Her Stupid Master [TAGALOG]

"NANDITO na tayo, anak.” Hawak-hawak pa rin ng babaeng nasa mid-thirties ang kamay ng isang batang paslit habang nakaharap ang mga ito sa isang malaking bahay na may mataas na pader. "Wow!” Manghang-mangha ang batang babae sa kaniyang nakikita. “A-Anlaki pu ng b-bahay, nanay!" hindi nito mapigilang sambitin. Napatingin naman sa kaniya ang kaniyang nanay. "Diyan ako nagtatrabaho anak at kaya ganyan kalaki ang bahay nila dahil marami silang pera," ang paliwanag niya sa anak. "A-Ang ibig sabihin po ay mayaman sila?" ang inosenteng na tanong nito. Tumango naman ito bilang sagot. "Oo, mayaman sila anak. Kaya ikaw, kapag naging lima na ang edad mo ay pagbubutihan mo ang pag-aaral para maging ganito rin kalaki ang magiging bahay natin.” Yumukod ang nanay niya at hinaplos ito sa pisngi at saka ngumiti. Tumango ang batang paslit. "Pagbubutihan ko pag-aaral ku at sisiguraduhin kong magiging ganito rin kalaki magiging bahay naten!" ang sagot ng batang paslit habang nakangiti. Tuwang-tuwa ito sa kaniyang nakikita. “Naku, ba namang bata ka, oh. Pumasok na nga lang tayo.” Tumayo ang ginang at hinila papasok ang anak papasok ng loob ng gate. “Napakakulit mo!” ang patuloy pa nito sabay kurot sa kaniyang pisngi. "Arekupp!" Napanguso naman ang anak. Tuloy lang sa pagpasok ang dalawa—ni hindi man lang hinarangan ang mga ito ng security guard na naka-duty. Katulad ng kanina ay mangha pa rin ang batang babae. Hindi ito makapaniwalang makakapasok siya sa ganito kalaking bahay na inaapakan niya ngayon. Ang kulang na lang ay dapuan na ng insekto ang nakabukas na bunganga niya. "Wow!” ang hindi mapigilan ng babaeng paslit na sambitin nang makapasok sa loob ng malaking bahay. Napakamoderno at ang ilang mga gamit na makikita mo rito ay kumikinang pa na halatang mula sa sobrang kalinisan, ang ibang mga gamit ay gawa pa sa ginto at pilak. “Ang g-ganda!" ang namamanghang usal nito nang makita ang kabuuan ng loob ng malaking bahay. Sa isang sulok ay nakaupo sa sofa ang isang babae habang umiinom ng tsaa. May hawak itong diyaryo at medyo basa pa ang buhok na halatang kakatapos lang niyang maligo. Naka-business attire ito at mukhang papasok pa lang sa kaniyang opisina. Lumapit ang mag-ina rito. Nang mapansin ang presensya ng dalawa ay napatingin ito sa gawi nila. Nakangiting sinalubong sila ng babae. “Manang Zy.” Nahihiyang ngumiti naman ito sa babaeng kaharap niya ngayon. Mula sa kaharap niya ay bumaba ang mga mata nito sa babaeng paslit na hawak-hawak ni Manang Zy. Yumukod ito upang magpantay silang dalawa. “So, this is your daughter?” ang tanong nito. "Opo, Ma'am Eden," ang sagot ni Manang Zy. Napatingin naman ang kaniyang amo sa babaeng paslit. “Kumusta na ang kalagayan niya?” ang tanong nito. “Kahapon lang po kami nakalabas ng hospital. Mabuti naman na ang kalagayan niya ngayon at niresetahan lang siya ng doktor ng gamot para mas lalo pang lumakas ang katawan niya.” Nagkasakit ang anak nito kaya ilang linggo siyang hindi nakapagtrabaho dahil umuwi siya para alagaan ang anak niya sa hospital. Tahimik… "Ang cute, cute mo naman