Take Me (Leon Miguel De Guzman) Billionaire Erotic Romance (R–18)

Chapter 5

GUSTONG MAGALIT ni Leon dahil sa matinding prustasyong nadarama. Mahigit kalahating oras na siyang pinapainit ng dalawang sexy at magandang babaeng foreigners sa kandungan niya pero hindi rumiresponde ang katawan niya.

These ladies have tried everything they can to stimulate him, but it hasn't worked. Wala siyang maramdaman kahit katiting na init na dumadaloy sa mga ugat niya. He feels nothing. Damn it!

Nagbilang siya ng sampu sa isip niya bago niya idinilat ang mga mata. "Stop!" Awat niya sa isang babaeng akmang bubuksan ang zipper ng suot niyang denim jean. Nakakahiya at nakakababa ng p*********i niya ang nangyayari ngayon sa kanya. Ridiculous, indeed! At kailan pa siya naging ganito?

"I'm sorry, ladies. I'm not in the mood tonight." He remarked as he got up from the couch and approached the bartender, asking for hard drinks.

He clenched his teeth in disbelief and frustration. He was celebrating with Laith at the pub, dahil naging successful ang business deal niya today with the Arabs. Subalit sa halip na mag–enjoy siya ay nauwi lamang siya sa pagkainis sa sarili dahil sa kakatuwang nangyayari sa katawan niya. Laith has no where to be found, marahil sa mga sandaling iyon ay nagpapakasaya at nagpapakalunod na ito sa sarap sa piling ng tatlong babaeng kasama nito kanina.

Damned! His friend was having a good time while he was miserable. Wala sa loob na napangiti ng mapakla si Leon. Inisang lagok ang laman ng kupita ng alak na inabot ng bartender.

It was the first time something like this had occurred

to him. Kailanman ay hindi pa siya ipinahiya ng sarili niyang katawan, except now. Damn it! He has a wild sexcaped, he likes women as he loved s*x, he loved playing with them in bed, and s*x was part of his life's existence. Subalit bakit ngayon ay ayaw tumugon ng katawan niya? Ngayon lang siya nagkakaganito sa tanang buhay niya mula nang mamulat siya sa mundo ng sekswal! Those women he just left were so ready to get a laid, but all of a sudden he could feel nothing.

Kanina naman ay naramdam niya ang pagwawala ng p*********i niya dahil lamang sa ungol ng babaeng tinulungan niya kanina. Lumabas siya ng silid na pawis na pawis at tinaggal din niya ang pagkakabutones ng puting long sleeve shirt niya na tila init na init. Nagwawala ang kasarian niya sa ilalim ng suot niyang slack. And he had no choice, but to let it go. Pumasok siya sa isang bakanteng silid at nagtuloy–tuloy sa toilet, and there isinagawa niya ang dati niyang gawain noong kabataan niya—ang mariyang palad.

Tila isang buhawi na mabilis pumasok sa diwa niya ang magandang imahe ng babae. Malinaw pa rin sa balintataw ni Leon ang hitsura nito. Kanina sa suite niya habang nagsasalita si Vanessa ay hindi niya. mapigilan ang sarili na huwag mapatitig sa magandang mga labi nito. Hindi rin niya napigilan ang sarili at nanulas sa bibig niya mga katagang nabanggit niya rito na naging dahilan upang sampalin siya nito. And he deserved it! Somehow, he was glad that she did that to him as he got the chance to kissed and savor the taste of her lips. At marahil kung hindi lamang niya napigilan ang sarili ay maaangkin niya ng tuluyan ang babae lalo na nang tugunin nito ang mga halik niya.

He had s*x with countless women in the world, but Leon never ever experienced such yearning and burning desire of wanting a woman so badly, except for Vanessa. Sa pakiwari niya nang mga sandaling 'yon ay tila siya nagbalik sa edad na disisais, nagagahol siyang mahawakan, mahalikan at matikman ang dalaga pero abot–abot ang pagtitimping ginawa niya.

She was the very first woman who dare to lay a fingers on his handsome face. Ang ibang mga babae ay halos lumuhod sa harapan niya para lamang kausapin at tapunan niya ng pansin.

