Isang linggo ko siyang hindi pinansin. Sa bawat pagpasok ko sa classroom, ramdam ko ang mga mata niyang nakatuon sa akin—matatalim, puno ng pagtataka at inis. Pero hindi ko siya binigyan ng kahit isang sulyap.
Tuwing magsasalita siya sa klase, naririnig ko ang bahagyang pagbabago sa tono ng boses niya—mas malamig, mas maikli ang mga sinasabi niya. Hindi na rin siya madalas tumingin sa direksyon ko kapag nagtuturo, pero alam kong pilit niyang pinipigilan ang sarili niyang gawin iyon.
Sa hallway, ilang beses kong naramdaman ang presensya niya sa likuran ko. Minsan, naririnig ko ang mahina niyang paghinga, parang may gustong sabihin pero hindi magawa. May pagkakataong tinangka niyang harangan ang daraanan ko, pero hindi ako nagpatinag. Lumihis lang ako ng daan, na parang hindi ko siya nakit
