A Love Worth Fighting For

CHAPTER 19

Napabalikwas ako nang upo sa kama, ang aking hininga ay mabilis at putol-putol. Ang malakas na pintig ng puso ko ay tila nakikipagkarera sa katahimikan ng kwarto. Basang-basa ako ng malamig na pawis sa kabila ng lamig ng aircon.

“H-hindi...” mahina kong bulong, hinahawakan ang aking dibdib na tila sinusubukang pakalmahin ang sarili.

Sa panaginip na iyon, ang lahat ay tila totoo. Ang init ng sikat ng araw sa malawak na garden, ang amoy ng mga bulaklak, at ang pamilyar na haplos sa aking balikat. Noong naramdaman ko ang halik sa aking leeg, sigurado akong si Sebastian iyon. Ang bawat haplos niya sa aking bewang pababa sa aking hiyas ay nagdulot ng pamilyar na init at ungol na tanging siya lang ang nakakapaglabas sa akin.

Pero ang mukhang bumungad sa akin... ang mga matang iyon...

Hindi kay Sebastian ang mga iyon. Kay Darren.

Naramdaman ko ang matinding pandidirí at takot na gumapang sa buong katawan ko. Bakit siya? Bakit ko siya napanahinipan? Ano ang ibig niting ipahiwatig sa akin?

Napalingon ako kay Seb. Hinawakan ko ang kamay niya, ramdam ang init at gaspang nito. Gusto kong sumigaw, gusto kong gisingin siya para lang masigurong siya ang kasama ko, na siya ang nagmamay-ari sa akin, at hindi ang demonyong nakita ko sa aking panaginip.

Napapikit ako nang mariin, pilit na itinataboy ang imahe ni Darren. Pero sa dilim ng gabi, ang takot na muntik na akong mawala noong nakaraang linggo ay muling nagparamdam. Hindi lang pala si Sebastian ang natatakot. Ako rin. Natatakot ako na kahit anong layo namin, tila laging may aninong nakabuntot sa amin—isang aninong handang sumira sa kapayapaang pinaghirapan naming buuin.

Hindi na ako muling dinalaw ng antok.

Hindi na ako muling dinalaw ng antok kaya unti unti akong bumangon. Kinuha ko ang robe na nakasabit sa upuan at isinuot. Di na ako nag abalang magsuot ng bra at panty.

Lumabas ako ng kwarto papuntang dining area.

Hinayaan ko ang malamig at matamis na ice cream na dahan-dahang matunaw sa dila ko. Kahit papaano, nababawasan nito ang pait ng panaginip ko. Naka-upo ako sa mataas na stool chair sa dining area, ang suot kong bathrobe ay bahagyang nakabukas sa may hita dahil sa posisyon ko. Ramdam ko ang lamig ng hangin sa aking balat, isang paalala na wala akong suot na panloob sa ilalim nito.

"Hey, I'm looking for you," boses ni Sebastian ang bumasag sa katahimikan.

Napalingon ako. Nakatayo siya sa may pinto ng kitchen, tanging boxer shorts lang ang suot. Ang kanyang magulo pang buhok at ang paos na boses ay nagpapakita na kakagising lang niya.

"Hindi ako makatulog," mahina kong sagot, itinataas ang spoon na may ice cream. "Gusto mo?"

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Ang kanyang mga mata, na dati ay puno ng antok, ay biglang nagbago nang makita niya ang hitsura ko. Huminto siya sa mismong pagitan ng aking mga hita. Ang init ng kanyang katawan ay agad kong naramdaman, isang matinding kaibahan sa lamig ng ice cream na kinakain ko.

"Ice cream... sa kalagitnaan ng gabi?" anas niya, ang kanyang tingin ay bumaba sa aking mga labi na may bakas pa ng puting cream.

"Pampakalma lang," sagot ko, pilit na nagbibiro kahit ramdam ko na ang pagbabago sa hangin.

Kinuha ko muli ang spoon at kumuha ng malaking scoop ng ice cream. Pero bago ko pa ito maisubo, hinawakan ni Sebastian ang aking pulso.

"Let me," bulong niya.

Kinuha niya ang spoon mula sa kamay ko. Pero hindi niya ito isinubo sa sarili niyang bibig. Sa halip, dahan-dahan niyang iniyuko ang kanyang ulo at idinampi ang spoon sa aking ibabang labi. Ang lamig ng ice cream ay nagdulot ng kilabot sa akin, pero ang init ng kanyang hininga sa aking mukha ay higit na nakakalasing.

"Ang takaw mo, Bella," nakangisi niyang sabi bago dahan-dahang nilaplap ang ice cream mula sa aking labi.