But that woman Vanessa was different, it seemed to him na wala itong pakialam kahit saksakan siya ng gandang lalaki o kahit ubod siya ng yaman. Wala rin yatang epekto ang karisma niya sa babaeng iyon. Wala sa loob na napangiti si Leon nang maalala ang tamis ng mga labi ng babae. The taste of it was so good that he couldn't help himself. Hindi niya napigilan ang sarili na huwag mapahawak sa kabilang dibdib nito. Ang katamtamang laki ng dibdib ni Vanessa ay tila sadyang ginawa para sa mga palad niya. At kanina habang kumakain ito nai–imagine niya that she was playing with his length as well as his balls. The sight of her made him feel so horny in just a blink of an eye. Pero kaagad niyang kinontrol ang sarili. Marahil kung katulad lamang ito ng mga babaeng naka hooked niya ay hindi niya ito hahayaang makalabas ng suite niya na hindi natitikman at hindi nadadala sa langit.

Oh s**t! Lumapad ang pagkakangiti ni Leon at muling tinawag ang bartender to give him more hard drinks. Pasimple rin niyang dinama ang sariling harapan. Surprised registered on his handsome face as he felt the rapid arousal of his length by only thinking of Vanessa.

Pumipintig ang p*********i niya sa loob ng suot niyang denim jean dahil lamang sa pag–iisip niya sa babaeng iyon. Samantalang kanina pa siya pinapainit ng dalawang babae sa loob ng pub. Inisang lagok niya ang laman ng basong iniabot ng bartender pagkatapos ay naglabas siya ng dirhamong papel sa wallet niya saka nilapag iyon sa katabi ng inumi.

"Keep the change," aniyang tumayo saka nagmamadaling lumabas ng pub.

Inabot niya mula sa bulsa ng denim jeans niya ang telepono saka tinawagan si Laith. Hindi kaagad sinagot ng kaibigan ang tawag niya. And when Laith answered his called the fucker was breathing hoarsely like as if he was in the best ride of his life.

"What?!" Galit na singhal nito sa kanya. "I'm in the middle of something!" Dagdag pa nito na sinabayan ng ungol. Naririnig din ni Leon ang halinghing ng mga babae sa kabilang linya.

"May number ka ba ng isa sa mga kaibigan ni Vanessa?"

"f**k you, Leon tumawag ka lang ba par itanong yan? Of course I have."

"Send it to me asap." Pagkasabi n'yon ay pinatay na niya ang tawag. Naghintay pa siya ng sampong minuto bago dumating ang hinihingi niya.

Kaaagad niyang pinadalhan ng mensahe si Rose. Pasado alas dose na ng hating gabi kaya nakasisiguro siyang tulog na ang magkakaibigan pero nag–message pa rin siya kay Rose. Nagdahilan siya na gustong kunin ni Doctor Swift ang numero ni Vanessa upang matawagan ito at makumusta. Ilang minuto rin siyang naghintay bago siya nakatanggap ng reply buhat sa babae. Happiness washed over him as he received her phone number. Saglit din siyang nakipag–usap kay Rose bago nagpaalam. He doesn't want to be rude to the friend of the woman he wanted to score with.

It was past one o'clock in the morning when he got back to his suite. Kaagad niyang tinawagan ang numero ni Vanessa. Nagdalawang isip din siya na baka tulog na ito at ayaw niyang maisturbo ang babae. Pero hindi niya napigilan ang sarili.

"H–hello..." umungol na sagot ng nasa kabilang linya. Halatang nagising ito dahil sa tawag niya.

Nahigit ni Leon ang paghinga nang marinig ang boses ng babae. Kasunod n'yon ang pag–aklas ng gitnang bahagi ng katawan niya.

"Please accept my apologies for waking you up in the middle of the night, honey." Hindi kaagad sumagot ang nasa kabilang linya.

"Ness, honey, are you still there?"

"Who's this?"

"It's me, Leon—"

Hindi pa man natatapos ni Leon ang sasabihin ay biglang naputol ang linya.

"f**k!" Napamurang bulalas niya. "Did she just cut off his calls?" Hindi makapaniwalang tanong niya sa sarili. Wala pang babaeng binabaan siya ng telepono, except for that woman. Muli niyang tinawagan ang numero nito pero hindi na niya iyon makontak.

"Damn it! What is wrong with that woman!"

