi dito sa likod.

"Opo..kung naging babae siya." sagot niya.

Tila binuhusan ako ng malamig na tubig dahil sa nadinig.Tumingin na lang ako sa labas ng bintana at doon na lang ituon ang atensyon ko kahit naglalakbay ang isip ko pabalik sa mga huli sinabi ni Sancho.

He said he wants to marry me. The thought of seeing him waiting on the center platform at the church in front of our family and friends as I walk slowly near him on the aisle, it tickles my heart.

But then, he said...he will willingly marry me if I was a woman.

And f**k! Reality slaps me right away! I'm a man, for pete's sake!

The sudden black sand of reality rushed down through me like a landslide in a mountain. It's like an avalanche of overwhelming feeling, a disastrous calamity of sorrow.

Naging tahimik na ako sa buong byahe. Ramdam ko ang panay na pagsulyap ni Sancho sa akin sa rear-view mirror pero hindi ko na siya nilingon.

To be honest, I don't understand myself! I don't really know what's wrong me? Bakit ako nalulungkot? Dahil ba lalaki ako at imposible niya akong pakasalan?

In the first place, babae din ang gusto ko! Tsaka hindi ko gusto si Sancho sa paraang pakakasalan ko siya! That's why I'm really confused right now? Why am I feeling this?

"Mag-iingat kayo dito ha? Tumawag kayo kapag may problema sa farm." habilin ni papa nang nasa departure hall na kami.

Tumango lang ako, tahimik pa din. Kita ko ang sandaling pagtitig ni Sancho sa akin, binabasa ang mukha ko. Kalaunan, nilingon niya si papa at ngumiti.

"Opo, sir. Aalagaan ko po ng mabuti ang farm niyo habang wala kayo..."

Nilingon naman ako ni Sancho at napangisi.

"...pati ang anak niyo. Babantayan ko ng mabuti habang wala kayo." dugtong niya.

Mabilis akong umiwas ng tingin sa kanya habang namumula ang aking pisngi. Kita kong tumango si papa at ngumisi kay Sancho, natutuwa sa sinabi nito.

Lumapit sa akin si papa at tinapik ako sa balikat.

"Magpakabait ka dito ha. 'Wag mong bibigyan ng sakit ng ulo itong si Sancho." paalala niya.

Tumango lang ako bilang tugon. Lumapit naman muli si papa kay Sancho at tinapik din niya ito sa balikat, tila pinapasa muna sa kanya ang responsibilidad sa farm at sa pangangalaga sa akin.

"Sancho, ikaw na bahala sa farm at sa bahay. Malaki ang tiwala ko sa'yo, sana wag mong sirain 'yon."

Sancho gave papa his assuring smile.

"Nangangako po ako, sir. Hindi po kayo madidisappoint." he promised.

Nagpaalam na kami kay papa nang pumasok na siya sa boarding gate. Malapit na kasing umalis ang eroplano na sasakyan niya papuntang Cebu.

Palabas na sana kami sa departure hall nang aksidente kong nakita ang isang pamilyar na babae habang nagmamadali itong papasok pa lang sa loob ng airport. Tulak-tulak nito ang kanyang baggage cart.

Natigilan ako at tnapako sa kinatatayuan. Unti unting umusbong ang kaba sa dibdib ko.

Anong ginagawa niya dito? Bakit parang luluwas din siya papunta sa ibang lugar?

"Hey, uwi na tayo" aya ni Sancho nang nakitang hindi ako gumalaw sa kinatatayuan ko.

Hindi ko siya pinansin. Nakasunod lang ang tingin ko sa pamilyar na babae. Tinitignan ko kung saan ito papunta.

Napasinghap ako nang nakita kong pumasok din ito sa boarding gate kung saan pumasok si papa! Oh, f**k!

This can't be true, right? Coincedence lang ang lahat!

Bumilis ang t***k ng puso ko para sa panibagong kaba.

