Kabanata 37
Nanlalamig ang buong katawan ko habang nakaupo sa loob ng sasakyan niya. Parang may malamig na hangin na dumadaloy sa bawat ugat ko, kahit sarado naman ang bintana. Hindi ako mapakali, nakahawak ang dalawang kamay ko sa laylayan ng damit ko, paulit-ulit na pinipisil na para bang doon ko mailalabas ang kaba at takot na bumabalot sa akin.
Nakailang lunok ako, pilit binubuo ang sarili, kasabay ng pagsisi kung bakit ba ako pumasok sa kotse niya. Dapat tumakbo na lang ako. Dapat sumigaw ako. Pero alam ko rin na kahit anong gawin ko, hindi niya ako tatantanan. Nakita ko iyon sa mga mata niya kanina, buo na ang desisyon niya, at wala akong kaligtasan kundi ang sumunod.
Tahimik siya sa tabi ko. Masyadong tahimik. Ang tanging maririnig ko lang ay ang mahinang ugong ng makina at ang m
