SWITCH (SPG)

ALEXANDER’S POV May dalawang klase ng nilalang sa mundo: ang Hunter at ang Prey. At sa buong buhay ko, dalawampu’t limang taon na akong nakaupo sa trono bilang ang pinakamabangis, pinakamadulas, at pinakagwapong Hunter sa bayang ito. I am Alexander Valdaramos. I have the face that could launch a thousand panties, the bank account that makes fathers want to sell their daughters to me, and let’s not forget the most important part the heavy artillery between my legs. Seven inches. Thick. Veiny. The Excalibur. Ito ang dahilan kung bakit kahit gaano pa ako ka-gago, kahit gaano pa karaming puso ang wasakin ko, babalik at babalik pa rin sila. They call me a fuckboy, a womanizer, a walking red flag. But guess what? They love the color red. "Alexander! Sandali! Huwag mo akong iwan dito!" Napabuntong-hininga ako at tinignan ang rearview mirror. Sa labas, sa gitna ng malakas na ulan, nakaluhod si Fatima sa putikan. The rain plastered her thin dress against her body, outlining curves that I had already explored, conquered, and frankly, gotten bored of. Binaba ko nang kaunti ang bintana ng sports car ko. Just enough to let my cigarette smoke out, and let my cold voice in. "Fatima, get up. You look pathetic," sabi ko, walang bahid ng awa. "Pathetic?! Sabi mo mahal mo ako! Sabi mo ako lang!" sigaw niya, humahagulgol habang pinapalo ang pinto ng kotse ko. "You took everything from me, Alex! Binigay ko ang bataan ko sa'yo kasi akala ko tayo na!" I smirked, taking a long drag from my cigarette. Typical. "Correction, babe," I said smoothly. "I said I loved it. The experience. The thrill of being your first. Pero ngayong nakuha ko na? The seal is broken. The mystery is gone. Para kang laruan na natanggalan na ng packaging. It’s not brand new anymore." Nakita ko ang pagguho ng mundo sa mga mata niya. That look. The look of absolute despair. For some twisted reason, it fed my ego. Another trophy collected. Another notch on my bedpost. "Hayop ka..." bulong niya. "May araw ka rin. Gagapang ka rin at magmamakaawa!" "Keep dreaming, Fatima. Now, move back. Ayokong matalsikan ng putik ang paint job ng kotse ko." Pinaandar ko ang makina. The engine roared like a beast, drowning out her cries. I stepped on the gas without looking back. Leaving broken women behind was just a typical Tuesday for me. The drive home was dark. The rain was relentless, washing away the traces of my latest conquest. I turned up the music inside my car, banging my head to the heavy bass, feeling like the King of the World. Wala akong katapat. Wala akong sasantuhin. Pero biglang may tumawid. SCREECH! Muntik na akong mauntog sa manibela nang apakan ko nang sagad ang preno. My heart hammered in my chest. f**k. Did I hit someone? Tumingin ako sa harap. Sa gitna ng headlights, may nakatayo. Isang matandang babae. Nakasuot ng itim na talukbong na parang galing sa sinaunang panahon. She was hunched over kuba at kahit nasa loob ako ng kotse, parang naaamoy ko ang baho niya. Amoy imburnal na hinaluan ng nabubulok na daga. Binaba ko ang bintana. "Hoy! Magpapakamatay ka ba?! Tanda-tanda mo na, hindi ka pa nag-iingat! Get out of the way!" Dahan-dahan siyang lumingon. Natahimik ako. Her eyes were milky white. Walang itim. Parang bulag pero nakatingin diretso sa kaluluwa ko. Lumapit siya sa bintana ko. Napaatras ako sa driver's seat dahil sa tindi ng amoy niya. "Iho..." Her voice sounded like dry leaves crushing together. "Masaya ka ba?" Kumunot ang noo ko. "Ano?" "Masaya ka ba sa ginagawa mo? Ang dami mong sinasaktan. Ang dami mong pinapaasa. Does breaking them make you feel whole?" Tumawa ako nang mapakla. "Lola, save the sermon for Sunday. Masaya ba ako? I’m living