Yeah, it's all coincedence! Pagkumbinsi ko sa sarili ko.

Nilingon ko si Sancho at naalala si tito Alejandro.

According to papa, tito Alejandro's health is now recovering. Maybe that private nurse, Irene, went to request her day-off to Sancho's family and decided to go home on the same day of papa's departure.

Yeah, that's it...fucking...coincidence!

"Zoren..." tawag muli ni Sancho.

Napatulala ako. Kalaunan, umiling ako at binura ang mga masasamang iniisip para kay papa at kay Irene.

Patuloy kong kinumbinsi ang sarili ko na hindi magagawang magtaksil at magsinunggaling ni papa sa akin. That Irene only took her vacation. Dahil siguro medyo bumubuti na ang kalagayan ni tito Alejandro, naisipan ni Irene na umuwi muna sa kanila. And coincedentally, sa Cebu ang hometown niya! f**k!

Hindi ko na pala namamalayang pumapatak na pala ang luha ko sa pisngi.

"Zoren...hey." nag-aalalang tawag ni Sancho sa akin, nabalik ako sa realidad.

He was about to hold my hand but I stepped back fastly, avoiding his concern stunt. Suminghap ako ng malalim at pinunsan ang mga luha sa aking pisngi. This tears are so irrational! Hindi ko alam kung bakit ako nagiging ganito!

"Ayos ka lan--" si Sancho.

Tinaas ko ang kamay ko para pigilan siya. I don't have time for this drama.

"Let's go home." malamig kong sabi, at nilagpasan ko na siya para maglakad papabalik sa sasakyan.

Tahimik lang ang byahe namin pauwi. Nanatili lang akong nakatingin sa labas at hindi nagsasalita.

Malalim ang aking iniisip habang nakatingin ako sa kalsada. The morning sun is now on-set. Maliwanag na ngayon at kitang kita ko na ang mga nadadaanan namin tanawin.

Ramdam ko ang panay na pagsulyap sa akin ni Sancho habang siya'y nagmamaneho, bakas sa mukha nito ang pagaalala at paninimbang.

Nagpapasalamat ako dahil hindi na nangahas si Sancho na kausapin ako. At kung sakali mang kakausapin nga niya ako, wala na akong lakas para magsalita pa. Tila napagod ako bigla sa lahat.

I just want to go home right now and sleep in my room. I hope that this bad feeling inside of me will gone when I woke up the next day.

But I know, it wasn't that easy. Pain is a process of forgiving and forgetting.

The next morning, I tried to be as normal as possible. I went down to the kitchen and approached Rosana and the other housemaids, so I can be the sociable person again like I used to. Maaga ko ring sinamahan si Sancho sa farm para i-check ang mga nangyayari doon.

Kita kong magkasalubong ang kilay ni Sancho habang nakatingin sa akin nang kumaway ako sa isang magsasaka na nadaanan namin, naweweirduhan yata siya sa kinikilos ko.

I ignored his stare. Instead, I closed my eyes and smile at the morning sun. I busy myself looking around the place and enjoying every work I do.

We had already checked the rice farm, the kamote farm, the corn farm, and our other various fruit trees. Luckily, everything is good and under control.

I flashed my well-perform smile to our laborers and bid them morning greetings, trying to be happy and positive.

"Thanks for the good work!" I praised them with my full acting smile.

Imbes na ngumiti sila akin pabalik, tinignan lang nila ako na parang naninibago sila sa tungo ko. Tulad ng tingin ni Sancho.

The way they look at me, it's like I'm doing something peculiar, weird, and new to their sight.

Hindi ko na sila pinansin at pinagpatuloy ko na lang magandang simula ng aking umaga. No one can make me sad today!

I'm in a good mood. Masaya ako at ganon din sa mga susunod na araw.

Am I?