Hindi lang nito pinatay ang telepono, she even switched her phone off. Galit at dismayang ihinagis niya sa kama ang telepono. Pagkatapos ay tinanggal niya ang kasuotan at pumasok sa loob ng banyo. For the second time within twenty four hours ay gagamitin na naman niya ang palad niya to release his frustration because of her.

••••••

VANESSA stared at her phone, unsure whether or not to message Leon and apologize. It was past one o'clock in the morning when her phone rang. Wala naman nakakaalam ng numero niya maliban sa dalawa niyang kaibigan dahil para lamang iyon sa pagbabakasyon nila rito sa Dubai.

Sinagot niya iyon at gayon na lamang ang pagkagulat niya nang marinig ang boses ni Leon at mabatid na ang lalaki ang tumatawag sa kabilang linya. Naging mailap na nga ang antok sa kanya kagabi hindi lang dahil sa panunukso ng mga kabigan niya kundi dahil hindi mawala sa isip niya ang guwapong mukha ng talipandas na lalaking iyon. Higit sa lahat ay hindi siya tinatantanan ng alaala ng mga halik na na–experience niya mula kay Leon. At nang

magawa niyang makatulog ay saka naman tatawag ang maginoong bastos na lalaking iyon. She cut off his call and switched off her phone immediately, para hindi na ito muling makatawag sa kanya. Sa pagkakaalala niya ay hindi niya binigay ang numero nito sa kanya pero paano nito nakuha ang phone number niya?

Kanina sa tour bus ay tinanong siya ni Rose kung natawagan ba siya ni Dra Swift. Sinabi rin nito na ito ang nagbigay ng numero nito kay Leon. Nakaramdam siya ng guilt. Kung ano–ano kasi ang iniisip niya.

"Anong mayroon at kanina ka pa nakatulala at nakatingin dyan sa telepono mo?" untag ni Rose na nagpapitlag sa kanya.

"Wala may naiisip lang ako,"

"Then mamaya mo na yan isipin papasok na tayo sa loob." Sabi nito.

"Mauna na kayo, aayusin ko muna itong camera," aniya.

"Sumunod ka kaagad, ha," dagdag pa ni Sarah.

"I will," she smiled and nodded.

Nasa Burj Al Arab (The tower of Arabs) sila nang mga sandaling iyon. Isa 'yon sa tourist spot na kailangan nilang puntahan. And ito rin ang huling lugar na pupuntahan nila, at huling araw na rin nila dahil babalik na sila sa Pilipinas bukas ng madaling araw. Kinuha niya ang camera upang kumuha ng mga larawan ng matayog at na gusaling iyon, bago sumunod sa mga kasama sa loob. Katulad ng Burj Khalifa ay walang sinuman ang hindi hahanga sa matayog na building na iyon.

Burj Al Arab stands on an artificial island that is 280 m (920 ft) from Jumeirah Beach and is connected to the mainland by a private curving bridge. The shape of the structure is designed to resemble the sail of a ship. It has a helipad near the roof, at a height of 210 m (689 ft) above ground. And they are lucky enough that they could tour inside the magnificent hotel.

Subalit bakit parang wala roon ang isip niya? Okupado ni Leon ang utak niya. Nagdadalawang isip pa rin siya kung tatawagan niya ito at hihingi ng paumanhin. But in the end, she chose to call his number. Kinuha niya mula sa loob ng bag niya ang telepono upang tawagan ang lalaki pero sa kabiglaan niya ay biglang siyang nabangga ng isa sa mga batang naghahabulan sa loob ng hotel.

Nabitawan niya ang telepono at kasabay n'yon ang pagtilapon ng pinakamamahal niyang camera. Ang pagbagsak ng telepono at camera niya ay nakaagaw ng atensiyon sa ibang mga tao sa loob ng hotel. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ang kahabag–habag na sinapit ng camera niya.

A kind woman picked up her phone from the tiles and handed over to her. She thank her for that, she was glad that it had made it through the fall, nagalusan lamang ang gilid ng case nito.

However, her camera, on the other hand, did not survive. Nakatitiyak siya roon. Vanessa took up her camera with trembling hands. Gusto niyang maiyak dahil sa sinapit ng camera niya. The camera's lens, as well as several other components, were cracked.

