A Love Worth Fighting For

CHAPTER 16

Pagmulat ko ng mga mata ko kinaumagahan—

may kakaiba agad.

Hindi katahimikan.

Hindi liwanag.

Kundi—

pakiramdam.

Parang may nakatitig sa akin.

Dahan-dahan akong gumalaw.

Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko—

at doon—

nakita ko siya.

Si Sebastian.

Nakatayo sa gilid ng kama.

Nakatitig sa akin.

Hindi lang basta tingin.

Titig na titig.

Malalim.

Mabigat.

Parang may iniisip.

Parang may pinipigilan.

“Seb…”

Mahina kong tawag.

At sa sandaling makita ko siya—

parang doon bumuhos lahat.

Yung takot ko kagabi.

Yung kaba.

Yung pagod.

Bigla akong napaupo.

Nanginig ang labi ko.

“Seb…”

this time mas mahina.

Parang iiyak.

Hindi na niya hinintay.

Lumapit siya.

Mabilis.

Hinawakan ang mukha ko—

at hinalikan ako.

Diretso.

Hindi malambot.

Hindi mabagal.

Parang—

kailangan niya lang gawin.

Parang may gustong patunayan.

Parang may gustong pigilan.

Napahawak ako sa kanya.

Pero bago pa ako makapagsalita—

bigla siyang lumayo.

Walang sinabi.

Tumalikod.

Diretso.

At naglakad papunta sa shower room.

Napamaang ako.

Naiwan akong nakaupo sa kama.

Tahimik.

Hindi ko alam kung anong nangyari.

Kung bakit ganun siya.

Kung bakit—

hindi siya nagsalita.

Kung bakit—

parang may mali.

“Seb…”

mahina kong tawag.

Pero wala nang sumagot.

Tanging tunog ng tubig mula sa shower—

ang pumuno sa buong kwarto.

At sa sandaling iyon—

mas lalo akong kinabahan.

Dahil ramdam ko—

hindi lang ako ang may kinakatakutan.

Pati siya.

Hindi ako mapakali.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang reaksyon niya.

Kaya hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Sinundan ko siya.

Dahan-dahan akong naglakad papunta sa shower room, naririnig ko na ang tuloy-tuloy na agos ng tubig mula sa loob, kasabay ng mabilis na t***k ng puso ko.

Pagpasok ko—

nandun siya.

Nakatayo sa ilalim ng shower.

Hubad.

Tahimik.

Nakayuko ng bahagya habang hinahayaan ang tubig na dumaloy sa katawan niya, parang wala siyang pakialam sa mundo, parang may iniisip na hindi niya masabi.

“Seb…”

mahina kong tawag.

Hindi siya lumingon.

Hindi siya sumagot.

Parang hindi niya ako narinig.

O pinili niyang huwag pansinin.

Napalunok ako.

Dahan-dahan kong hinubad ang suot kong damit, hinayaan itong mahulog sa sahig habang unti-unti akong lumapit sa kanya.

Mabagal.

Maingat.

Parang ayokong sirain ang sandali.

Paglapit ko—

dahan-dahan kong ipinalibot ang mga braso ko sa likod niya.

Yumakap.

Mahigpit.

Ipinatong ko ang pisngi ko sa likod niya, ramdam ang init ng katawan niya kahit malamig ang tubig.

“Seb…”

Mahina.

Nanginginig pa rin ang boses ko.

Pero sa pagkakataong iyon—

hindi ako umatras.

Hindi ko siya binitawan.

Umaasa.

Na yayakapin niya ako pabalik.

Na hahawakan niya ako.

Na sasabihin niyang okay lang ang lahat.

Pero—

wala.

Walang galaw.

Walang yakap.

Walang sagot.

Dahan-dahan—

hinawakan niya ang mga kamay ko.

At marahan—

tinanggal.

Walang lakas.

Walang galit.

Pero—

malinaw.

Ayaw niya.

Tumalikod siya ng bahagya.

Hindi pa rin tumitingin sa akin.

Then—

lumabas siya sa ilalim ng shower.

Iniwan ako.

Nakatayo doon.

Mag-isa.

Habang patuloy na bumubuhos ang tubig sa katawan ko.

Nanigas ako.

Hindi makagalaw.

Hindi makapaniwala.

Mas masakit pa iyon—

kaysa sa takot na naramdaman ko kagabi.

Dahan-dahan akong huminga.

Isang beses.

Dalawa.

Hanggang sa unti-unti akong gumalaw.

Ipinikit ko ang mga mata ko at hinayaan ang tubig na dumaloy sa buhok ko, sa mukha ko, sa buong katawan ko—parang pilit kong hinuhugasan ang lahat.

