NAGSALUBONG ang aming mga paningin habang hirap na hirap akong huminga. Para siyang naghihintay ng isasagot ko sa kaniya, ngunit dahil hindi ko lubusang matanggap ang mga pangyayari ay mabilis na lamang akong lumabas ng kaniyang bahay.
Iniwan ko siyang luhaan habang paulit-ulit niyang tinatawag ang aking pangalan. Tila pinipilipitan naman ako ng alambre sa aking dibdib habang naglalakad ako pabalik sa aking bahay. Mabuti na lamang ay hindi siya nagtangkang sumunod dahil hindi ko talaga alam ang gagawin ngayon.
Ayaw tumigil ng hapdi sa aking puso, para bang habang tumatagal ay lalo akong mayroong namumuong pagdadalamhati. Nalimutan ko tuloy sunduin ang aking anak, sa tindi ng hagupit ng bagay na nagpapagulo sa aking damdamin.
“Bakit kailangan ko pang maranasan ulit ito?” umiiyak kong tan