Sumapit ang gabi, nakakulong na muli ako sa kwarto ko habang nakatingin sa kisame. Tuwing ipipikit ko ang mata ko, imahe ni papa at Irene ang nakikita ko.

Why am I feeling this? Should I ask papa about what's his true connection to Irene? Is she his b***h?

One week had passed, but that thought is still bothering me. Kapag nag-iisa ako sa kwarto, pakiramdam ko mababaliw na ako kakaisip. I, somehow, glad that Sancho is always there to keep me distracted. Kahit hindi ko siya pinapansin minsan, natutuwa ako kapag nililibot niya ako sa farm at tinuturuang mamitas ng mga hinog na prutas.

It's been a week pero hindi pa din tumatawag sa akin si papa para kumustahin ako. I tried to call mommy pero she's out of reach. Hindi rin active ang social media niya these past few days dahil siguro abala siya sa fashion week na gaganapin this month.

It was one sunny Tuesday morning of May. Umakyat ako sa office ni papa para kunin ang kontrata na ipapapirma sa isang farmer na gustong magrenta ng isa sa mga lupa namin.

According to Sancho, papa already print that contract and left it on to his table. Dahil abala si Sancho sa pagpapatubig sa isang taniman, ako na mismo ang nagpresintang kumuha ng kontrata.

Pagpasok ko sa office ni papa, nagtungo na agad ako sa mesa at hinanap ang printed contract. Nang nakita na ito, aksidente kong nabasa ang schedule ni papa para sa buwan ng Mayo.

I frozed. Ang mga emosyon na naramdaman ko sa mga nagdaang araw ay unti unting bumalik, nilamon at nilunod ako habang sabay sabay itong rumihistro sa sistema ko at halos mabuwang ako sa nakita.

Nanlamig ang buong katawan ko at hindi ako agad nakagalaw, tila naestatwa. Ilang sandali, biglang nanlambot ang tuhod ko at napaupo ako sa swivel chair. My breathing starts to get heavy. Napahawak ako sa dibdib ko dahil hindi ako makahinga ng maayos.

I can't believe it!

Papa cancelled all his meeting with our clients because he's meeting a girl named Irene San Jose in f*****g Cebu!

"f**k! f**k! f**k!" tuloy tuloy ang pagmura ko habang namumuo ang luha, kasama ang frustration at sakit.

I can't believe Papa's seeing that b***h! That nurse!

Kinuha ko muli ang papel at binasa iyon, nagbabakasali na nagmamalik mata lang ako. But f**k! I wasn't! It's all true! He's meeting Irene!

Papa lied to me! He betrayed me! He promised me that he will not date anyone unless it's mommy!

Napatulala ako habang nakatingin sa kawalan.

Irene's face suddenly flashed on my mind.

Unti unti akong natawa at napailing, nababaliw sa lahat ng natuklasan.

I forgot that Irene looks like mommy. She is the voluptous version of her. Kung pumayat ito, maging kamukha niya talaga ang mommy ko.

Why does papa settle himself for that b***h? What can't it be mommy? Why is it someone who look like her? Why can't he pursue mommy again, the original and the sexy one...his love of his life and be together forever?

That day, I came to a decision to hire a private investigator to spy on them. Uubusin ko ang lahat ng pera ko sa banko para malaman ang totoo! I want to know what's their real deal, specially that Irene! She's destroying my family and I can't let her do that. No f*****g way!

I waited for almost three days to see updates. Patuloy ko pa din sinamahan si Sancho sa farm, tulad ng habilin ni papa, kahit halos minsan ay nakatutulala ako at nakakagawa ng kapalpakan.

Nang hinapag sa harap ko ang limang litrato, isang video tape, at isang flashdrive na kuha mula pa sa Cebu, nanlumo na ako. Sapat ng evidence ang lahat ng ito para kumpirmahin ang bumabagabag sa akin sa nagdaang linggo.

Papa is having an affair with Irene!

