Chapter 88
CLARA
Ang dilim ng paligid ko pakiramdam ko hinihila ako sa kung saan.
''Lance.'' Agad akong yumakap sa kaniya nang maaninagan ko siya.
''Please, huwag mo akong saktan. Hindi ko sinasadyang mamatay siya?'' iyak ko habang nakayakap sa mga braso niya.
''Shhhh... Tahan na. Huwag ka ng umiyak. Hindi kita sasaktan,'' lambing niya sa akin habang hinahagod ang likuran ko at dinampian ako nito ng halik sa ulo.
Hindi ko alam kung bakit bigla na naman bumalik sa akin ang nakaraan.
''Hindi ko sinasadya na mamatay siya Lance. Dapat ako 'yon, eh. Dapat ako 'yong namatay at hindi siya. Dapat ako na lang'' iyak ko habang nakayakap sa kaniya at pinikit ko ang mga mata ko.
''Sshhh... Huwag ka na umiyak. Kalimutan na natin ag nakaraan. Pakawalan mo na siya sa isip mo. Para makalaya
