[4] Her Nightmare
1930 Words
[4] Her Nightmare
----
Michiko's Pov
"Michiko, don't run away."
Napahinto ako sa pagtakbo. Bakit nga ba ako tumatakbo? Paglingon ko, dun ko nalaman kung bakit. Kailangan kong tumakbo dahil papatayin niya ako. Kailangan kong makawala sa kanya. Napabangon ako habang hinahabol ko ang aking hininga. Ang bilis rin ng t***k ng puso ko. Michiko calm yourself. You're not afraid of her anymore because you already killed her right?
"M-Michiko. W-why?"
Nakangisi ako habang pinagmamasdan siyang nag-aagaw buhay. Huminga ako ng malalim saka pumikit. Nakaraan na 'yun, isang nakaraan. Tumayo ako at tinungo ang malaking glass window. Tinabig ko ang kurtina at may naaninag akong tao sa likuran ko dahil sa reflection nito sa salamin.
"Who's there?" I shouted but silence only replied me.
Kinusot ko ang mga mata ko. Hindi naman kaya namamalikmata lang ako? Inilibot ko muli ang paningin ko sa buong kwarto ngunit walang bakas ng ibang tao. Kaya ibinalik ko na lamang 'yung tingin ko sa labas. The sun is about to rise. Binuksan ko ng malaki ang kurtina. Laking gulat ko nalang ng may dugo na ito. Tinignan ko ang mga kamay ko at puno narin ito ng dugo. Paglingon ko ang daming dugo na nakakalat sa kwarto ko. Sa dingding, sa ceiling at sa kama. Anong nangyayari? Napaatras ako nang makita ko ang bata sa kama ko. Umiiyak siya habang nakatakip sa mukha niya ang mga tuhod nito.
"Michiko."
Bigla siyang nag-angat ng mukha at laking gulat ko nalang na nasa harapan ko na siya.
"Why?" tanong nito habang nakatingala at kumapit sa laylayan ng damit ko.
Bakit nandirito parin siya? Hindi ba't pinatay ko na siya? Lumapit siya sa akin at niyakap niya ako ng sobrang higpit.
"You can't run away forever, Michiko." saad nito sa malamig na boses.
"No! No! Leave me alooooneee!!"
"Michi. Hey Michi! Gising!"
Bigla akong napabangon habang tila may inaabot ang kamay ko. Bakit?
"Hey Michi! Look at me!"
May biglang humawak sa pisngi ko. At muli ko na naman siyang nakita. Nanlaki ang mga mata ko.
"Michi." nakangisi ito habang lumuluha ng dugo.
"No. Get away from me. Don't touch me!" sigaw ko at ubod lakas ko siyang tinulak.
"A-aray! M-michi." daing nito.
Napatingin ako ulit sa kanya. Bakit iba ang nakikita ko? Kinusot ko ang mga mata ko sabay kurap nito.
"O.M. G. Selena!"
*Knock*knock*knock
"Lady Michiko, are you okay? We heard your scream just now." may biglang nagsalita sa intercom. Huminga muna ako ng malalim.
"Come in Martha."
Bumunga na nga sa akin si Martha, Selica , Susith at Kana.
"Lady anong nagya— gasp
"Susith. Get the medical kit at the bathroom." utos ko saka ulit inalalayan si Selena.
"Yes, my lady."
"Anong nangyari lady Michiko?" Martha asked.
I didn't answer her. What did I do? Akala ko kasi- Napailing ako.
"Just help me." pagkuway saad ko dito.
Pinahiga namin si Selena sa kama. She's bleeding.
"Here lady." aniya Susith.
Kinuha ni Kana ang kit na sana'y iaabot sa akin ni Susith.
"Kami ng bahala dito, lady Michiko." She said. Napatango na lang ako.
Nakatingin lang ako habang ginagamot nila si Selena. She's unconcious. Pagkalipas ng ilang minuto natapos narin sila.
"We're going now, my lady." Selica gently said.
"Yes. Thank you."
Tinignan ko muli si Selena. Did I just hurt her?
"M-michi?" biglang nagsalita si Selena at iminulat nito ang kanyang mga mata.
"Does it hurt?"
Ngumiti ito at tumango. Tss. Of course, it is Michi! What a silly question.
"I'm sorry. I didn't mean to hurt you."
"Ahahaha. I know. I'm the one who woke you up in the first place. So I got into this. Youdon't have to feel guilty. I'm fine."