baby. Ano'ng name mo?" ang tanong niya sa batang paslit. "K-Kelcy pu ang pangalan ko," ang mahinang sagot nito. Tila nawiwili siya sa kausap. "Ilang taon ka na?" ang tanong ulit niya. "F-four na pu akow," ang sagot ng batang babae sabay taas ng apat na daliri. Sa pagkagigil ay napisil niya sa pisngi si Kelcy. Tila nasisiyahan ito sa kausap. "Magkaedad lang pala kayo ng anak ko," ang nakangiti niyang sagot. Mayamaya pa ay napatingin ito sa suot niyang relo. Napakurap siya nang makitang late niya siya sa pupuntahan kaya dali-dali itong tumayo. "Gusto mo bang mag-play?” ang tanong niya sa babaeng paslit. Ang mapungay na mga mata ni Kelcy ay biglang kumislap. Mabilis itong tumango. “O-opo!” “Mabait at bibo iyong anak kong si Carlos. Sigurado akong magkakaroon ka ng bagong kaibigan.” "G-Gusto ko pung mag-play!" ang masayang sagot nito. Tumayo siya at tinawag ang isang aleng naglilinis ng isang malaking picture frame. Inutusan niya na dalhin si Kelcy sa playroom kasama ng kaniyang anak. Lumapit naman iyong ale para dalhin ang batang paslit sa playroom. Naiwan si Kelcy na mag-isa sa labas ng nakabukas na pinto. Palinga-linga siya sa paligid. Hindi niya alam ang gagawin niya. Ilang sandali pa ay sinubukan nitong pumasok sa nakabukas na kuwarto. "Wow!" Napanganga siya sa nakita. Halos lahat ng laruan na nakikita niya ay puro panlalaki. Gayunpaman ay hindi niya pa rin mapigilang mapahanga dahil ngayon lang siya nakakita ng ganoon karaming laruan. Tahimik… Sa pagkawili ay dinampot niya ang laruang kotse na nakakalat sa sahig. Sinubukan niya itong patakbuhin. Kaya lang ay bigla siyang natakot at nataranta nang umikot ang gulong ng kotseng hawak niya kahit hindi niya naman ito ginagalaw. "S-sino ka?!" Sa pagkuwan ay bigla na lamang lumantad ang batang lalaking hanggang leeg lang niya. May hawak itong remote control habang nakasuot ng sumbrero. Nakatingin siya sa hawak ni Kelcy na laruang kotse. "A-Aku si Kelcy, ikaw?" Natulala siya sa lalaking kaharap niya. “B-bakit mo hawak laruan ko? A-akin ‘yan, ah!" ang asik niya habang nabubulol at hirap na sabihin ang gusto niyang iparating. Agad namang binitawan ni Kelcy ang hawak niyang laruan. “S-sorry.” “Magnanakaw ka siguro, ‘no?!” “Hindi, ‘no!” ang maagap na sagot ni Kelcy. “M-Mukha ba akung magnanakaw?” “Hmmpft.” Nagtatanong ang mga mata niya sa iniisip ng lalaking pinagkakamalan itong magnanakaw. “Hindi.” Mabuti naman. Dahil totoo namang hindi magnanakaw ang magandang babae na kaharap niya ngayon. “P-pero bakit ka nandito sa playroom ko?” Nahiya naman ang batang babae. “B-babalik na lang ako. Baka hanap na ako ni nanay," ang sagot na lang niya sabay talikod. Sa isip-isip niya ay mali yata siya ng pinasukan. Hindi niya inaasahan ang pangyayari. Akmang lalabas na sana siya nang muli siyang mapalingon. Nagtatanong naman ang itsura ng batang lalaki nang magtama ang paningin nila. “C-Carlos?” Bahagyang namilog ang mata ng lalaki. Sandali lamang ay napakamot siya ng ulo at humakbang palapit kay Kelcy. “I-Ikaw ba si Carlos?” “P-paano mo nalaman ang pangalan ko?” “I-Ikaw nga si Carlos!” “B-bakit mo