Chapter 37

2182 Words

*** Hindi ko mapigilang mapahikbi. I can feel his sadness and agony, it is unfortunate that we are feeling this way. Yumakap siya ng mahigpit na iginiya ako sa dibdib niya, yumakap ako pabalik. Ramdam ko ang bigat at sakit sa dibdib. Sumandal siya sa upuan niyang nakahilig pa rin ako sa dibdib niya. Ramdam ko ang mahinay niyang haplos sa likuran ng buhok ko. Sandali kaming nanahimik. "Halika na, it's late" mahinang sabi nitong ayang paakyat. Tumanggi ako. "Let's stay like this for a while" sagot ko. Mas kumportable ako dito, paniguradong hindi rin ako makakatulog sa kwarto ko. "Maaga tayo bukas" aniyang muli habang humahaplos pa rin sa buhok ko. Hindi ako umimik. "I'll tuck you in" aniyang inangat ako ng kaunti para makatayo siya, bago pa ako makaahon ay nakarga na niya ako. "Mik

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD