—Joanna’s POV—
“Mahal kita.”
“Mahal kita.”
“Mahal kita.”
Nabibingi na ata ako.
“A-anong sabi mo?”
“Ang sarap palang sabihin non sayo?”
“Hindi, hindi iyon.”
“Nakakagaan sa pakiramdam?”
“Mark!” napatawa ito pero halata sa kanya ang kaba.
“Mahal kita.”
Kung ganon, hindi pala ako nililinlang ng pandinig ko.
“Nababaliw kana ba?” hindi makapaniwalang tanong ko dito.
Baka nga nababaliw lang ito.
“Kaya ayokong sabihin sayo...” napatungo ito. “dahil ganyan ang magiging reaksyon mo. Tsk.”
“B-bakit sinabi mo pa?” tiningnan ako nito ng masama.
“Kasi nga maahal kita!” nag-iwas na ulit ito.
“Nang-aasar ka lang, diba?”
“Mae—”
“Hindi nakakatuwa, Mark.”
Natigilan ito tapos tinitigan ako, parang may gusto siyang sabihin na di nito masabi.
“Seryoso ako,”
“Ano bang dapat na maramda