The first three photo was taken in a fancy restaurant. They look so sweet together, like a newly-wed couple. The photos are from motion of flashes to how Papa hold Irene's hand, how he hugged her, and how he looked at her in the middle of their candle-light table! f**k!

The two remaining picture broke my heart into pieces. It was a picture of them walking together on the streets, holding hands, while going in a f*****g hotel!

Napapikit ako at hindi ko na napigilang maluha. Naninikip ang dibdib ko. This is too much!

I can't take this! I want to forget this. I want to forget everything!

All these years, lahat pala ng ginawa kong kalokohan ay napunta lang sa wala. Ginawa ko ang lahat ng way para mag-usap si mommy at papa ng masinsinan, wala lang palang silbi iyon.

All the crazy stunt I did in the past was all for them! I want them to reconnect! I want them to be together again! But this happen...my family...it slowly drifted us away from each other. And it's all because of that Irene b***h!

Sa sobrang lungkot ko, at sa paparating na galit para kay papa at kay Irene...naisipan kong magpakalasing sa gabing iyon.

Kinuha ko ang lahat ng alak na kaya kong buhatin sa liquor rack gamit ang dalawa kong kamay at dinala ito sa kwarto ko.

Once I settled the room, I played the flashdrive on my TV and watch the file. Nagbukas ako ng beer at nilagok ko agad iyon.

The file is all about a CCTV video from the same fancy restaurant where papa and Irene's dating. The video is a new angle of the scene, but the course of events is all the same from the five picture I saw earlier.

Lakas loob kong pinanood iyon at sinampal ko sa sarili ko ang katotohanan na hindi na magkakabalikan pa si mommy at papa.

I want to remember all of this. Gusto kong isuksok sa kukote ko ang lahat ng sakit na nararamdaman ko ngayon. Para kapag bumalik na si papa mula sa Cebu, manhid na ako at matigas mula sa kahit anong rebelasyon na mabubunyag.

Patuloy lang ako sa pag-inom hanggang sa matapos ang video. I didn't cry. Namanhid yata ako.That's good. I need it.

Uminit na ang pakiramdam ko at humiga sa kama, patuloy pa din sa paglalasing. Hawak ko ang beer sa kamay ko at nakatingin sa kisame.

Kapag dumating si papa galing Cebu, kokomprontahin ko siya. At kung ano man ang maging sagot niya, tatanggapin ko at rerespetuhin. Pero 'wag siyang aasahan na sa susunod na bakasyon ay muli pa akong tatapak sa bansang 'to! Hindi na ako babalik dito!

Nadinig kong bumukas ang pinto at may mga yabag ng paa na naglalakad papunta sa akin. Hindi ako nag-aksaya ng panahon para tignan kung sino iyon pero nang nadinig ko ang boses nito ay parang bigla akong binuhusan ng malamig na tubig.

"Anong ginagawa mo?" madiin at iritadong tanong ni Sancho, habang nakatingin sa mga nakakalat na lata ng beer sa buong kwarto ko.

Napatayo ako sa kama at napatingin sa kanya.

"Bakit ka pumasok dito?!" pasigaw kong tanong, biglang nataranta sa pagdating niya.

Iritado niya akong pinukulan ng tingin. Napalunok naman ako at kinabahan. Baka isumbong niya ako kay papa.

"Bakit ka naglalasing?" he asked, calm but still cold.

Umiwas ako ng tingin.

"Wala kang pakealam!" pinukulan ko siya ng masamang tingin.

Napaka-pakealamero ng sampid na 'to!

Nagtiim bagang sita at madilim pa din ang mata.

"Nangako ka sa papa mo na hindi ka iinom habang wala siya." aniya, mapanganib ang boses.

Doon ako natigilan. That word...

"Promise?" I asked myself, ridicule with that word.

Promise. Is that even exist?

Unti unti akong tumawa at umupo muli sa kama. Umuusbong muli ang lungkot sa loob ko na pilit kong pinipigilan.

