“Malayo pa ba?” hinihingal kong tanong at naupo sa batong tinatapakan ko kanina dahil sa pagod ko.
Ilang minute na kaming naglalakad at hula ko ay lumagpas na kami ng tatlumpong minute pero heto pa rin kami at naglalakad na para bang walang katapusan.
“We are almost there. Stop whining,” Jacob replied while panting.
Tumigil siya sa paglalakad kasali na ang binatilyo na kasama namin upang hintayin ako. Nanginginig na ang paa ko ngayon at gusto ko na bumalik kung saan kami nanggaling kanina.
“C’mon, Davi. The sun might set already,” pagalit na tawag sa akin ni Jacob galing sa malayo.
Huminga ako ng malalim at tumango sa kaniya. Tama siya, malapit na siguro lumubog ang araw dahil nagsisimula ng maging kulay kahel ang langit. Dahil sa sinabi ni Jacob ay ginanahan akong maglakad at sumunod