Yung takot kagabi.

Yung mga kamay na humila sa akin.

Yung sigaw ko.

At higit sa lahat—

yung nangyari sa pagitan namin ni Sebastian.

“Why are you like that…”

mahina kong bulong sa sarili ko.

Napahawak ako sa pader.

Mahigpit.

Parang doon ko ibinuhos ang bigat ng dibdib ko.

“Kasalanan ko ba…?”

Mahina.

Halos hindi ko na marinig ang sarili ko.

“Dahil lang hindi ako umuwi agad…?”

Napapikit ako nang mariin.

“Kasalanan ko na ba…”

“…na may gustong kumuha sa akin?”

Napahigpit ang hawak ko sa tiles.

Hindi ko maintindihan.

Hindi ko alam kung saan ako lulugar.

Alam kong nagkamali ako.

Hindi ko sinunod ang sinabi niya.

Pero…

ganito ba dapat?

Ganito ba ang kapalit?

Yung iiwasan niya ako.

Yung hindi niya ako kakausapin.

Yung lalayo siya sa akin—

parang ako pa ang may kasalanan sa lahat.

Napabuntong-hininga ako.

Mahaba.

Mabigat.

At sa unang pagkakataon—

hindi lang takot ang nararamdaman ko.

Kundi—

sakit.

Tahimik lang akong tumayo doon.

Hinayaan ang tubig na tumama sa akin.

Hanggang sa unti-unti—

napagod ako.

Hindi lang sa katawan—

kundi sa nararamdaman ko.

At kahit gusto kong maintindihan siya—

may isang tanong na paulit-ulit sa isip ko—

bakit ako ang nilalayuan niya… kung ako ang muntik mawala?

Paglabas ko ng shower—

Masyadong tahimik.

Napatingin ako sa paligid.

Wala na siya.

Walang Sebastian.

Walang bakas na nandun siya kanina—

Napahinto ako sa gitna ng kwarto.

“Seb…?”

Mahina kong tawag.

Walang sumagot.

Napabuntong-hininga ako.

Dahan-dahan akong nagbihis, tahimik lang, walang gana, habang paulit-ulit kong iniisip kung saan siya pumunta—kung lumabas ba siya, kung umalis na ba siya ng bahay, kung iniwan niya ako nang ganon na lang, nang hindi man lang kami nagkausap ng maayos.

Ganito ba talaga siya?

Kapag galit—

lalayo?

Napahigpit ang hawak ko sa bag ko.

“Seriously…”

mahina kong bulong.

Umalis siya.

At iniwan niya ako—

na hindi man lang namin naaayos ang lahat.

Pagbaba ko sa first floor, sinalubong ako ng normal na galaw ng bahay—staff moving quietly, everything in place—parang walang nangyari kagabi, parang walang nangyaring mali ngayong umaga.

“Good morning, ma’am,” bati ng isa sa staff.

“Good morning,” sagot ko, pilit na normal ang boses.

Napatingin ako sa paligid.

Wala pa rin siya.

“He left early, ma’am,” dagdag ng isa.

Tumango lang ako.

“Okay.”

Simple.

Pero sa loob ko—

may kung anong bumagsak.

Hindi ko na pinatagal.

Lumabas na ako ng bahay.

Tahimik ang biyahe papunta sa opisina.

Mas tahimik kaysa usual.

At kahit nandun si Marco sa harap—

hindi ako nagsalita.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Pagdating sa office—

bumalik ako sa dati.

Professional.

Composed.

In control.

“Ma’am, your first meeting is ready.”

“I’ll be there.”

Diretso agad sa trabaho.

Walang pahinga.

Walang distraction.

At sa bawat oras na lumilipas—

lalo kong pinupuno ang sarili ko ng trabaho.

Para hindi mag-isip.

Para hindi maalala.

Para hindi maramdaman—

yung bigat.

Emails.

Meetings.

Calls.

Sunod-sunod.

“Ma’am, the contract needs your approval.”

“Leave it on my desk.”

“Ma’am, your 2 PM—”

“I’ll handle it.”

Hindi ako tumigil.

Hindi ako nagpa-relax.

Kasi alam ko—

pag tumigil ako—

maiisip ko siya.

Yung tingin niya kanina.

Yung paglayo niya.

Yung katahimikan niya.

At hindi ko kayang harapin iyon.

Hanggang sa—

hindi ko namalayan—

uwian na.

Napatingin ako sa orasan.

5:47 PM.

Napabuntong-hininga ako.

Pagod.