And the blond youngster was nowhere to be found to make amends. Hinabol nito ang kapwa bata sa ibang panig ng hotel. Nangilid ang mga luha sa sulok ng kanyang mga mata. Pinakaiingatan niya ang bagay na 'yon pero sa isang iglap ay nawasak lamang ng gano'n kadali. Nanlumo siyang hinimas–himas ang camera.

"Let me see, honey."

Buhat sa kung saang panig ng hotel ay sumulpot ang lalaking hindi niya inaasahan na muling makikita. Inabot ni Leon ang camera mula sa kamay niya at sinipat–sipat 'yon.

Napatiimbagang ito, as he was checking the camera. It was completely broken. Kailangan iyon dalhin sa isang professional para matingnan iyon.

"I'll buy you new one, honey. You don't have to cry," he said, as he wiped the tears from the corner of her eyes.

Iniwas niya ang mukha. "There's no need for you to do that and I'm not crying, okay. At saka hindi naman ikaw may kasalanan kaya bakit mo naman ako bibigyan ng bagong camera?"

"Consider it as a gift,"

"I won't accept it," she responded with a thick voice.

Bigla ang pagsipa ng kaba sa dibdib niya. Kasabay n'yon ang pagrambulan ng mga paru–paro sa loob niya. "What are you doing here, anyways?" Pagkuwan aniya upang maibsan ang tensyong nadarama niya. Pasimple niyang pinasandahan ng tingin ang kabuuan ayos ng lalaki. He was wearing suit that makes him even more respectable and damn so handsomer. Pinagala niya ang paningin sa lobby ng hotel. Some women hotel staff and guests were looking at them. At pulidong hindi sa kanya nakatingin ang mga ito kundi kay Leon.

Kung bakit kasi ang guwapo ng lalaking ito!

Leon heaved a sigh as he was staring at her. Lalong dumagundong ang dibdib niya sa subrang kaba. "Did I disturb your sleep last night, Ness?" Malamlam ang mga matang nakatitig ito sa kanya.

Napalunok siya, iniwas ang paningin. "Ano ang ginagawa mo rito?"sa halip aniya.

"Ness, wala akong intensiyong masama sa'yo, I just want us to be friends," ginagap nito ang isang palad niya saka marahang pinisil iyon. She wanted to withdraw her hand from him, but Leon held it tightly.

Pakiwari ni Vanessa ay nadagdagan ang bilis ng pagpintig ng puso niya sa ginagawang iyon ni Leon.

"N—nakatulog ako k—kagabi eh at na na–lowbat ang telepono ko, nakalimutan ko kasing i–charge," she stammered.

Itinaas niya ang mukha upang sabihin kay Leon na binitiwan na nito ang palad niya pero mali yata ang ginawa niyang iyon dahil halos wala nang pagitan ang kanilang mga mukha dahil nakatitig din ito sa kanya. Her eyes met his, she saw something in his blue eyes that she could't explain. Pero sapat na iyon para lalong magwala ang puso niya sa loob ng dibdib niya.

Hinawi ni Leon ang hibla ng buhok na tumabing sa kaliwang pisngi niya saka isinilid iyon sa likod ng tainga niya nang hindi pinuputol ang pagkakatitig sa maganda niyang mukha.

"L–Leon..."

"Please dine with me, tonight. Ness," he asked formerly as he caress her cheek with the back of his hand. Ang isang kamay nito ay nakahawak pa rin sa palad niya.

"I can't. Flight na namin ng madaling araw at baka mapuyat ako,"

"It won't take long, hahatid kita kaagad pagkatapos,"

"But—"

Nabitin sa ere ang pangangatwiran niya nang mula sa kaliwang bahagi ng hotel ay tinawag ni Laith ang pangalan ni Leon. He gave him a sign through pointing his own wrist watch na tila ba may importante itong gagawin na dapat na isaalang–alang ni Leon. Ang sunod na ginawa ni Laith ay ngumiti at kumaway ito sa kanya.

"Anong oras matatapos ang tour n'yo?"

"Isang oras kami rito tapos babalik na kami sa hotel,"

Sinipat ni Leon ang mamahaling wrist watch nito. "I'll call you after my meeting," he said, as he smiled at her so sweetly bago ito sumunod kay Laith.