Napaungol ako nang maramdaman ko ang dila niya—mainit, mapang-angkin, at may lasang vanilla. Hindi sapat ang ice cream para pawiin ang gutom na nakikita ko sa kanyang mga mata.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang spoon sa table. Ang kanyang mga kamay ay gumapang sa aking hita, itinutulak ang bathrobe paitaas hanggang sa tuluyang malantad ang aking p********e.

"Seb..." mahina kong tawag, ang aking boses ay nanginginig sa pananabik.

Kumuha siya ng kaunting ice cream gamit ang kanyang mga daliri. Ramdam ko ang lamig nito nang idampi niya ito sa aking dibdib, dahan-dahang nilalaro ang aking u***g na agad tumigas sa tindi ng sensasyon.

"Masyadong mainit ang gabi, Bella," bulong niya, ang kanyang mukha ay papalapit sa aking dibdib. "Kailangan nating palamigin."

Dahan-dahan niyang nilaplap ang ice cream mula sa aking dibdib. Ang bawat hagod ng kanyang dila ay nagpapadala ng kuryente na diretsong tumatama sa pagitan ng aking mga hita. Napaarko ang likod ko, ang aking mga kamay ay bumaon sa kanyang magulong buhok.

Hindi pa siya nakuntento. Kumuha muli siya ng ice cream at sa pagkakataong ito, idinampi niya ito sa aking hiyas.

Sa bawat pagsimot niya, tila hinihigop niya rin ang lahat ng lakas ko. Napaarko ang bewang ko, ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang buhok habang ang aking mga hita ay nanginginig sa tindi ng sensasyon.

“Mmm... Seb... oh god,” hindi ko na napigilan ang mapahiyaw. Ang bawat dulas ng kanyang dila sa aking pinaka-sensitibong bahagi ay nagpapadala ng kuryenteng tila sumasabog sa buong pagkatao ko.

Napaangat siya ng tingin sa akin, may pilyong ngiti sa kanyang mga labi na may bahid pa ng puting cream. “Bella, keep it down. You don’t wanna wake up them,” mahina niyang paalala, ang boses ay paos at puno ng pagnanasa.

Humingal ako, tinitigan siya nang diretso sa mga mata habang ang aking bathrobe ay tuluyan nang humulog sa aking mga balikat. “I really don’t care, Sebastian. I just want you,” hamon ko sa kanya, bago ko siya hinila paitaas para muling angkinin ang kanyang mga labi.

Hindi na siya nag-atubili. Sa isang mabilis na galaw, binuhat niya ako mula sa stool at maingat ngunit madiin na inihiga sa ibabaw ng mahabang kitchen table. Sa tindi ng aming pagmamadali, nasagi ng siko ko ang isang basket ng prutas sa gilid.

Clatter!

Nalaglag ang basket at nagtalunan ang mga mansanas at dalandan sa sahig, gumulong sa kung saan-saang sulok ng kitchen. Nagkatinginan kaming dalawa ni Sebastian, hingal na hingal, bago sabay na napatawa nang mahina. Ang tension na namumuo ay nahaluan ng saya at kilig—isang sandali na kami lang ang nakakaalam.

“Clumsy wife,” bulong niya habang hinahalikan ang aking leeg.

“Wild husband,” sagot ko naman, habang iginigiya ang kanyang kamay sa pagitan ng aking mga binti.

Mabilis niyang kinuha ang kanyang ari at sa isang madiing tulak ay ipinasok ito sa loob ko. Napasinghap ako, ang lamig ng porselana ng table sa aking likod ay kabaligtaran ng nag-aalab na init na nararamdaman ko sa loob. Mabilis at marubdob ang bawat paghampas niya. Wala kaming pakialam kung may makarinig, wala kaming pakialam sa gulo sa sahig.

Ang bawat pagtama ng aming mga katawan ay tila musika sa gitna ng hatinggabi. Ipinulupot ko ang aking mga binti sa kanyang bewang para lalo siyang mabaon sa loob ko. Sa bawat pag-ungol ko, sinasagot niya ito ng mas malalim na pagbaon, hanggang sa maramdaman ko ang pamilyar na panginginig ng aking buong katawan.

“Seb... now!” sigaw ko sa gitna ng sarap.

Sumabay siya sa akin. Isang huling madiing pagtulak, at pareho kaming binalot ng rurok ng ligaya. Ramdam ko ang mainit na bugso ng kanyang pagmamahal sa loob ko habang ang aking mga mata ay napapikit nang mariin, nilalasap ang bawat segundo ng aming pagsasalo.

Nanatili kaming magkayakap sa ibabaw ng mesa, parehong hingal, parehong pagod—pero parehong ayaw bumitaw.