ako kilala?” Tila hindi mawari kung seryoso ito hindi. Walang emosiyon ang batang lalaki. “H-Hindi ba nanay mo iyung Ma’am Eden? S-Sabi niya kasi sa akin kanina.” Tumango-tango si Carlos. Hindi rin alam kung paano kausapin ang kaharap niya ngayong si Kelcy. Tila natahimik at naubusan ng sasabihin. “B-Balik na ako,” ang pagpaalam ni Kelcy. Tila nalungkot si Kelcy na hindi niya mawari kung ano ang dahilan. Napatungo ito at saka tumalikod upang tahakin ang pinto. Tahimik. “Psst!” Bigla siyang natigilan. “H-Huwag ka munang umalis.” Tumikhim ang boses ni Carlos. Hindi makapaniwala si Kelcy sa boses na narinig niya. Napalingon ito at nakita niyang nakangisi na siya ngayon. “Baka hinahanap na ako ni nanay, e.” Tumalikod na ulit ito. Sa pagkuwan ay hinigit ni Carlos ang kamay niya pabalik. "Huwag ka munang uwi, laro muna tayo!" ang ma-awtoridad na sambit nito at hinila ang kamay ni Kelcy. Dito ay nakita niya ang kabuuan ng playroom. Kung ikokompara sa mga Children’s Indoor Playground businesses na makikita sa mga malls ay hindi ito magpapatalo. May kalakihan din ang isang ‘to. “Gusto kong maglaro ng bahay-bahay. Samahan mo ‘ko.” Hindi mawari kung seryoso ba ito sa sinasabi niya. "Sige ba!" Tila biglang nakalimutan ni Kelcy ang hiya sa kaniyang kausap. Pumanhik pa ang dalawa para libutin ang kabuuhan ng playroom. "Wow!" Namangha ito nang makita ang isang bahay na kasyang-kasya sila para makapasok. "Ganda 'no? Bili sa akin 'yan mommy ko at pati pa iyang slide-slide," ang sabi niya sabay turo sa isang playground slide na parang nagpapasikat. "Sana all!” ang tanging nasabi lang niya na ginaya ang sinasabi ng mga kapwa niya bata sa kanilang probinsiya. Tila naiinggit ito sa nakikita dahil walang ganitong mga laruan sa bahay nila. Tanging barbie doll na kasing laki ng braso niya ang mga laruan niya sa bahay nila. "Bahay-bahay na tayo?" ang tanong ng lalaki. "Sige, sige!" ang sagot agad ni Kelcy. Binuksan ni Carlos ang pintuan ng bahay at pumasok na ang mga ito. "Wowww!" ang tanging nasabi ni Kelcy dahil may makapal na kutson dito. Kung titingnan mo ay para talaga itong kwarto, maliit nga lang. "Kanina ka pa wow nang wow, ah. Wala kayong ganito, ‘no?" ang tanong niya. Umiling ang babae. "Wala kayong ganito? ‘Y-yung kaibigan ko ay meron silang ganito tuwing pumupunta ako sa kanila.” “Hindi ku alam," ang sagot ni Kelcy. Kung tutuusin ay kasing laki lang ng bahay nila ang playroom kung nasaan sila ngayon. "Bakit hindi mo alam?" ang tanong ulit niya. "Ewan ko kay nanay," ang kiming sagot ni Kelcy. "E-Eh, sino ba nanay mo at bakit ka naman nandito?" ang tanong ulit ni Carlos dahilan para mabulol ulit ito. "Si Nanay Zy," ang sagot nito. "Si Nanay Zy?” Natigilan si Carlos at napatingin kay Kelcy. Pinagmasdan ang kabuuang mukha ng babae. Tumango si Kelcy. “Oow.” Abala silang dalawa sa kakalaro ng kaniya-kaniya nilang laruan. Tahimik… "Gusto mo laro tayo Nanay-Tatay? Ikaw ang nanay ako naman ang tatay… at ikaw naman asawa ko," ang tanong niya. "Sige ba!" ang masayang sagot nito. "Sandali lang.” Tumayo ito at saka tinahak ang pinto. “Kuha lang ako ng