Kinamot niya ang kanyang batok at bigla siyang tumawa ng malakas kaya napangiti nalang ako. But I still hurt you.
----
- 3 days later -
"Lady Michiko."
Napatingin ako sa tumawag sa akin.
"Oh? Yes Bob?" sagot ko rito.
Binalik ko ulit ang tingin sa librong hawak ko. It is one of my pastimes. Reading Dean Koontz works.
"Lady Natsume wants to talk to you." tinanggal ko ang reading glass at tumingin kay Bob.
"Okay," aniya ko saka tumayo. "Ah, Bob?"
"Yes, my lady."
Napatingin ako sa kasama ko. Busy siya sa kanyang pagkain.
"Will you accompany her?"
Nakita ko namang nabulunan siya. Oops.
"No thanks. I'm fine here. Just go." Selena firmly said.
"Yes, my lady. I will." sagot naman ni Bob sa akin. Bigla namang naningkit ang mga mata ni Selena dahil sa sinabi nito.
"Okay then. Bye soon-to-be-couple." pangangantyaw ko sa dalawa at umalis na ako sa pavilion.
I'm sure Selena's angry now. Her reaction was really priceless. Kaya ang sarap niya minsan asarin.
----
Habang naglalakad ako. Iniisip ko na agad ang pag-uusapan namin ni mama. If she wants to talk to me and it's in private. It only means about our work. When I say work. I'm talking about Natsume-gumi. Yakuza thing. Yeah, I'm one of them at my very young age.
"Lady Michiko. Lady Natsume is waiting at the private room." bungad sa akin ni Kana sa main door ng mansion.
Tumango nalang ako sa kanya. At tinungo ang daan.
"Lady Michiko."
Pinagbuksan ako ni Kuran ng pintuan. He's my mom's trusted butler. He's a cold and too formal assistant. I inclined my head and I saw mom sitting at the edge of this long round meeting table.
"Hello mama." pagbati ko sa kanya.
"Sit down Michiko." seryosong saad nito sa akin.
"Read it!"
Itinuro nito ang folder na nasa mesa. What is it this time? Binuksan ko ito at binasa. Hmm? A new target, huh?
"As you can see we're having a big trouble now." paninimula nito.
Hindi ko parin inaalis ang tingin ko sa folder.
"I plan to settle things on my own."
Hindi makapaniwalang tinignan ko si mama ngunit seryoso lamang siyang nakatingin sa akin.
"No mom! I'm coming with you!"
Hindi ko hahayaan na si mama lang mag-isa ang aayos ng gulong ito.
"Empress!"
No hell way!
"But Queen..
"As what I've said earlier, I'm going to settle things on my own! I'm not accepting any words from you Empress. Well, not this time. I just want you to know about this because you're the Empress of Natsume-gumi and that is all."
Tsk.
"Yes, my Queen."
Tumayo na agad ako.
The Queen's words are the law! Even though I am more powerful by name. Still, ang kanyang mga salita ang masusunod pero hindi sa lahat ng bagay. Hindi kailanman.
"You may now go and enjoy your first day tomorrow."
"Yes. Take care Queen."
Tumango at ngumiti sa akin. Yumuko lamang ako saka lumabas ng private room. Pagkasarado ng pinto ay tinawag ko agad si Kuran.
"Kuran."
"Yes, my lady."
Hindi ako tatawaging Empress dahil sa wala lang. I am still on the top.
----
Tomorrow will be my first day at Sakura University. Tomorrow mom will negotiate with the Russian Mafia. I heard about them. They're not our allies and they are one of the most feared at the Underworld.
"Carollette Finning, huh?" bulong ko.
"Michi."
Napalingon ako nang may tumawag sa akin. Bakit nandito na naman siya?
"I said leave me alone!" I shouted! She just smiled at me.
"You can't run away forever, Michiko. And you of all people knew that."
"I know that already! Tss."
Naramdaman ko ang pagyakap nito. Nakaharap ako ngayon sa malaking glass window sa kwarto ko. Nakatanaw sa walang hanggang maze na akin talagang pinasadya.
"Will you stop running now?" She whispered.
Napabuntong hininga ako ng malalim. I guess running away from her is impossible. After all, she shared the big part of me!
"Yes, I won't run away from you again Michiko, the Bloodhound."