the dream! I take what I want, I enjoy it, and I leave when I’m done. That’s how life works." "Paano kung ikaw ang nasa posisyon nila?" tanong niya ulit. Mas bumigat ang hangin sa paligid. "Paano kung ikaw ang paglaruan? Ang gamitin? Ang itapon?" I scoffed loudly. The absurdity of it made me laugh. "Me? In their shoes? Never gonna happen." I leaned closer, pointing a thumb at my chest. "I am a man, Lola. A dominant male. And in the food chain, men like me are at the very top. We don't get played. We play. Babae lang ang iniiwan at umiiyak. Men? We conquer." Ngumiti ang matanda. Pero hindi ito ngiting masaya. It was a jagged, toothless smile that sent shivers down my spine kahit hindi ako takot sa multo. "Ang taas ng lipad mo, iho," bulong niya. Hinawakan niya ang side mirror ng kotse ko. "Tandaan mo... ang agila, kapag nawalan ng pakpak, nagiging sisiw na tinutuka ng iba." "Whatever. Shoo! Alis!" Pinaharurot ko ang sasakyan. Iniwan ko siya sa usok ng tambutso. Tumingin ako sa rearview mirror, pero wala na siya. Crazy old hag. Pag-uwi ko sa mansion namin, tulog na ang lahat. Dumiretso ako sa kwarto ko, stripped off my clothes, and looked at myself in the full-length mirror. Damn, I look good. Broad shoulders, six-pack abs, V-line, and my pride and joy dangling between my legs. "Who’s the man?" I whispered to my reflection, flexing my biceps. "You are, Alexander. You are." Humiga ako sa kama, feeling satisfied. Pero bago ako makatulog, parang bumigat ang pakiramdam ko. Parang may dumagan sa dibdib ko at kumirot ang puson ko. Baka busog lang, isip ko. I drifted to sleep thinking about who my next target would be. Maybe that innocent librarian? Or yung bagong cashier sa coffee shop? The possibilities were endless for a man equipped like me. KINABUKASAN Ang unang naramdaman ko ay sakit. Isang matinding kirot sa puson na parang pinipiga ang loob ng tiyan ko. "Argh..." ungol ko, hindi iminumulat ang mata. "What the f**k did I eat last night?" Sinubukan kong mag-inat. Ang bigat ng katawan ko. Specifically, ang bigat ng dibdib ko. Parang may dalawang unan na nakapatong sa akin. At ang init. Bumangon ako nang dahan-dahan, hawak ang ulo ko na parang binibiyak. Automatic ang galaw ko tuwing umaga check the morning wood. Kinapa ko ang gitna ng hita ko. Usually, babati sa akin si Excalibur, matigas at ready for action. Kapa. Wala. Kumunot ang noo ko. Baka masyado lang akong pagod kaya walang reaction? Kinapa ko ulit. Mas diniinan ko. Ang naramdaman ko ay hindi ang pamilyar na batuta. Ang naramdaman ko ay... hiwa? Napadilat ako nang wala sa oras. What the hell? Tinignan ko ang kamay ko. Maputi. Manipis ang mga daliri. Mahaba ang kuko at may... natural blush? Wait. Hindi ito ang kamay ko. Malalaki ang kamay ko! This looks like a woman's hand! Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko sa katawan ko. Bumagsak ang panga ko. Nakalutang sa paningin ko ang dalawang malulusog, mapuputi, at naglalakihang... BREASTS. Hinawakan ko ang mga ito. Malambot. Mabigat. "Aaaaaah!" Napatakip ako sa bibig ko. Ang boses ko! Bakit matinis?! Bakit parang boses ng babaeng kinikiliti?! Tinabig ko ang kumot. Tinignan ko ang gitna ko. Wala. Wala si Junjun. Wala si Excalibur. Wala ang dalawang itlog ko! Ang nandoon ay isang makinis, maputi, at perpektong "flower" na nakikita ko lang sa mga babaeng kinakama ko! "AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHH!" Ang tili ko ay dumagundong sa buong kwarto. Hindi ito sigaw ng lalaki. Tili ito ng isang Disney Princess na nakakita ng ipis! Dali-dali akong tumakbo papunta sa full-length mirror. Muntik pa akong madapa dahil parang nagbago ang center of gravity ko. Ang bigat ng harap ko, at parang