Pero hindi lang sa trabaho.

Kundi sa buong araw.

Sa buong nararamdaman ko.

hindi ko alam—

kung gusto ko ba siyang makita—

o kung mas gugustuhin ko munang umiwas.

Tahimik ang buong biyahe pauwi.

Pagdating namin sa bahay, diretso akong pumasok sa loob, pag-akyat ko sa kwarto—

binuksan ko agad ang pinto. Napatigil ako dahil nandun siya.

Si Sebastian.

Nakaupo sa gilid ng kama.

Hubad ang pang-itaas.

Tanging boxer shorts lang ang suot niya.

Relaxed ang postura.

Parang wala lang.

Parang walang nangyari.

Parang hindi kami nag-away.

Parang hindi niya ako iniwan kaninang umaga.

Paglingon niya sa akin—

bahagya siyang ngumiti.

At doon—

lalo akong napamaang.

“Welcome home, wife.”

Mababa ang boses niya.

Parang normal lang ang lahat.

Parang wala kaming kailangang ayusin.

“Seb…”

Yun lang ang nasabi ko.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko.

Galit?

Relief?

Inis?

Lahat sabay-sabay.

Tumayo siya.

Dahan-dahan.

Hindi nagmamadali.

Diretso ang tingin sa akin habang papalapit.

At sa bawat hakbang niya—

parang bumibilis ang t***k ng puso ko.

Hanggang sa huminto siya sa harap ko.

Walang salita.

Walang paliwanag.

Tanging mata niya lang—

nakatingin sa akin.

Then—

hinawakan niya ang mukha ko.

Mainit ang palad niya.

Mahigpit.

At bago pa ako makapagsalita—

hinalikan niya ako.

Diretso.

Matagal.

Hindi magaan.

Hindi rin marahas.

Pero puno.

Parang doon niya ibinubuhos ang lahat—

yung hindi niya nasabi.

yung hindi niya maipaliwanag.

Napahawak ako sa braso niya.

Hindi ko siya tinulak.

Hindi ko siya pinigilan.

Dahil kahit galit ako—

hinahanap ko rin siya.

Paglayo niya—

hindi siya agad nagsalita.

Nakatitig lang siya sa akin.

Mas malalim.

Mas seryoso.

“You didn’t answer my calls.”

Mababa ang boses niya.

Hindi galit.

Pero may laman.

Napahigpit ang hawak ko sa damit ko.

“I was at dinner…”

Tahimik.

“With Claudine.”

Hindi siya nagreact agad.

Pero nakita ko—

tumigas ang panga niya.

“You didn’t go straight home.”

Hindi tanong.

Statement.

Napalunok ako.

“Sebastian—”

“You didn’t listen.”

Putol.

Mas mababa ang boses niya ngayon.

Mas delikado.

Napatingin ako sa kanya.

“Someone tried to take you.”

Diretso.

“At wala ako.”

Tahimik.

At doon ko naramdaman—

hindi siya galit dahil hindi ako sumunod.

Galit siya—

dahil muntik niya akong mawala.

“Seb…”

mahina kong tawag.

Lumapit siya ulit.

Mas malapit.

Hinawakan ang bewang ko.

Mahigpit.

“Do you have any idea…”

Mababa ang boses niya.

“…what I was thinking when you weren’t answering?”

Tahimik ako.

Hindi ko alam ang sasabihin.

Kasi alam ko—

mali ako.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya.

Mas malapit.

Hinawakan ko ang dibdib niya.

“Nothing happened to me…”

mahina kong sabi.

“And I’m here.”

Tahimik.

Pero hindi pa rin siya bumibitaw.

“Don’t do that again.”

Diretso.

Walang pakiusap.

Babala.

Napabuntong-hininga ako.

“Okay.”

Mahina.

Totoo.

Tahimik sandali.

Then—

dahan-dahan siyang yumuko.

Idinikit ang noo niya sa noo ko.

Mas malambot na ngayon.

Mas totoo.

“You scare me.”

Narinig ko ang basag sa boses niya, ramdam ko ang panginginig ng matitigas niyang braso na nakapulupot sa akin. Sa sandaling iyon, ang galit at tampo ko kaninang umaga ay tila natunaw, napalitan ng matinding habag at pag-unawa. Mali ako. Akala ko nagagalit siya dahil sumuway ako, pero ang totoo, natatakot siyang mawala ako.

"Seb..." bulong ko, "Nandito ako. Okay lang ako."

Dahan-dahan niyang inangat ang ulo niya. Ang mga mata niya—ang seryoso at madilim na mga matang madalas kong katakutan—ay puno ng pagsamba ngayon. Puno ng pagsisisi.