She's a majority of my identity. Napapikit ako ng marahan nang maramdaman ko ang sobrang paninikip sa aking dibdib. It hurts! Really hurts. Para bang pinupunit ang aking puso.
"Good choice Mi.chi.ko."
Nakakatakot ang kanyang malambing na boses. Tumagal ang paninikip ng dibdib ko ng ilang minuto hanggang sa hindi ko na nararamdaman ang kanyang presensya at tuluyan na akong nawalan ng malay.
I guess you're the part of me that holds and made most of my identity.
Selena's Pov
Arrrgh! I hate you Michi! I hate you. Ihabilin ba naman ako sa kumag na 'to.
"Hey. Okay ka lang?"
"I'm not and will never be!" mataray kong sagot rito. Sabay irap ko sa kanya.
Huminga naman ito ng malalim. "Selena. I'm sorry, okay?"
Napatingin ako sa kanya. And there I remember what happened! What a jerk he really is!
----
"Hahaha. 'Yan lang ba ang kaya mo, Selena?"
Nakakainis na 'tong si Bob huh? Kanina ko pa siya di matalo-talo. Kanina pa kami naglalaban dito pero parang hindi man lang nauubusan ng lakas ang kumag na 'to. Ano bang kinakain nila at tila hindi man lang sila napapagod. Tumayo akong muli at hinarap siya.
"Don't underestimate me you jerk!" sigaw ko at muli ko itong sinugod.
He's f*****g fast! And I'm started to weaken.
"Whaa..
Bigla akong napatid dahilan para matumba ako sa sahig nitong dojo but I don't feel any coldness from the wooden floor instead I felt a well built body.
"Selena. You're drooling."
Agad akong napatayo at nag-iwas ng tingin.
"I a-am not! JERK!" singhal ko rito. Ang kapal.
Kinuha ko agad ang katana at ibinalik sa lalagyan nito saka umalis ng dojo. s**t! s**t!
----
"I'm done here. I'm going now." sabi ko sa malamig na boses.
Naiinis talaga ako sa tuwing naaalala ko ang ginawa nito kahapon. Ngunit nagulat ako ng humarang siya sa daraanan ko. Napataas ako ng kilay.
"Pwede bang umalis ka sa daraanan ko?" irita kong sabi sa kanya.
"Bakit? Ayaw mo na ba akong makasama, Ms. Black?" ngising aniya.
Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya.
"Dont.call.me.Black!"
"Chill. Nagiging hot ka na." taas-kamay nitong sabi at patawa-tawa pa talaga.
You're really pissing me off, Bob.
Kinuha ko ang kutsilyo sa mesa at agad ko itong sinugod. Mabilis siyang nakaiwas ngunit hindi ako tumigil at wala akong balak tumigil. Hanggang sa mapatay ko siya. Nakarating na kami sa rose garden. Ako lang ang umaatake at depensa lang ang tangi niyang ginagawa. I hate him. I really hated his guts. Especially the way he looks at me! I feel like I'm being taken by him. Hinihigop niya ako. Well, not literally.
"I hate you Bob." mahina kong pahayag.
"Why?"
Bigla niyang nahawakan ang kamay kong may hawak ng kutsilyo at pinilipit 'yun dahilan para mabitawan ko. Letse! Masakit!
"Ouch! Let me go!" daing ko ngunit hindi man lang ako pinakinggan ng kumag.
"I won't!" matigas niyang wika.
Hinarap niya ako sa kanya. There I saw again his eyes! Those enchanted eyes. Yuck. I did not say it. That is not me. Tss.
"I won't let you go because I'm starting to." seryosong pahayag nito.
WHAT THE?! He's creepy.
"I'm starting to love you Selena." bulong nito sa akin.
Nag-init bigla ang pisngi ko sa hindi ko malamang dahilan. Ngunit mas lalo pa itong uminit ng halikan niya ako.
"Ang lambot ng labi mo!"
What did just happen?
Don't tell me?
Fuck! Walanghiya!
"YOU STOLE MY FIRST KISS! YOU JERK!"
Sinugod ko muli siya. Ngunit ngayon patawa-tawa na lamang siyang umiiwas sa mga atake ko. Bwisit. But I have to admit. I can't help myself but to smile every time I see Bob like this.
In our world, falling in love is really critical and complicated. You may ended up loosing each other or it may become your biggest weakness that'll surely be taken advantage just to take you down.
- Writer
