Chpater 122
Tatlong oras na rin kung bibilangin ang tagal ng pagkawala nila tita. Hindi ko maiwasang isipin na baka wala na ngang pag-asa, na baka ito na talaga ang last life ko. Hindi naman kasi ko pusa. Naka-ilan na ko. Mukhang naubusan na ko ng life line. Sobrang down na ko. Ngunit hindi ko 'yon mapakita ngayon. Dahil nandito lang sa tabi ko ang mag-ama ko. Sila ang lakas at kahinaan ko. "Sabi ni Mama hindi ko raw pwedeng pahintuin ang oras nang sobrang tagal." Napatingin ako kay Rico. Kanina pa siya seryoso at tulala lang sa flooring. Alam kong nahihirapan na rin siya kakaisip dahil sa magulong sitwasyon namin. "Pero kung hindi tayo magtatagumpay. I swear, mamroblema na ang mamroblema dahil sa akin pero ititigil ko talaga ang oras hanggang sa dulo." Baling niya sa akin. "Baliw ka," mahina ko
- Writer