I look at Sancho with my bloodshot eyes and smile bitterly to him.

"Why should I take my promise seriously? I can break it whenever I want. Si papa nga, yung promise niya, hindi niya ginawa!" madiin kong sabi, ramdam ang bawat sakit at hinagpis sa bawat salitang binigkas.

Natahimik siya at madilim akong pinagmasdan. Kalaunan, naglakad siya papalapit sa akin para yata kunin ang hawak kong beer. Kumabog naman ang puso ko at diretsong napaupo sa kama. Mahigpit kong hinawakan ang aking beer.

Sancho is wearing a white sando shirt fitted perfectly on his muscular body and a black thin boxer short na nagpapinta sa nakaumbok niyang p*********i!

Fuck! Why am I looking at that area?

Umiwas ako ng tingin doon at inakyat ang mata sa mukha niya. Mas lalong uminit ang pakiramdam ko nang matagpuan ko ang mata niya. Sinubukan niyang agawin sa akin ang hawak kong beer.

"Akin na 'yan. Itigil mo na ang pag-inom." si Sancho

Mabilis ko itong iniwas at iritado ko siyang tinigan.

"Iinom pa ako! Hindi mo ako mapipigilan!"

Sinubukan niya pa ulit abutin ang beer mula sa akin pero mas maliksi ako.

"Nakarami ka na."

Uminit ang pisngi ko sa iritasyon.

"I don't care!" I shouted.

Mariin niya akong tinignan gamit ang nagbabanta niyang mata. Kumabog naman ng malakas ang dibdib ko.

Those eyes...I hate those eyes! It confuses me! It makes me uncomfortable! It makes me weak!

Sa sobrang iritasyon ko, hinagis ko ang hawak kong beer kung saan at hinila ko siya para itulak pahiga sa kama. Mabilis naman akong sumampa sa taas niya at pinagmasdan siya mula doon.

Rumihistro ang gulat sa mukha niya. Naramdaman kong humawak siya sa legs ko na mas lalong nagpainit sa katawan ko. This touch...it electrifies my spine...it boost my heart.

Pumungay ang mata ni Sancho.

"Zoren..." nanghihina niyang tawag.

Hindi ako nagsalita. Walang emosyon ang aking mata habang hinaplos ang leeg niya.

"A-Anong ginagawa mo?" namamaos niyang tanong, kita sa mata ang panghihina.

This is the first time I saw him weak. He's always powerful, authoritative, and dominant each I look at him.

At ngayon, tila nabubuhayan ako habang nakikita siyang ganito, helpless at nahihirapan. It drives me more to touch him in many parts of his body.

Saan kaya weak spot niya?

Maybe I should see for myself?

"I want to do this..." I whisper seductively.

He bit his lower lips and I can see the lust in his eyes while looking at our position, me on top of him. He looks like he's turn on now!

I press gently his broad chest and I chuckled, enjoying torturing him with pleasure. Napapitlag naman siya sa gulat, tila napaso sa paghawak ko.

"M-Magagalit ang papa mo kapag nalaman niya ito...ugh tangina!" he moaned, still biting his lower lips while I'm still caressing his muscle chest.

Ilang sandali, pinatakan ko siya ng halik sa leeg. Mas lalong umingay ang ungol niya.

"Ugh...tangina...Z-Zoren...shit!" he shouted, halata sa boses ang pagpipigil, nilalabanan niya ang tukso.

Hinawakan ko ng mas marahan ang matigas niyang dibdib. Mas lalo naman siyang napamura.

Nilakbay ko ang kamay ko papasok sa loob ng sando niya at ngumisi nang makita kong napapapikit siya at mas bumibilis ang paghinga, tila kinakapos at naghahabol.

I don't know what got into me but I want to touch him. It makes me feel good, satisfied, and somehow...peaceful.