ang bigat din ng likod ko. Humarap ako sa salamin. At ang nakita ko ay hindi si Alexander Valdaramos. Ang nakita ko ay isang dyosa. Mahaba at wavy ang buhok na abot hanggang bewang. Ang mukha s**t, ang ganda. Heart-shaped face, mapupungay na mata, matatangos na ilong, at labi na mapula kahit walang lipstick. Ang katawan... hourglass. Maliit ang bewang pero malapad ang balakang. At ang dibdib Cup C at least. Or D? Hindi ko alam ang sizing, taga-hawak lang ako dati! "This is a dream. Bangungot 'to! Gising, Alexander!" Sinampal ko ang sarili ko. Pak! Masakit! Namula ang pisngi ko sa salamin. "Oh my god..." Napahawak ako sa leeg ko. Wala na ang Adam’s Apple ko. Biglang bumukas ang pinto ng kwarto. "Alexandra! Anak!" Pumasok si Mommy at Daddy, parehong naka-pyjama pa at mukhang nag-aalala. Tumakbo ako palapit sa kanila. "Ma! Pa! Look at me! May nangyari sa akin!" Hinawakan ako ni Mommy sa balikat. "Anong nangyari? Bakit ka sumisigaw? May magnanakaw ba?" "Mom, hindi! Ako 'to! Si Alexander! Your son!" Yinugyog ko si Mommy. "Nawala ang junjun ko! Naging babae ako! Tignan niyo, may boobs ako! Ang laki oh!" Tinuro ko ang dibdib ko. Nanlaki ang mata ni Daddy at biglang tumalikod. "Alexandra! Have some decency! Magdamit ka nga!" sigaw ni Dad. Natigilan ako. "Dad? Anong Alexandra? Si Alex 'to! Yung anak mong lalaki na playboy! Yung nagmana sa'yo!" Humarap si Mommy sa akin na may halong pagtataka. Hinipo niya ang noo ko. "Hon, tawagan mo nga si Dr. Reyes. Mukhang may mataas na lagnat ang bata." "Ma, wala akong lagnat!" Hinawakan ko ang kamay niya at nilagay sa flat kong down-there. "Kapaan mo! Wala na! Nawala talaga!" "Alexandra!" Hinampas ni Mommy ang kamay ko. "Ano bang ikinikilos mo? You are acting very strange! Of course wala kang ano dyan dahil babae ka! Since birth! Nababaliw ka na ba?" Napaatras ako. "S-since birth?" "Oo! Ikaw ang unica hija namin. Alexandra Valdaramos. Ano bang pumasok sa utak mo?" dagdag ni Daddy na hindi pa rin humaharap. "Nag-inom ka na naman ba? Sabi ko sa'yo bawal sa mga babae ang naglalasing nang sobra!" "Bawal sa babae?" Ulit ko. "Dad, we drink scotch together! Last week lang!" "Anong we? Ako lang ang uminom. Juice lang ang sa'yo. Tigilan mo na nga 'yan, Alexandra. Magbihis ka na. Ang sagwa tignan ng anak ko." Lumabas si Daddy na umiiling-iling. Si Mommy naman, tinignan ako nang may awa. "Magpahinga ka na muna, anak. Dadalhan kita ng soup. Baka stress lang 'yan sa kaka t****k mo." Lumabas na rin si Mommy at sinara ang pinto. Naiwan akong nakatulala sa gitna ng kwarto. Ang kwarto na dati ay puno ng posters ng kotse at weights, ngayon... napansin ko, parang nag-iba rin? Ang mga weights ko, naging yoga mat. Ang posters ng kotse, naging paintings ng flowers. Ang cabinet ko... Binuksan ko ang cabinet. Walang boxer briefs. Walang leather jackets. Puno ito ng floral dresses, skirts, crop tops, at—oh god—lacy underwear. Napaupo ako sa sahig. Naka-bukaka. Isang malamig na hangin ang umihip sa pagitan ng mga hita ko, reminding me of the emptiness there. Naalala ko ang matandang babae kagabi. Paano kung ikaw ang nasa posisyon nila? Men are at the top of the food chain. Napatingin ako sa salamin ulit. Sa magandang babaeng repleksyon ko. "I'm a girl..." bulong ko. "I'm a f*****g girl." Kinapa ko ulit ang dibdib ko. "At least... ang laki ng boobs ko." Biglang kumirot ulit ang puson ko. May naramdaman akong mainit na tumulo sa ibaba. Dali-dali akong tumakbo sa CR. Tinignan ko ang underwear ko. DUGO. "MOMMY! DINUDUGO AKO! MAMAMATAY NA AKO! MOMMYYYYYYY!" Ito na yata ang karma ko. Not only did I lose my manhood, but I also gained the monthly subscription of hell. Alexander Valdaramos is dead. Long live... Alexandra?