Hinalikan niya ako. Mabagal. Mapang-akit. Bawat dampi ng labi niya sa akin ay nagsasabing, patawad. Mahal kita.

Hinayaan ko ang sarili kong malunod sa sensasyon. Ito ang Sebastian na kilala ko. Ang Sebastian na maingat, na itinuturing akong tila isang mamahaling porselana na baka mabasag sa isang maling galaw.

Dahan-dahan kaming humiga sa kama. Ang bawat paghubad niya sa aking damit ay puno ng paggalang. Bawat haplos ng mainit niyang palad sa aking balat ay nagpapadaloy ng kuryente sa buong katawan ko.

Pero maya maya lang.

“Seb… ang higpit,” bulong ko, sinusubukang igalaw ang mga kamay ko pero tila bakal ang mga daliri niyang nakakulong sa akin.

Hindi siya sumagot. Sa halip, tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata—isang tingin na puno ng panganib. Doon ko nakita ang Sebastian na hindi ko kilala. Wala ang mapagmahal na asawa; ang nasa harap ko ay isang lalaking nilalamon ng takot, at pagnanasa.

Bigla niyang binitawan ang mga pulso ko, hindi para palayain ako, kundi para itulak ang magkabila kong hita nang malapad. Narinig ko ang mahinang langitngit ng kama sa bigat ng kanyang bawat galaw.

Naramdaman ko ang marahas niyang pagpasok—isang malalim at mabilis na paghampas na nagpatirik ng mga mata ko at nagpaarko sa aking likod, kahit marahas siya nasarapan pa rin ako kasi si Seb yan, ang mahal kong asawa.

Napasinghap ako, pilit humahanap ng hangin dahil sa biglaang sakit at sarap. Hindi ito ang ritmo naming dalawa.

Sa bawat pagbaba ng kanyang katawan, nararamdaman ko ang buong bigat niya. Ang kanyang mga palad ay nakadiin na ngayon sa aking balikat, itinutulak ako palubog sa kutson habang ang kanyang panga ay mahigpit na nakatitig sa akin. Bawat tunog ng aming balat na nagtatama ay tila sampal sa katahimikan ng kwarto.

“Arabella, you are mine…”, ang boses ay paos at tila nanggagaling sa kailaliman ng kanyang dibdib. “Sinasabi ko sa’yo, Arabella, akin ka lang.”

Sinubukan kong abutin ang kanyang mukha, pero mabilis niyang iniwas ang kanyang ulo at sa halip ay ibinaon ang kanyang mukha sa aking balikat, kinakagat ang bahaging iyon hanggang sa mapasigaw ako sa hapdi. Ang sakit ay nagdulot ng kakaibang kuryente, pero mas nangingibabaw ang lito. Bakit niya ako pinarurusahan?

Lalong bumilis ang kanyang paggalaw. Wala na siyang pakialam kung tumatama na ang aking ulo sa headboard ng kama. Ang bawat paghampas niya ay puno ng bagsik, parang gusto niyang markahan ang bawat himaymay ng aking pagkatao para hindi ko na malimutan kung sino ang nagmamay-ari sa akin.

Sinubukan kong sumabay, pero masyadong mabilis, masyadong marahas. Para akong nalulunod sa gitna ng isang bagyo na siya mismo ang gumawa.

Nang maramdaman kong malapit na kami sa rurok, lalo niyang itinaas ang aking mga binti hanggang sa maramdaman ko ang limitasyon ng aking katawan. Isang huling marahas na pagtulak ang ginawa niya—madiin, matagal, at tila ibinubuhos ang lahat ng poot at takot na kinimkim niya maghapon.

Huminto ang lahat. Ang tanging naririnig na lang ay ang malakas na pagpintig ng puso ko sa aking lalamunan. Nanatili siyang nakadagan sa akin ng ilang sandali, ang kanyang mabigat na paghinga ay dumadampi sa aking balat.

Dahan-dahan siyang bumitaw. Nang gumulong siya sa gilid, doon ko naramdaman ang panginginig ng aking mga binti. Pagtingin ko sa aking mga braso, may mga bakas ng kanyang mga daliri—mapulang marka na saksi sa ginawa niyang pag-angkin.

Hindi ako makapagsalita. Ang lalamunan ko ay tila may nakabara. Ang Sebastian na katabi ko ngayon ay tila isang estranghero. Hinihintay ko ang kanyang yakap, ang kanyang paghingi ng tawad, o kahit ang muling paghaplos nang malambing.

Pero nanatili siyang nakatalikod.