Hinimas ko ang pusod niya habang nakaupo pa din ako sa taas niya, nakadikit ang puwitan ko sa nakaumbok niyang p*********i. Uminit ang pisngi ko nang naramdaman ko siya doon. He's getting hard now.

I chuckled sexily and kiss his neck again. Kita ko ang unti unting pamumula ng tenga niya.

Halos magdeliryo siya nang hinimas ko siya pataas sa n*****s niya.

"Zoren...please...Puta!" tawag ni Sancho, nahihirapan na sa pagpipigil.

Ngumuso ako.

"What?" painosente kong tanong.

"Stop..." he begged.

Tumawa ako at mas naeexcite sa ginagawa. Seeing him pleasure while in pain, it boils me to my ecstatic satisfaction and enjoyment.

If this heat is all because of the beer I drink, then I want to get drunk everday and do this everyday with Sancho.

"I-Itigil mo na 'to habang nagpipigil a-ako...puta, sandali! Ugh..." napasigaw na siya nang gumalaw na ako sa itaas niya, caressing his hard chest while my hips is sliding up and down on his abdomen up to his turn on d**k!

Natawa ako nang naramdaman ko sa puwet ko ang pagtigas ng kaniyang p*********i.

The beer has taken away my sanity at kahit ang ganitong bagay ay tinatawanan ko. The beer makes me horny, in a way na si Sancho lang ang tanging nagpaparamdam sa akin nito. Sa kanya ko lang kayang gawin ito.

Naging mapungay ang mata ko at mas lalo kong naramdam ang init sa aking leeg. This lust over Sancho...hindi ko pa ito naradaman noon kapag naglalasing ako. This new. This is different. This scene is untouch.

Naramdaman kong tumayo siya sa pagkakahiga at mabilis na sinapo ang pwet ko. Pumula ang pisngi ko habang nakatingin sa akin ang mapungay niyang mata. Ramdam ko sa leeg ko ang mainit niyang paghinga.

In a swift motion, mabilis niya akong hiniga sa kama. He's now on top me! Nakatingin siya sa akin habang bakas sa mukha niya ang pagnanasa para sa akin.

I didn't complain on our position because I like it! I like that he looks hardcore! This is fun!

Unconciously, nilingkis ko agad ang mga binti ko sa bewang niya. Sa posisyong iyon, naramdaman ko muli ang matigas niyang p*********i sa ibaba ko. Napakagat ako sa pang-ibabang labi. I felt Sancho slighly rubbed his proud glory near on my butthole, teasing it and building up my libido.

It makes me want to touch him more. I want to feel his manhood...on my hands and down there. Ngumuso ako.

Madilim niya akong pinukulan ng tingin.

"Sinasagad mo ba talaga ako ha, Zoren?" madiin niyang tanong, nakangisi habang mabilis ang paghinga at tila napagod.

Pumula ang pisngi ko at niyakap naman ang braso sa leeg niya, para ilapit pa ang mukha niya sa akin. I want to reach him and kiss his lips. His pouty lips. And claim it and own it with so much affection.

I want to kiss him because he makes me feel alive.

"C-Can I kiss you?" tanong ko, nanghihingi ng permiso habang nababasag ang aking boses at namumuo ang aking mga luha mula sa pinaghalo halong emosyon sa araw na iyon.

Tumitig si Sancho sa akin at pinagmasdan ang mukha ko, tinitimbang at sinusuri ako. Ilang sandali, marahan niyang hinaplos ang aking pisngi at pinahid ang mga luhang tumulo doon.

"Kapag hinalikan na kita ulit ngayon, hindi ka na pweding umiwas sa akin at paguusapan natin ito. Malinaw?" si Sancho sa mahinahong boses, naghihintay ng sagot ko.

Sa hindi malamang dahilan, tumango ako.

He then smirked at me seductively and peeked his head down to me so that he can kiss me deeply...on my bed.

****