baby natin," ang bilin nito bago tuluyang lumabas. Pagbalik ni Carlos ay may dala na siyang isang maliit na manika. Yakap-yakap niya ito na tila pinapatulog ang kanilang anak. "Bakit ka iyak, baby? Gutom ka na ba?” Napanguso ito. ”Gusto mo dede kay mommy?" ang nakangiting sabi niya. Ibinigay naman ni Carlos ang anak nilang manika upang ihele-hele ito nang makatulog. Kung titingnan ay para talaga silang mag-asawa sa posisyon nila, mga paslit nga lang tingnan. “Ano gusto mong pangalan sa baby natin?" ang tanong ni Carlos. Napahawak si Kelcy sa sentido niya para mag-isip. "Sienna na lang!” ang sagot niyo. "Ang ganda! Mukhang hindi baduy!" ang sagot nito. Patuloy si Kelcy sa paghele ng kanilang baby samantalang si Carlos naman ay nakatingin lang sa baby nila habang nakangiti. Sobrang saya ng dalawa sa kanilang ginagawa. "Gutom na si Baby Sienna. Painumin mo na siya gatas mo, Babe.” Para ngang mag-asawa ang dalawa dahil sa sinabi ni Carlos. Itinaas ni Kelcy ang damit niya at saka itinutok ang kaniyang dede sa labi ng baby nila. Nakatingin lang naman si Carlos habang nakangisi. "Bakit?" ang tanong ni Kelcy sa kaniya. Ngumisi lang ang lalaki. Ilang sandali pa ay bigla na lang magkalapat ang labi ng dalawa. Hinalikan ni Carlos si Kelcy sa labi. Nanlaki naman ang mga mata ni Kelcy at mabilis itong umiwas sa lalaki. "Bakit mo gawa iyon?!" ang hindi makapaniwalang tanong nito at mabilis na pinunasan ang kaniyang labi. Napakamot siya sa batok at napanguso. "'Di ba iyan naman ang gawa ng mag-asawa?" ang tanong nito. "O-oo, bakit?" ang balik ni Kelcy. "E-Eh, bakit mo ako pinigilan?" ang balik din nito sa kaniya. "Bawal kaya 'yown! Bata pa kasi tayo at saka magagalit si Papa Jesus!” ang sagot niya. Hindi na ito sumagot pa at iniba na lang niya ang usapan. "Share na lang tayo dito sa lollipop!" ang hirit niya sabay taas ng hawak niyang lollipop. Hindi naman nakatanggi si Kelcy dahil gustong-gusto niya itong kainin kahit pa pinagbabawalan siya ng nanay niya na kumain ng mga matatamis na pagkain. Ilang minuto nagpalitan ng laway ang dalawa hanggang sa maubos na nila ang lollipop ni Carlos. "Tulog na tayo?" ang tanong ni Carlos na parang biglang napagod sa ginawa nila. "Sige.” Tumango si Kelcy at saka inihiga ang hawak niyang manika. “Matutulog na rin si Baby Sienna," ang patuloy niya. “Babe.” Umusog si Carlos ng kaunti at sandali pa lamang ay magkatabi na silang dalawa. Bigla na lamang hinalikan ni Carlos si Kelcy sa magkabilang pisngi. Kung para sa kaniya ay parang normal lang na gawin niya ito sa kaniya dahil mag-asawa naman silang dalawa. Mukhang hindi pa nga niya naiintindihan na ang ginawa nila ay sagrado. "Kelcy?" Wala pa sa isang iglap ay biglang bumukas ang pintuan kung saan naglalaro ang dalawang batang paslit. “Kelc—” Bumulaga sa harapan nila ang nanay ni Kelcy na hindi makapaniwala sa nadatnan. “Sus, maryusep! Carlos, bakit mo hinahalikan si Kelcy?!" ang sigaw nito at mabilis na napatakip sa kaniyang bibig. "N-Nanay Z-Zy?!" ang halos magkasabay na sambit ng dalawa dahil sa matinding pagkagulat. Nanlaki ang mata nila dahil sa gulat.