“RYU, pwede ba tayong mag-usap?” I asked as I walked down the stairs. May hawak siyang cellphone sa kaniyang kanang kamay habang mga papeles naman ang nasa kaliwa niya. Inoobserbahan ko ang kaniyang magiging reaksyon kasabay ng pag-aantabay ko ng kaniyang sagot.
Nitong mga nakakaraang araw kasi ay nagsimula nang dumalang ang komunikasyon naming dalawa. Naiintindihan ko naman na kaya siya nagiging busy ay dahil sa kanilang negosyo pero hindi siya ang kilala kong Ryu, na palagi akong inuuna higit sa ano pa mang bagay.
“We will talk later, pumpkin.” He never gave me a look as he answered my question. Napatingin na lamang ako sa cellphone niya na ako mismo ang nagsauli at nagpahintulot na maaari siyang gumamit nito dahil palagi siyang tinatawagan ng kaniyang Mommy at marami ring mga empleyad