Dahan-dahang hinaplos ni Sebastian ang buhok ko, ang mga daliri niya ay marahan, halos nakakaantok.

“Come on,” mahina niyang bulong. “You’ll get sick here.”

Napangiti ako, pagod ngunit kuntento.

“Kasalanan mo ‘to,” bulong ko pabalik.

Mahina siyang natawa, saka ako maingat na binuhat. Parang wala lang sa kanya ang bigat ko habang dinadala niya ako pabalik sa kwarto.

Pagdating sa kama, dahan-dahan niya akong inilapag, inaayos ang kumot sa katawan ko. Pero hindi siya agad humiga.

Nanatili lang siya roon—nakaupo sa gilid ng kama.

Nakatitig.

Napakunot ang noo ko. “What?”

Hindi siya agad sumagot.

Inabot niya ang pisngi ko, marahang hinaplos, ang mga mata niya ay hindi nawawala sa akin.

“You sure you’re okay?” mahina niyang tanong.

Sandali akong natahimik.

At doon— bumalik saglit.

Yung panaginip.

Yung mga mata.

Yung takot.

Pero ngumiti ako. Pilit.

“I am,” sagot ko.

Hindi siya kumbinsido.

Kita ko sa mata niya.

Pero sa huli, hinayaan niya.

Humiga siya sa tabi ko, hinila ako palapit, at isiniksik ang mukha niya sa leeg ko—parang gusto niyang siguraduhin na nandoon ako.

Na ligtas ako.

At sa gabing iyon, kahit pilit kong pinatahimik ang sarili ko—

alam kong pareho kaming hindi tuluyang nakatulog nang mahimbing.

Mainit ang sikat ng araw kinabukasan.

Pero hindi nakakainis.

Comforting.

Yung tipong gusto mo lang manatili sa ilalim nito habang naririnig ang tunog ng alon na marahang humahampas sa dalampasigan.

“Bella! Bilisan mo!” sigaw ni Claudine habang nasa tubig na siya.

Napatawa ako habang tinatanggal ang tsinelas ko.

“Sandali lang!”

Nasa gilid ako ng shore habang pinapanood silang tatlo—

Claudine.

Zara.

Kate.

Tatlong babae—

tatlong magkaibang personality—

pero iisa ang energy.

Masaya.

Malaya.

Pero bago ako tuluyang tumakbo papunta sa kanila—

napalingon ako.

Reflex.

Nasa shoreline—

ang mga lalaki.

Si Sebastian.

Nakatayo, relaxed, may hawak na drink—

pero hindi nagkakamali ang pakiramdam ko.

Alerto.

Sa likod nila, hindi halata sa iba—

pero kita ko.

Dalawang security.

Naka-distansya.

Nagbabantay.

Napakagat ako sa labi ko.

Saglit lang.

Saglit na paalala—

na kahit gaano kaganda ang lugar na ‘to…

hindi pa rin kami ganap na malaya.

“Come on!” sigaw ni Zara habang winawasiwas ang tubig papunta sa akin.

Napailing ako, pilit na inaalis ang bigat sa dibdib ko.

At tumakbo na ako papunta sa kanila—

at agad akong sinalubong ng malamig na tubig.

“Ahh!” napasigaw ako.

“Welcome to paradise!” sabi ni Claudine, sabay yakap sa akin.

Napatawa ako.

“Ang lamig!”

“Masasanay ka rin,” sabi ni Zara habang inaabot ang kamay ko.

Ilang segundo lang—

nasa gitna na kami ng dagat.

Hanggang bewang.

Hanggang dibdib.

Hanggang sa tuluyan na kaming nalubog.

“Okay, group hug!” sigaw ni Kate.

“Wait—NO—!”

Pero huli na.

Hinila nila ako pababa—

SPLASH!

Lahat kami lumubog.

At pag-ahon namin—

sabay-sabay kaming tumawa.

Malakas.

Walang pakialam.

Pero habang tumatawa ako—

napatingin ako saglit sa shoreline.

Nandoon pa rin siya.

Si Sebastian.

Hindi gumagalaw.

Nakatitig lang.

Diretso.

Sa akin.

“Your husband is staring,” bulong ni Claudine sa tenga ko.

Napatawa ako.

“Hayaan mo siya.”

“Hindi ‘yan ‘hayaan mo siya’,” sagot ni Zara.

“Parang kakainin ka ng tingin.”

Napalingon ulit ako.

At this time—

nahuli ko siya.

Diretso.

Hindi umiwas.

Bahagya siyang ngumiti.

Slow.

Confident.

Pero may ibang layer ngayon.

Hindi lang pagnanasa.

Kundi—

pagbabantay.

Napailing ako.

“See?” sabi ni Kate.

“Obsessed.”

Napatawa ako. “Shut up.”

