CHAPTER 93
Umiyak ang lalaki. Sumigaw nang sumigaw sa nangyari sa kanyang asawa. Nagtatanong pa siya kung sino ang may kagagawan ng lahat. Kung sino ang pumatay sa kanyang asawa. Hindi niya alam na siya ang may gawa. Wala siyang kaalam-alam kung anong kanyang ginawa. Hanggang sa tumingin siya sa aking puno ng galit sa kanyang mga mata. Bago pa niya ako masugod, muli ko siyang tinignan sa kanyang mga mata at muli siyang napasailalim sa aking kapangyarihan. Wala na akong nakitang pagsisisi sa mukha ng lalaking tinitigan ko. Hindi na siya nagwawala. Parang ayos na lang sa kanya na namatay ang kanyang kabiyak. Sinubukan ko na ring muling tinitigan ang isang lalaking brusko na nakatingin sa nangyari sa mag-asawa. Sa aking isip, inutusan ko ang lalaki na lapitan at halikan ang lalaking pumaslan