Pero kahit anong pilit kong i-deny—

alam ko.

Tama sila.

At habang naglalaro kami sa tubig—

nagtatawanan—

nagkukulitan—

hindi ko maiwasang maramdaman—

kung gaano ka-simple ang moment na ‘to.

Kung gaano siya ka-gaan.

At kung gaano ko siya gustong tumagal.

Dahil sa likod ng lahat ng ‘to—

alam ko.

May mga matang nakabantay.

At hindi lahat ng ‘yon—

para protektahan kami.

Sebastian POV

Tahimik ang dalampasigan sa banda nila.

Mas maingay ang alon kaysa sa kanila.

Nakaupo si Sebastian sa isang beach chair, isang baso ng whiskey sa kamay, habang ang mga mata niya ay hindi umaalis sa dagat—

kung nasaan si Arabella.

Tumatawa.

Malaya.

Masaya.

“At this rate, mabubutas mo na ‘yang asawa mo sa kakatingin mo.”

Napailing si Sebastian, hindi man lang lumingon.

Narinig niya ang mahinang tawa ni Luis sa tabi niya.

“Shut up,” sagot niya, pero may bahagyang ngiti sa labi.

“Hindi, seryoso,” dagdag ni Luis, umiinom din. “Pre… ibang level ka. Noon pa lang, baliw ka na diyan.”

Napatingin si Sebastian sa baso niya.

Bahagya siyang napa-tsk.

Napailing.

At napangiti.

“Yeah…” mahina niyang sagot.

At kusang bumalik sa kanya—

yung unang beses.

Traffic.

Mainit.

Nakaupo siya sa loob ng sasakyan kasama si Luis, habang si Aiden ang nagmamaneho.

“Ang tagal,” reklamo ni Luis noon.

Hindi siya sumagot.

Kasi sa labas ng bintana—

may nakita siya.

Isang babae.

Nasa loob ng maliit na coffee shop.

Busy.

Nagmamadali.

Pero kahit ganon—

ang ganda.

Simple.

Pero hindi niya maalisan ng tingin.

“Pre… bakit ka nakatitig?” tanong ni Luis.

Hindi siya sumagot.

Hindi niya kayang sagutin.

Kasi sa mismong sandaling ‘yon—

alam niya.

Tapos na siya.

“Stop the car.”

“Ha?” gulat ni Aiden.

“Stop the car,” ulit niya, mas mababa ang boses.

At bago pa sila makapag-react—

bumaba na siya.

Diretso.

Papunta sa kanya.

Hanggang sa makaharap niya ito sa counter.

“Order, sir?” tanong ni Arabella noon, walang kaalam-alam.

Tinitigan niya lang ito ng ilang segundo.

Tahimik.

Hanggang sa—

“Caramel macchiato.”

Tumango ito.

“Anything else?”

Saglit siyang napaisip.

Then—

“Walang caramel.”

Napakunot ang noo nito.

“Sir… caramel macchiato po ‘yon.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Exactly.”

Napatawa si Sebastian sa alaala.

Umiling.

“Epic,” bulong niya sa sarili.

“Anong epic diyan?” singit ni Luis, nakangisi.

“Everything,” sagot niya.

Sumandal siya sa upuan, pero hindi pa rin umaalis ang tingin niya sa dagat.

“Alam mo bang one year kitang niligawan?” dagdag niya, parang kausap lang ang sarili.

“Alam ko,” sagot ni Luis. “At alam ko rin kung gaano ka ka-annoying noon.”

Napangisi si Sebastian.

“She hated me.”

“Oh, she really did,” tawa ni Luis.

At doon—

mas lalo siyang napangiti.

“She still does sometimes.”

“Yeah,” sagot ni Luis. “Pero ngayon… ibang klaseng hate na ‘yan.”

Tahimik ulit.

Pero komportable.

Habang ang hangin ay marahang dumadampi sa kanila.

At sa malayo—

nakita niyang napalingon si Arabella.

Diretso sa kanya.

Nahuli siya.

Hindi siya umiwas.

Hindi niya kailanman ginawa.

Sa halip—

bahagya siyang ngumiti.

Yung ngiting para lang sa kanya.

Sa kanya lang.

At habang pinapanood niya itong tumawa ulit—

tumakbo sa tubig—

nabasa ng alon—

napailing siya.

Mahina.

Pero puno ng laman.

Mine.

Hindi pagmamay-ari.

Hindi kontrol.

Kundi—

isang katotohanang hindi na mababago.

At kahit anong mangyari—

kahit anong dumating—

alam niya sa sarili niya—

hinding-hindi na siya babalik sa lalaking siya bago niya nakita si Arabella sa maliit na coffee shop na ‘yon.